Συνανάγνωση American Gods του Neil Gaiman

Κρίστα Μαβό

Όμορφο Νιάτο
Καλησπέρα, παιδιά!

Η αλήθεια είναι ότι έχω μείνει λίγο πίσω στα κεφάλαια αλλά θα ήθελα να κουβεντιάσω κάποιες ιδέες μέχρι εδώ.

Αρχικά, να πω ότι ΛΑΤΡΕΥΩ τον Gaiman και βρίσκω την μετάφραση από τις εκδόσεις ΟΞΥ πολύ καλή.
Θα διαφωνήσω, λοιπόν με τους συμπαθέστατους, Ιαβέρη και Εωθινή. Ο Gaiman, για μένα, έχει εξαιρετική γραφή. Γενικά, νομίζω ότι αν μας συγκινεί ή όχι η γραφή κάποιου είναι αρκετά υποκειμενικό. Εμένα ο τρόπος που γράφει με επηρεάζει πάρα πολύ, αρά θεωρώ ότι γράφει υπέροχα. Από την Κοραλάιν, το Βιβλίο του Νεκροταφείου και, ως τώρα, στους Θεούς, υπάρχουν μοτίβα αφηγήσεών του, που επαναλαμβάνονται στους εφιάλτες μου...

Στο American Gods, συγκεκριμένα, όμως δίνει ρέστα. Νομίζω ότι πέρα από την κεντρική πλοκή με τον Σάντοου πρωταγωνιστή κτλ, ο Gaiman επιχειρεί μια αριστουργηματική προσέγγιση δύο θεμάτων: 1) του τι είναι αμερικάνικο; 2) του τι είναι «θεός»;

Με το πρώτο, εννοώ ότι καθώς η ιστορία εκτυλίσσεται υπάρχουν συνεχείς αναφορές στην σημερινή αμερικάνικη κουλτούρα: από τον Πόε ως τον Ντίσνευ, την οικογένεια Ανταμς και τα beef jerky (που κατά τη γνώμη μου, είναι χάλια, αλλά οι Αμερικάνοι τα λατρεύουν) και πάρα πολλά άλλα. Μικρές φράσεις που χωρίς να κάνουν μπαμ, συνθέτουν στο μυαλό σου το πλήρες αμερικάνικο πλαίσιο.

Με το δεύτερο, δεν εννοώ ότι προσεγγίζει το θέμα «θεολογικά», αλλά ξεκινώντας από την κοινή γνώμη που θέλει την τεχνολογία ή την τηλεόραση «θεούς της εποχής», το φτάνει σε κάθε πιθανή ιδέα «περί θεότητος»… Στο πλαίσιο αυτό, έχω την εντύπωση ότι σ’ένα σημείο που αναφέρεται στις αισθήσεις και το κατά πόσο μας οδηγούν στην αλήθεια του κόσμου ή μας εξαπατούν (σ.130), ίσως υπάρχει υπόγεια κριτική στο «θεό» της φιλοσοφίας, Πλάτωνα. (Διαβάζω, ας πούμε, παράλληλα τον Κόσμο της Σοφίας, ντάξει μπορεί και να συγχέω άσχετα…)

Αυτά από μένα. Εννοείται, αγαπώ παλιούς θεούς και γελάω πάρα πολύ με την επαγγελματική ένταξή στο σήμερα.
Γιατί αν δεν είχε ο Άνουβις γραφείο τελετών, ποιος θα είχε;;;
 

Τζένη Τζένη

Όμορφο Νιάτο
Γεια σας παιδιά!Τελείωσα σήμερα και το 12ο κεφάλαιο κι έχω να πω ότι όσο προχωράει το βιβλίο, τόσο περισσότερο μου αρέσει. Γίνεται όλο και πιο σκοτεινό και η εξαφάνιση της Alison και των υπόλοιπων παιδιών πριν από αυτή προσθέτει μια μεγάλη δόση μυστηρίου! Τελικά, ίσως το Lakeside να μην είναι τόσο φιλήσυχο όσο φαίνεται. Γενικά, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η πόλη κρύβει αρκετά μυστικά, τί λέτε εσείς; Μυστηριώδες ή όχι, πάντως, πολύ θα ήθελα να το περπατήσω, από τις περιγραφές φαίνεται εξαιρετικό.

Αναφέρθηκε ότι μάθαμε το λόγο που μπήκε ο Shadow στη φυλακή,κι ενώ όντως έχουμε μια εξήγηση, νομίζω ότι τίποτα δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμα! Πέρα από το ότι ο Mr. Road μπορεί να έχει παραποιήσει την αλήθεια, έχω μεγαλύτερη περιέργεια για το ρόλο της Laura στην όλη υπόθεση, καθώς παρουσιάζεται ως ο λόγος που ο Shadow έκανε ό,τι έκανε.

