Συνανάγνωση Τάδε Έφη Ζαρατούστρα- Φρήντιχ Νίτσε

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Πρόλογος του Ζαρατούστρα

Σχολιασμός ο4-05 Απριλίου

Οι ομιλίες του Ζαρατούστρα

-Για τις τρεις μεταμορφώσεις

-Για τις έδρες της αρετής

-Για τους κήρυκες του άλλου κόσμου

-Για τους περιφρονητές του σώματος

-Για τις χαρές και τα πάθη


Σχολιασμός 11-12 Απριλίου


-Για τον ωχρό εγκληματία

Για την ανάγνωση και τη γραφή

-Για το δέντρο πάνω στο βουνό

-Για τους κήρυκες του θανάτου

-Για τον πόλεμο και τους πολεμιστές

Σχολιασμός 18-19 Απριλίου


-Για το νέο είδωλο

-Για τις μύγες της αγοράς

-Για την αγνότητα/παρθενία

-Για τον φίλο

-Για τους χίλιους σκοπούς και τον ένα σκοπό

Σχολιασμός 25-26 Απριλίου


-Για την αγάπη προς τον πλησίον

-Για τον δρόμο του δημιουργού

-Για την γριά και τη νέα γυναικούλα

-Για το δάγκωμα της οχιάς

-Για το παιδί και τον γάμο

Σχολιασμός 02-03 Μαϊου


-Για τον εθελούσιο θάνατο

-Για τη δωρήτρια αρετή

Σχολιασμός 09-10 Μαϊου

Λίστα αναγνωστών!

Ιωάννα Μος

Νικόλας Δε Κιντ

Μεταλλαγμένη

Μπου Ραντλι

Πωλίνα

Μπαζάροφ

Νίκος γκ. (απ΄τα μετόπισθεν!)

Καλλίστη​
 
Last edited:
Ο σχολιασμός 11-12 Απριλίου μπορεί μήπως να μεταφερθεί για να φάμε με την ησυχία μας την μαγειρίτσα και το αρνάκι????:))))

Πέρα από την πλάκα δεν νομίζω πως παραμονή Πάσχα και ανήμερα είναι οι καλύτερες μέρες για σχολιασμό του Νίτσε!

ΥΓ:Στις 12/4 έχει και πρεμιέρα η σεζόν 5 του Game of Thrones:πανικός:
 
@Νικόλα, για να καταλάβω! Πουλάς τον Νίτσε για χάρη του Τύριον Λάνιστερ? Φτου σου :ρ

Συμφωνω και το είχα πει για τις συγκεκριμένες μέρες. Εντωμεταξύ, θα φιλοξενώ και μια φίλη από αύριο μέχρι την Κυριακή, οπότε από Δευτέρα θα αναρτήσω για τον πρόλογο. Σόρυ!:συγνώμη:
 
Ζητώ συγγνώμη αλλά και εγώ ελέω υποχρεσεών και καθηκόντων που με πνιγουν θα βοηθώ από τα μετόπισθεν... :)
 
Α, καλά! Εγώ διάβασα τον πρόλογο του Νίτσε για τον Ζαρατούστρα.:γρμβ: Δώστε μου λίγη ώρα ακόμα, να διαβάσω αυτά που πρέπει!:διάβασμα:
 
Μάλιστα, ευχαριστώ! Σ' άλλες εκδόσεις που έχω δει δεν έχει πρόλογο. Πιθανόν να είναι από κάπου αλλού, ίσως από κάποιο γράμμα του Νίτσε ή κάτι παρόμοιο.
Δεν νομίζω να είχε γράψει επίσημο πρόλογο για τον Ζαρατούστρα.
 
Για αρχή να πω πως μου είναι ένα αρκετά δύσκολο ανάγνωσμα. Ίσως φταίει η έκδοση που είναι του '58, ίσως η μετάφραση, ίσως απλά έφταιγα εγώ!
Υπήρξαν κομμάτια που μου άρεσαν, κομμάτια που διάβασα και 5 φορές και άλλα που δεν έχω καταλάβει ακόμα!
Επειδή καταλαβαίνω πως η μετάφραση είναι κάποιο πρόβλημα και είναι αδύνατο να έχουμε όλοι την ίδια έκδοση φαντάζομαι πως θα υπάρξουν πολλοί διευκρινιστικοί διάλογοι και μια σύγκριση μεταφράσεων δεν θα ήταν άσχημη! Επίσης θα παραθέσω πολλά κομμάτια που μου άρεσαν κι ελπίζω να μη σας κουράσω!


Το βιβλίο ξεκινά με τον Ζαρατούστρα, έναν μοναχό/προφήτη 40 χρονών που ζει στο βουνό 10 χρόνια μακριά από τον κόσμο ώστε να χαρεί το πνεύμα και την μοναξιά του, που αποφασίζει να γυρίσει πίσω στον κόσμο ώστε να μοιραστεί την σοφία και τις σκέψεις του. Συγκεκριμένα λέει:
Αηδίασα την σοφία μου, σαν τη μέλισσα που έχει μαζέψει πάρα πολύ μέλι, χρειάζομαι τα χέρια που απλώνονται.
Θα'θελα να δίδω και να μοιράζω, ίσαμε να ξαναχαρούνε την τρέλλα τους οι σοφοί και τον πλούτο τους οι φτωχοί.
Κατεβαίνοντας από το βουνό συναντά έναν γέροντα, συζητά μαζί του και του λέει πως αγαπά τους ανθρώπους και τους πάει ένα δώρο (εννοώντας την σοφία του), τότε ο γέροντας, που είχε αφιερώσει όλη την ζωή και την αγάπη του στον θεό, του λέει
Τίποτα μη τους δίνεις. Καλύτερα να τους πάρεις κάτι και να το σηκώσεις μαζί τους - αυτό θα'ναι το πιο ευεργετικό γι'αυτούς, φτάνει μόνο να'ναι ευεργετικό και για σένα! Κι αν θες να τους δώσεις, τότε μη δίνεις τίποτα περισσότερο από μιαν ελεημοσύνη, αλλ'άσε τους και τούτη ακόμα να σου την ζητιανέψουν!
Εδώ, με αυτά τα λόγια, νομίζω πως γίνεται μια νύξη για την αχαριστία και την απληστία που έχουν οι άνθρωποι.

Η πρώτη επαφή του Ζαρατούστρα με τους ανθρώπους δεν ήταν όπως την περίμενε. Θεωρώντας πως ο θεός έχει πεθάνει θέλησε να μοιραστεί μαζί τους τον Υπεράνθρωπο. Λέει λοιπόν,
Όλα τα όντα ως τώρα δημιούργησαν κάτι πιο πάνω απ'αυτά κι εσείς θέλετε να'σαστε η φυρονεριά αυτής της μεγάλης παλίρροιας και προτιμάτε να γυρίσετε πάλι στο ζώο παρά να ξεπεράσετε τον άνθρωπό;

Κάνατε τον δρόμο από το σκουλήκι στον άνθρωπο κι έχετε ακόμα μέσα σας πολύ σκουλήκι. Άλλοτε ήσασταν πίθηκοι και τώρα ακόμη ο άνθρωπος είναι πιο πίθηκος από κάθε πίθηκο.

Σας εξορκίζω, αδερφοί μου, μείνετε πιστοί στην γη και μη δίνετε πίστη σ'αυτούς που σας μιλούν για υπεργήινες ελπίδες. Αυτοί 'ναι δηλητηριαστές, είτε το ξέρουν είτε δεν το ξέρουν.
Στις επόμενες γραμμές ο Ζαρατούστρα αναλύει το πως φαντάζεται τον Υπεράνθρωπο και το πόσο λάθος κάνουν εκείνοι που διδάσκουν για θεούς.
Πιστεύω πως για τον Ζαρατούστρα ο Υπεράνθρωπος είναι ο άνθρωπος εκείνος που πιστεύει πρώτα στον εαυτό του, αγαπάει τον εαυτό του, θέλει να κάνει καλύτερο πνευματικά τον εαυτό του.