Μιας που αναφέρθηκα στη Laura,γέλασα πολύ με την πρόσληψη στο βενζινάδικο και πιο συγκεκριμένα με την στιχομυθία:
"Laura. Okay. Well, I hope you don’t mind dealing with weirdos. Because they come out at night.”

“I’m sure they do. I can cope.”

Η Sam είναι συμπαθέστατη και πολύ χαίρομαι που φαίνεται να αποκτά όλο και μεγαλύτερο ρόλο στην ιστορία!
 

Γιαννης Ρινακακης

Όμορφο Νιάτο
Γιατί αν δεν είχε ο Άνουβις γραφείο τελετών, ποιος θα ειχε;;;Χαχα:κόλλα5:

Ναι σιγουρα δεν μπορει να πει κανεις οτι δεν αξιζει σα συγγραφεας να τον διαβασεις. Εχει το δικο του μοναδικο στυλ γραφης.
Μολις τελειωσα το 11ο κεφαλαιο και ειναι σοκαριστικο. Δεν το θυμομουν να με ειχε επηρεασει τοσο οταν το πρωτοδιαβασα. Μου θυμισε το 12 χρονια σκλαβος αλλα σε μονο 15 σελιδες! Αλλη μια φορα που επιβεβαιωσα αυτο που τοσες φορες εχω παρατηρησει οτι οταν διαβαζεις ενα βιβλιο σε διαφορετικες στιγμες και εμπειριες της ζωης σου...ειναι σαν να διαβαζεις κατι εντελως διαφορετικο. Ενα καλο που γινεται αχρηστο η ενα που το θεωρουσες μετριο και δινοντας αλλη μια ευκαιρια να καταληγει ευφυες!:διάβασμα9:
 
Last edited:

Καστάλια

Κοινωνός
Γεια σας, παίδες, ήρθα να πάρω απουσίες. Λοιπόν, πρώτη και καλύτερη εγώ, αν και είχα τελειώσει τα κεφάλαια, το Σαββατοκύριακο αναγκάστηκα να βυθιστώ για τελείως άσχετους λόγους στον κόσμο των ιαπωνικών ριάλιτι τύπου Μπιγκ Μπράδερ (σπόιλερ: μείνετε μακριά, αν δελεαστείτε ποτέ να δείτε τι εννοούσα μ' αυτό), οπότε δεν πρόλαβα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου. Μένουν όμως κάποια άλλα παιδάκια που διαπιστώνω ότι έχουν καιρό να φανούν από τα μέρη μας, και αν δεν εμφανιστούν πάραυτα, θα... θα... θα τους περιμένουμε να έρθουν όταν μπορούν μάλλον.

Αν νιώθετε όταν παραείναι πολλά τα κεφάλαια και αδυνατείτε να ακολουθείτε με τέτοιο ρυθμό, μη διστάσετε να το πείτε, μεταξύ μας είμαστε, το ξανααλλάζουμε το πρόγραμμα - σκοπός είναι να περνάμε ευχάριστα σ' αυτή την παρέα, και όχι να αγχωνόμαστε πότε θα προλάβουμε να τελειώσουμε την ύλη.