Στη συνέχεια διαβάζω αυτά τα λόγια,
Έναν άλλο καιρό η ψυχή κοίταζε με περιφρόνηση το κορμί, και τότε η περιφρόνηση αυτή ήταν το πιο υψηλό πράγμα - το ήθελε ισχνό, σιχαμερό, πεινασμένο.
Έτσι λόγιαζε, θα ξέφευγε κι από δαύτο κι από τη γη.
Ω! Η ψυχή αυτή ήταν κ'η ίδια πιο ισχνή, πιο σιχαμερή, πιο πεινασμένη ακόμα κ'η αυτή η σκληρότητα ήταν η ηδονή αυτής της ψυχής.
Μα πείτε μου, κι εσείς ακόμη, αδελφοί μου: το κορμί σας τι λέει για την ψυχή σας; Μη και δεν είναι τάχα η ψυχή σας όλο φτώχεια και βρώμα και μια αξιολύπητη αυταρέσκεια;
Αλήθεια, ένα ποτάμι βρώμικο είναι ο άνθρωπος. Μα πρέπει να γίνει θάλασσα, για να μπορεί να δέχεται ένα βρώμικο ποτάμι χωρίς να βρωμίζεται.
και δεν μπορώ να μη σκεφτώ την καταπίεση που ασκούν στο σώμα τους κάποιοι άνθρωποι, είτε καταπιέζοντας ορμές, είτε τιμωρώντας το σώμα τους με βία, μαστιγώματα κλπ, είτε αφήνοντάς το νηστικό, είτε με το να ντρέπονται γι'αυτό, νομίζοντας πως κάπως έτσι σώζουν την ψυχή τους. Και δεν μιλάω για μια συγκεκριμένη θρησκεία, μιλάω για όλες. Για όλες εκείνες τις θρησκείες που σε κάνουν να ντρέπεσαι γι'αυτό που είσαι και γι'αυτό που θες.
Νομίζω πως αυτό θέλει να πει με αυτό το κομμάτι: Να δέχεσαι εσένα (σώμα-ψυχή) όπως ακριβώς είσαι, χωρίς ντροπές, χωρίς ενοχές.

Οι άνθρωποι κορόιδευαν τον Ζαρατούστρα κι εκείνος δεν ήξερε πως να τους μιλήσει για να καταλάβουν.
Για το νεκρό πτώμα που κουβάλαγε μαζί του, δεν κατάλαβα αν ήταν κάποιος συμβολισμός ή αν αντιπροσώπευε κάτι. Αν κάποιος έχει κάποια σχόλια με χαρά να τ 'ακούσω γιατί αυτό το κομμάτι με μπέρδεψε αρκετά.
Το επόμενο πρωί από την ομιλία του, ο Ζαρατούστρα καταλαβαίνει πως πρέπει να αποκτήσει συντρόφους. (Εδώ μου ήρθε στο νου ο Χριστός με τους μαθητές του.)

Οι μεταμορφώσεις

Το πνεύμα γίνεται καμήλα, η καμήλα γίνεται λιοντάρι και το λιοντάρι γίνεται παιδί.

Μας λέει λοιπόν πως το πνεύμα (δυνατό και υπομονετικό) κουβαλά ένα βαρύ φορτίο, ένα φορτίο που απαιτεί πολύ δύναμη, όπως η καμήλα τρέχει φορτωμένη στην έρημο, έτσι και το πνεύμα τρέχει στην δική του.
Κι εκεί απομονωμένο στην έρημο του, συμβαίνει η δεύτερη μεταμόρφωση.
Το πνεύμα γίνεται λιοντάρι, θέλει να είναι ελεύθερο, να είναι αφέντης της ερήμου του.
Λέει
Ποιος είναι ο μεγάλος δράκος, που το πνεύμα δεν θέλει πια να τον ονομάζει κύριο του και θεό; ''Οφείλεις'' λέγεται ο μεγάλος δράκος. Μα το πνεύμα του λιονταριού λέει: ''Θέλω''.
Και τέλος το πνεύμα μεταμορφώνεται σε παιδί γιατί το παιδί είναι η νέα αρχή, η αθωότητα, η πρώτη κίνηση.

Σχόλια για τις μεταμορφώσεις
Η καμήλα είναι όλες αυτές οι αξίες, οι ηθικές και όλες εκείνες οι αλήθειες που πάρθηκαν ως δεδομένο κι ως κάτι το αδιάλλακτο. Ο συμβιβασμός με όλα αυτά, η μη αντίδραση προς όλα αυτά είναι το φορτίο που βαραίνει το πνεύμα.
Το λιοντάρι αποτελεί την απελευθέρωση από αυτά τα δεδομένα και τις συνήθειες. Είναι η υπέρβαση που πρέπει να κάνεις, το ''Φτάνει'' που λες σε αυτά που θέλουν οι άλλοι.
Μετά την αποτίναξη από το φορτίο, το παιδί για μένα είναι η δημιουργία κάτι νέου.


Κάπου εδώ σταματάω, επειδή είναι ήδη μεγάλο κείμενο, μη γίνω κουραστική. Η συνέχεια μέσα στην εβδομάδα!
 
Πράγματι, ο Νίτσε είναι δύσκολος. Ειδικά αν η πρώτη επαφή κάποιου γίνεται με τον Ζαρατούστρα, ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει και ελλοχεύει ο κίνδυνος να διαστρεβλώσει με την ερμηνεία του. Δικαιολογημένα βέβαια.
Προσωπικά, θα πρότεινα την "Χαρούμενη Επιστήμη" για καλύτερη κατανόηση και τού Ζαρατούστρα και τού Νίτσε εν γένει. Είναι το ακριβώς προηγούμενο βιβλίο από τον Ζαρατούστρα και στο συγκεκριμένο, μάλιστα, παρουσιάζει για πρώτη φορά την μορφή του, σ' ένα κεφάλαιο έχει γράψει την σελίδα με την οποία ξεκινάει ο Ζαρατούστρα.
Ωστόσο, το θέμα των μεταφράσεων είναι όντως πονεμένο. Έχω διαβάσει κυρίως εκείνη τού Ζ. Σαρίκα και μερικά αποσπάσματα από τού Δικταίου και τού Κουκούλα. Προτιμώ αυτή τού Κουκούλα, μολονότι δεν έχω ολοκληρωμένη άποψη και είναι του 1924!
Πολλές φορές, η αμηχανία μας μπροστά στην στρυφνότητα τού εν λόγω βιβλίου, οφείλεται σ' αυτές τις πολύ μέτριες προσπάθειες.