Στο θέμα μας τώρα. Αν και έχει αρχίσει να μου φαίνεται λιγουλάκι φλύαρος ο Γκάιμαν, και να με κουράζουν αυτά τα απανωτά παραληρήματα που βιώνει ο Σάντοου, μπορώ να πω ότι οι ίδιοι οι ήρωες μου γίνονται όλο και πιο συμπαθείς. Ο Γκάιμαν κάνει καλή χρήση της εκτεταμένης γνώσης του της παγκόσμιας μυθολογίας, και αυτό ακριβώς είναι από τα μεγάλα ατού που επιφυλάσσει αυτό το βιβλίο για όλους εμάς που αγαπάμε πάσης φύσεως παραμύθια και μύθους. Γέλασα με την ιστοριούλα για το ελάφι που το πυροβόλησαν με κουκούτσια και του φύτρωσε κερασιά στο κεφάλι - δεν ξέρω αν μ' αυτό κλείνει το μάτι στον Μυνχάουζεν ή απλά το έκλεψε ασύστολα, αλλά το συγκεκριμένο ήταν από τις πιο αγαπημένες μου εικονογραφήσεις στο βιβλίο για τον λατρεμένο μου βαρόνο. Γενικώς θαυμάζω τον ευφάνταστο τρόπο που έχει μεταφέρει τους παλιούς θεούς σε ένα τελείως νέο τοπίο όπου δύσκολα θα ταίριαζαν με τα νέα δεδομένα - όπως προειπώθηκε, ποιος άλλος να έχει γραφείο κηδειών από τον Άνουβι, και τι άλλο επάγγελμα θα διάλεγε η βασίλισσα του Σαβά... Και να πω την αμαρτία μου, βρίσκω καθηλωτική την απόλυτη αμερικανιά της πόλης πήγε ο Σάντοου, την ατάραχη λογικότητα του οποίου συμπαθώ όλο και περισσότερο. Κάπου είχα διαβάσει ότι στην κοινή γνώμη ο Σάντοου δεν έχει προσωπικότητα (κάτι το οποίο είχε υπαινιχθεί και η Λόρα όταν του είπε πως αισθανόταν σαν απλά να υπήρχε δίπλα της, χωρίς να είναι "πραγματικά" ζωντανός). Εγώ πάλι τον βρίσκω απλά έναν εσωστρεφή άνθρωπο που όμως ξέρει πολύ καλά πού πατάνε τα πόδια του, και ποια είναι η πορεία του. Εν αντιθέσει το αφεντικό του, που ενώ μοιάζει τόσο ξερόλας και περπατημένος, μου κάθεται στο λαιμό από την αρχή και δε βλέπω την ώρα να τον βρει ένα κακό τέλος.

Η σχέση του Σάντοου με τη Λόρα για μένα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ιστορίας, με όλο τον προβληματισμό που γεννά πάνω στη φύση των σχέσεων - πώς δείχνεις ότι αγαπάς κάποιον, μέχρι πού είσαι ικανός να φτάσεις για χάρη του, μέχρι που είσαι ικανός να τον συγχωρέσεις όταν σε πληγώνει... Πώς μπορείς να αποσυνδεθείς από τον άλλον όταν έχει επέλθει το τέλος - και δεν εννοώ μόνο το κυριολεκτικό τέλος του θανάτου. Μου φάνηκε πολύ πικρός αυτός ο διάλογος:

“I miss you', he admitted.
'I'm here', she said.
'That's when I miss you most. When you're here. When you aren't here, when you're just a ghost of the past or a dream from another life, it's easier then.”

Και φυσικά, το χιούμορ το Γκάιμαν είναι ακριβώς αυτό που θα ήθελα από ένα καλό βιβλίο:
“Κανείς δεν είναι τόσο τυφλός όσο εκείνοι που δεν ακούνε” , ή "΄Φαίνεται χειρότερη απ' όσο είναι" η πάθηση της Λόρας.
 

Γιαννης Ρινακακης

Όμορφο Νιάτο
Καλημέρα!:) το 12το κεφάλαιο στο μεταξύ..εκεί που παρουσιάζει τον Γουένσντει με το πλατύγυρο καπέλο και πέρα..μέχρι τουλάχιστον τη μέση του κεφαλαίου μου θύμησε λίγο τον πιστολέρο του κινγκ με το σκηνικό της παραλίας...δεν ξερω γιατί..:αντιπαράθεση:
 

Δουλτσινέα

Κοινωνός
Καλησπέρα παιδιά! Επειδή λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων έχω μείνει λίγο πίσω στην ανάγνωση (είμαι ακόμα στο κεφάλαιο 10:ουχ:), θα ήταν εύκολο να μεταθέσουμε τον σχολιασμό των κεφαλαίων 12-18 για το επόμενο Σ/Κ (4-5/03/2017)?
 