Στο θέμα μας τώρα. Τι σημαίνει, καταρχάς, υπεράνθρωπος; Γιατί επιλέγει αυτή την λέξη ο Νίτσε;
Ο Νίτσε χρησιμοποιεί σκοπίμως την πρόθεση "υπέρ". Και είναι κλειδί για την κατανόησή του. Σύμφωνα με τον Νίτσε:
Πρέπει κανείς να υπερνικά ό,τι τον τραβάει προς τα κάτω, προς τον τελευταίο άνθρωπο, τον πίθηκο, το σκουλήκι, προς εκείνους που δεν έχουν τα αφτιά για να ακούσουν και να καταλάβουν την διδασκαλία τού Ζαρατούστρα. Πρέπει κανείς να υπερνικά και να συντρίβει το πνεύμα τού βάρους.
Και σε προσωπικό επίπεδο, προσπαθούσε να υπερνικήσει ότι τον κρατούσε κάτω, μακριά απ' την δημιουργία:
"Την ακάθαρτη πνοή των συγκαιρινών του", τους καλαμαράδες των εδρών που τους έκλεισε την πόρτα κι άφησε την πανεπιστημιακή τού καριέρα, τους φοβερούς πονοκεφάλους και τους στομαχικούς πόνους που τον τυραννούσαν ασταμάτητα, καθετί που έφραζε τον δρόμο του προς την άνοδο, την δημιουργία, την ζωή.
Γι' αυτό είναι εναντίον κάθε αδυναμίας, κάθε στρεβλού ενστίκτου που δεν οδηγεί στην υπέρβαση.
Ο υπεράνθρωπος δεν είναι κάποιος που θα έρθει στη γη στο μέλλον, σ' έναν κάποιο χρόνο. Μέγα σφάλμα αυτό. Δεν προσδοκά "αποκάλυψη" ο Νίτσε.
Ο υπεράνθρωπος βαδίζει μ' ένα σφυρί στο χέρι του και γκρεμίζει ό,τι εναντιώνεται στη ζωή, στη δύναμη, στην οδό προς την ουσιαστική εξέλιξη.
Αναποδογυρίζει, ανατρέπει τις πλάκες των αξιών. Παλεύει να αντιστρέψει την θρησκευτική θέαση τού κόσμου και επομένως και την ηθική θέαση.
Όμως, προσοχή, δεν μας λέει να μην έχουμε καλό και κακό, να μην έχουμε αρετές.
Αλλά μας λέει να επινοήσουμε ε μ ε ί ς το καλό και το κακό μας, ε μ ε ί ς τις αρετές μας, μολονότι τονίζει, πως έχουν μολυνθεί ακόμα και οι ίδιες οι λέξεις/έννοιες.
Το τονίζω αυτό, ο Νίτσε δ ε ν ε ί ν α ι μηδενιστής. Τουναντίον, είναι εχθρός του μηδενισμού που βλέπει να συντελείται και να διογκώνεται στην Ευρώπη.
Για τον Νίτσε μηδενισμός σημαίνει ότι " οι υπέρτατες αξίες απαξιώνονται".
Σταματάω εδώ για τον "υπεράνθρωπο" και συνεχίζω πιο συγκεκριμένα.

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα που παράθεσε η Πωλίνα:

Τίποτα μη τους δίνεις. Καλύτερα να τους πάρεις κάτι και να το σηκώσεις μαζί τους - αυτό θα'ναι το πιο ευεργετικό γι'αυτούς, φτάνει μόνο να'ναι ευεργετικό και για σένα! Κι αν θες να τους δώσεις, τότε μη δίνεις τίποτα περισσότερο από μιαν ελεημοσύνη, αλλ'άσε τους και τούτη ακόμα να σου την ζητιανέψουν!
Φρονώ πως ο Νίτσε περιγράφει μία θρησκευτική κατάσταση. Την χριστιανική κατάντια πιο συγκεκριμένα.
Αυτός ο γέρος/άγιος κάνει ασκητική ζωή, ζει μακριά απ' τους ανθρώπους, που τους περιφρονεί κιόλας. Όπως ασκητικά -όχι με την χριστιανική έννοια- ζούσε και ο Ζαρατούστρα στο βουνό. Έτσι, μ' αυτόν τον τρόπο ο Νίτσε μάς δείχνει γιατί και πώς διαφέρει απ' τους ασκητές. Αυτός αγαπάει τον άνθρωπο. Εκείνοι τον θεό.
Υπάρχει σύνδεση μ' εκείνο που λέει κάπου ο Νίτσε: Ο ιερέας δεν θέλει να αγαπάει, αλλά να ζει από την αγάπη.
Ο γέρος δεν αγαπάει τον άνθρωπο, αλλά τον θέλει αδύναμο, ζητιάνο. Ο Ζαρατούστρα αγαπάει τον άνθρωπο και τον θέλει δυνατό, θαρραλέο, αυτοδύναμο.

Ο γέρος μάς λέει ότι είχε δει τον Ζαρατούστρα πριν μερικά χρόνια, αλλά τώρα είναι αλλαγμένος:

Τότε πήγαινες τις στάχτες σου στο βουνό: σήμερα θέλεις να φέρεις την φωτιά σου στις κοιλάδες; Δεν φοβάσαι την τιμωρία που περιμένει τον εμπρηστή;
Δηλαδή ο Ζαρατούστρα αναγεννήθηκε! (Πρβλ. Πρέπει να είσαι έτοιμος να καείς στην ίδια σου τη φλόγα: πώς να ξαναγεννηθείς αν δεν γίνεις πρώτα στάχτη; ) Από το: Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.
Στην χαρούμενη επιστήμη λέει επίσης "Σίγουρα, είμαι φλόγα!".
Ο Ζαρατούστρα με την σοφία του θα "κάψει" τις κίβδηλες αξίες τους και έτσι ο γέρος, με το γνωστό παπαδίστικο τέχνασμα, προσπαθεί να τον αναχαιτίσει, να τον φοβίσει με την τιμωρία. (Πρβλ. Έχουν βάλει στην καρδιά των πραγμάτων την ανταμοιβή και την τιμωρία.) Από το: Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.
Γιατί " Η επιστήμη σε κάνει ι σ ό θ ε ο - αν ο άνθρωπος γίνει φιλομαθής, ξόφλησαν και οι ιερείς και οι θεοί.
Ηθικό δίδαγμα: η επιστήμη είναι το κατεξοχήν απαγορευμένο - το μόνο απαγορευμένο." Από τον Αντίχριστο. Σε μτφρ. Βαγγέλη Δουβαλέρη.

Άμα γράψω κι άλλα δεν θα το διαβάσει άνθρωπος, μολονότι και τώρα αμφιβάλλω. :))))
Συγγνώμη για τυχόν λάθη που μπορεί να υπάρχουν.
 
@ Νικο γκ όσα έγραψες μου έδωσαν μια εντελώς διαφορετική ματιά για το βιβλίο!

Αύριο θα αναζητήσω κι άλλη μετάφραση γιατί πραγματικά είναι πρόβλημα αυτή που έχω.
Δεν θα πω ψέμματα, μου είναι πολύ δύσκολο βιβλίο.
 
Χαίρομαι αν ήταν -έστω λίγο- διαφωτιστικά αυτά που έγραψα. Κ' εγώ τώρα προσπαθώ να τον κατανοήσω.