Καστάλια

Κοινωνός
Όπως φαίνεται, η αρχική ορμή ξεθύμανε κάπως, οπότε ας αφήσουμε αυτή τη βδομάδα να περάσει χωρίς να προχωρήσουμε παρακάτω, και το επόμενο Σαββατοκύριακο βλέπουμε πώς έχει η κατάσταση. Η αλήθεια είναι ότι παραξενεύομαι από την απουσία του Μπου και του Ιαβέρη, αλλά προφανώς στην παρούσα φάση δεν μπόρεσαν να συμμετάσχουν στην κουβέντα. Άλλωστε και εμένα με περιμένει τριήμερο ταξίδι, οπότε η αναβολή θα είναι και για την αφεντιά μου καλοδεχούμενη.
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Να'μαι κι εγώ! :))) Ζητώ συγνώμη για την απουσία μου τις τελευταίες μέρες, η αλήθεια είναι ότι μόλις σήμερα ξαναέπιασα το βιβλίο στα χέρια μου κι είμαι τώρα στο κεφάλαιο 10. Λόγω play station δεν διάβασα τίποτα το προηγούμενο διάστημα, φταίνε τα ανίψια μου όμως που με κόλλησαν με τα παιχνίδια τους. Στο βιβλίο τώρα.
Κατάφερα σήμερα και διάβασα τα 3 κεφάλαια της ύλης της προηγούμενης εβδομάδας και προς μεγάλη ανακούφιση μου διαπιστώνω ότι αρχίζει να μου αρέσει πάρα πολύ η ιστορία. Ο Σαντοου εξακολουθεί να μην με τραβάει σαν χαρακτήρας, αυτά τα περίεργα όνειρα του μου τη δίνουν πολύ, όμως ο Wednesday είναι όλα τα λεφτά. Μου αρέσει ότι ξέρει που πάτα και τι θέλει, έχει μια σιγουριά, μια μαγκιά να το πω, μέσα του που σου λέει "φίλε, ακόλουθα με κι ασ'τα όλα πάνω μου". Βέβαια προβλέπεται μια σύγκρουση με τον Σάντοου στο μέλλον, γιατί τον αντιμετωπίζει σαν πιόνι κι ο τελευταίος δεν ξέρω για πόσο θα το ανεχτεί. Έχει πλάκα όντως η προσαρμογή των θεών στην σύγχρονη εποχή, ο Ανούβις δουλεύει σε οίκο τελετών, το τζίνι έγινε ταξιτζής, έχω περιέργεια να δω εάν ο. Gaiman θα βάλει κανέναν Έλληνα θεο να πουλάει γύρο κάπου εκεί στο Αμέρικα. :)))) Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι παίζεται ακριβώς όταν οι θεοί κάνουν σεξ με τους θνητούς, παίρνουν τη ψυχή τους, παίρνουν κάποια δύναμη, τι καταλάβατε εσείς; Μετά τη σκηνή με το τζίνι και τον Χασαν (Οκ, δεν τον λέγανε Χασαν τον άμοιρο αλλά βαριέμαι να δω πώς ήταν το όνομα του.) μπερδεύτηκα, άλλαξαν ταυτότητα, τι ακριβώς παίχτηκε;
Συμπαθεστατοι η Σαμ κι ο παππούς Hinzelmann, για τη πρώτη ξέρω ότι θα τη δούμε και στη συνέχεια όμως ελπίζω να συναντήσουμε και τον γερό ξανά κάπου. :)
 

Δουλτσινέα

Κοινωνός
Καλησπέρα στην ομάδα. Παιδιά κατάφερα να τελειώσω το κεφάλαιο 12, οπότε θα σχολιάσω μέχρι αυτό το σημείο. Πρώτα όμως να θέσω το ερώτημα και κυρίως στη συντονίστρια-Καστάλια, μήπως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις ημερομηνίες και τον αριθμό των κεφαλάιων, γιατί βλέπω ότι κάπως έχει χαθεί το ενδιαφέρον και έχουν αραιώσει τα σχόλια και οι συζητήσεις μας.

Λοιπόν, ξεκινώντας να πω ότι η εξέλιξη του Σάντοου σαν χαρακτήρας, είναι ελάχιστη. Έχει καταλάβει πλέον ποιος είναι ο εργοδότης του , εντούτοις αντιμετωπίζει τα γεγονότα με στωικότητα. Θα έλεγε κανείς ότι παίζει το ρόλο ενός μάρτυρα που πρέπει να καταγράψει την επικείμενη μάχη των Θεών. Η αγάπη του για την Λόρα αμείωτη, θα έκανε τα πάντα για την φέρει πίσω από τον κόσμο των νεκρών, όμως καταλαβαίνει ότι αυτό είναι αδύνατο και δείχνει να έχει παραιτηθεί κάπως από την οποιαδήποτε προσπάθεια να παλέψει για να φτιάξει εκ νέου τη ζωή του. Άλλωστε η ίδια η Λόρα συγκρίνοντας τον Σάντοου με τον εραστή της, ξεκάθαρα του τονίζει ότι ποτέ δεν ζούσε αληθινά, ένας άνθρωπος παθητικός, όπως ακριβώς και στην παρούσα κατάσταση.