Λοιπόν, ας πω δύο λόγια ακόμα αναφορικά με τον πρόλογο.
Ξεκινώντας, βλέπουμε τον Ζαρατούστρα να έχει μπουχτίσει την σοφία του, να έχει φτάσει στο πνευματικό ζενίθ του,
να είναι σε μία ώριμη ηλικία (40 ετών) -όσο περίπου και ο Νίτσε όταν το έγραφε- και να θέλει να "δύσει" σαν τον ήλιο, που συμβολίζει, τρόπον τινά, την πνευματική διαύγειά του, την απόλυτη σοφία του.
Ως εκ τούτου, θέλει να κατέβει στον λαό, να συναναστραφεί μαζί του και να του δωρίσει ό,τι έμαθε στο βουνό, να τον αφυπνίσει.
Κατεβαίνει, λοιπόν, στην πόλη, βρίσκει μαζεμένο πολύ λαό να περιμένει να δει έναν σχοινοβάτη και αδράχνει την ευκαιρία να μιλήσει σ' αυτούς για τον υπεράνθρωπο.
Επειδή, όμως, ο Ζαρατούστρα μιλάει σαν ποιητής, με λογοτεχνικά σχήματα, εικόνες και συμβολισμούς, και επειδή του ανήκει μονάχα το μεθαύριο, η ακαλλιέργητη μάζα νομίζει πως αναφέρεται στον σχοινοβάτη και γελάνε μαζί του επειδή είναι ανιαρός και φλύαρος για εκείνους, αυτοί θέλουν να δουν θ έ α μ α.
Ωστόσο, ο Ζαρατούστρα συνεχίζει να διδάσκει, αλλά κάπου διαπιστώνει πως δεν τον καταλαβαίνουν, δεν είναι το στόμα γι' αυτά τα αφτιά.
Εν ολίγοις, μετά απ' το επεισόδιο με τον σχοινοβάτη, έρχεται σε μία βαθύτερη κατανόηση. Καταλαβαίνει πως αυτός δεν κάνει ούτε για βοσκός ούτε για σκύλος του κοπαδιού.
Δεν θέλει να ξαναμιλήσει στο λαό πια. Αυτός έδειξε ενδιαφέρον μονάχα όταν μιλούσε για τον τελευταίο άνθρωπο που αντιπροσωπεύει τον μηδενισμό.
Θλίβεται, λοιπόν, και χάνει την ελπίδα του.

Τι μας λέει εδώ ο Νίτσε;
Ότι ο Ζαρατούστρα επειδή ζούσε στην μοναξιά του, μακριά απ' τον λαό, λησμόνησε, προς στιγμήν, πως δεν αλλάζει η αγέλη, αυτή θέλει το θέαμα, την σύντομη απόλαυση, τις φτηνές ηδονές και τις οπιούχες αρετές.
Δεν ελευθερώνονται αυτοί! Ούτε είναι ο προορισμός του να γίνει ελευθερωτής, αυτό είναι μια καθαρή ματαιοπονία και οι τάχα ελευθερωτές είναι αυτοί, οι βοσκοί, που αυτοαποκαλούνται καλοί και δίκαιοι, που θέλουν κοπάδια, που θέλουν αφιονισμένους για να κερδίζουν δύναμη, εξουσία, κ' ό,τι άλλο μπορούν να τους δώσουν.
Δουλωτές είναι αυτοί κι αυτός δούλους δεν κάνει!
Εκείνος ψάχνει συνδημιουργούς, συντρόφους, που θα καταστρέφουν το παλιό, το κατεστημένο, το κίβδηλο, και θα σφυροκοπήσουν το καινούργιο.
Παράλληλα, θα τραβήξουν τον δικό τους δρόμο, όχι τον δικό του. Θα επινοήσουν τις δικές τους αρετές, δεν θα ακολουθούν τις δικές του.
Ευγενείς ψάχνει ο Ζαρατούστρα, όχι κουφάρια απ' τις στερήσεις, και πνευματικά κουρέλια που χειραγωγούνται.
Εναντίοι είναι αυτοί των καλών και των δίκαιων, των πιστών της "ορθής πίστης".
Υπάρχει η ομοιότητα με τους μαθητές του Χριστού, όπως σωστά σημείωσε η Πωλίνα, όμως κ' εδώ ο Νίτσε μάς δείχνει ότι λειτουργούν εκ διαμέτρου αντίθετα από εκείνους.

Για το περίφημο "ο θεός είναι νεκρός", δείτε αυτό: [video=youtube;56hXCg06o-s]https://www.youtube.com/watch?v=56hXCg06o-s[/video]

Θα μπορούσαμε να γράφουμε και ν' αναλύουμε για ώρες κάθε σελίδα τού Ζαρατούστρα, τουτέστιν, κι αυτά που γράψαμε πάλι λίγα είναι.
Πέραν της ποιητικής μορφής του που δυσκολεύει, υπάρχουν λέξεις κ' έννοιες κλειδιά που πρέπει κάποιος να κατανοήσει όπως "υπεράνθρωπος, Διόνυσος, Ζαρατούστρα,
αιώνια επιστροφή, μηδενισμός, βούληση για δύναμη, θάνατος του θεού" κτλ.
Ο υπόλοιπος Νίτσε και κατεξοχήν η "Χαρούμενη Επιστήμη", σου δίνουν τα εφόδια για να προχωρήσεις όσο γίνεται πιο κατατοπισμένος.
 
Κυρίες και Κύριοι...νομίζω ότι η καλύτερη μετάφραση που έχει γίνει πάνω στο έργο του Νίτσε "Τάδε έφη Ζαρατούστρα"
είναι από τις εκδόσεις Πανοπτικόν σε μετάφραση Ζήση Σαρίκα..



(δεν έχω σκοπό κάποια διαφήμιση εκφράζω απλά προσωπική άποψη...αν πάλι θεωρείται οτι αντιβαίνει τους κανόνες του φόρουμ παρακαλώ να διαγραφεί το ποστ μου)
 
Αυτές οι δύο που αναφέρεις, Μπαζάροφ, είναι και οι πιο γνωστές. Υπάρχουν και οι δύο στο διαδίκτυο και έτσι μπορεί κάποιος να τις συγκρίνει.
Ο Ζ. Σαρίκας ενώ στην "Χαρούμενη επιστήμη" έχει κάνει καλή δουλειά, στον Ζαρατούστρα έχω την εντύπωση ότι δυσκολεύτηκε πολύ και κάπου κάπου το χάνει.
Μάλιστα ένα σημείο που έχω συγκρίνει με άλλες μεταφράσεις -και αγγλικές- ο Σαρίκας μεταφράζει κάτι εντελώς άλλο, και δεν είναι τυπογραφικό λάθος, γιατί κοίταξα κι άλλη έκδοση της μετάφρασης του.
Προσωπικά, όπως προανέφερα, μου ταιριάζει καλύτερα -απ' τα λίγα αποσπάσματα που έχω διαβάσει- εκείνη του Λέοντα Κουκούλα κι ας είναι του 1924! Δυστυχώς, όμως, δύσκολο να βρεθεί σήμερα. Μόνο σε παλαιοβιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες.
Να συμπληρώσω, επίσης, ότι στην μετάφραση Σαρίκα, ο αναγνώστης δεν θα βρει ούτε πρόλογο ούτε σχόλια, γιατί σε παραπέμπει σ' άλλο βιβλίο/μελέτη που έχει κάνει για το ανά χείρας βιβλίο.
Αν έπρεπε να επιλέξω μεταξύ των δύο γνωστότερων, μάλλον θα επέλεγα αυτή του Α. Δικταίου. Εννοείται, βέβαια, πως κι εγώ εκφράζω την προσωπική μου γνώμη.
 
Το διάβασα κι εγώ!
Νίκο και Πωλίνα, σας ευχαριστούμε για τα όσα όμορφα γράψατε. Νίκο, σε διαβάζουμε, να ξέρεις. Είμαστε σπασικλάκια, που λέει και μια ψυχή.
Κι εμένα με δυσκολεύει το έργο αυτό. Είναι η δεύτερη φορά που το διαβάζω και δεν έχω διαβάσει κανένα άλλο βιβλίο του Νίτσε. Μάλλον πρέπει να στραφώ προς την Χαρούμενη Επιστήμη. Δεν θα σας γράφω πολλά, γιατί πιο πολύ να διαισθανθώ μπορώ παρά να κατανοήσω. Σας ακολουθώ όμως και σας διαβάζω πάντα.
Τα 'χω μπλέξει κι εγώ με τις μεταφράσεις. Μάλλον θα ψάξω διαφορετικές μεταφράσεις στο διαδίκτυο και θα τις διαβάζω παράλληλα. Ίσως έτσι βγάλω κάποια άκρη.
 
Top