Τονωτική ένεση στην ιστορία θεωρώ ότι είναι οι ιστορίες των κατοίκων του Λέικσαϊντ, περιγραφικός και εύστοχος ο συγγραφέας, κατάφερε να δημιουργήσει συναισθήματα που ποικίλλουν από τον φόβο (εξαφάνιση παιδιών της πόλης κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες) έως την περιέργεια και το γέλιο (ιστορίες του Χίνζελμαν).

Μου κίνησε το ενδιαφέρον η ιστορία των δίδυμων -και μετέπειτα σκλάβων- Γουατούτου και Αγκάσου. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι στις κακουχίες και την απίστευτα σκληρή ζωή που περνούσαν οι άνθρωποι, έπλαθαν τους θεούς σαν προστάτες. Έβρισκαν παρηγοριά και κουράγιο για να αντιμετωπίζουν τα βασανά τους. Αντίθετα στη σύγχρονη εποχή τα πάντα έχουν απομυθοποιηθεί και απαξιωθεί. Σαν αποτέλεσμα οι άνθρωποι έδωσαν στους παλιούς θεούς τις δικές τους ιδιότητες. Ίσως για αυτό τον λόγο παρουσιάζονται, όπως προαναφέρθηκε, ο Άνουβις να έχει γραφείο τελετών και το τι Τζίνι να έχει γίνει ταξιτζής.

Ιαβέρη και εμένα μου έκανε εντύπωση οι συνέπειες στους ανθρώπους, όταν συνουσιάζονται με τους Θεούς. Στην ελληνική μυθολογία η ένωση ανθρώπων και θεών γεννούσε ημίθεους και ήρωες. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Φαίνεται πως οι θεοί, ή έστω οι πιο ''άγριοι'' από αυτους, αντί για τις πάλαι ποτέ θυσίες ζώων ή ανθρώπων στο όνομά τους, διεκδικούν με αυτό τον τρόπο την πίστη, την ψυχή και την σάρκα τους.

Αυτά από εμένα, περιμένω να διαβάσω και τις δικές σας εντυπώσεις. Καστάλια καθοδήγησέ μας παρακαλώ!!:)))
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Έχω φτάσει στο κεφάλαιο 13 κι εγώ οπότε μπορώ να πω τις εντυπώσεις μου από τη μέχρι τώρα ανάγνωση.
Κατ'αρχάς να πω ότι τρελαίνομαι με το Lakeside, μου θυμίζει λίγο τη παγωμένη Νορβηγία του αγαπητού Χάρι Χόλε και λίγο το Twin Peaks του Λιντς. Φαίνεται κι ο Σάντοου την έχει καταβρεί με τη μικρή πόλη κι αρχίζει να δένεται με κάποιους από τους κατοίκους, βλπ. Χινζελμαν, τον οποίο πολύ χαίρομαι που ξανασυναντάμε στο βιβλίο. Ο Σάντοου εξακολουθεί να μου είναι αδιαφορος και μάλλον έτσι θα παραμείνει ως το τέλος του βιβλίου. Πολύ παθητικός τύπος, όπως σωστά παρατήρησες, Δουλτσινέα. Καθόλου ζωντάνια, σαν βασικό πρόσωπο της ιστορίας δεν κάνει τίποτα από το να βλέπει οράματα και να βολοδέρνει δεξιά κι αριστερά. Ο Wednesday είναι άλλη κατηγορία, όσο πάει τον συμπαθώ και περισσότερο. Είναι δραστήριος, ενεργητικός, προσπαθεί να πάρει όσους περισσότερους από τους παλιούς θεούς μπορεί με το μέρος το ώστε να φτιάξει μια δυνατή ομάδα για την επικείμενη μάχη με τους νέους θεούς. Όμως ένα δεν καταλαβαίνω, τι έχει κάνει ο Wednesday. στους υπόλοιπους θεούς κι όπου πάει τον σκυλοβρίζουν; :))))
Δουλτσινέα, εμενα με συγκίνησε πολύ η ιστορία των διδύμων γιατί ξέρουμε τι πέρασαν γενικά οι " απολίτιστοι" Αφρικανοί εξαιτίας των "πολιτισμένων" λευκών, τραγική ιστορία. :(
Προς το τέλος του 12 κεφαλιού άρχισαν να αγριεύουν τα πράγματα καθώς βλέπουμε μερικούς από τους παλιούς θεούς να δολοφονούνται από τους νέους, όπως για παράδειγμα η Σίβα. Φαντάζομαι στη συνέχεια της ιστορίας θα δούμε περισσότερη δράση...
 

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Χαιρετώ τους φίλους και τις φίλες της συνανάγνωσης, δεν έχω εγκαταλείψει την προσπάθεια. Περιμένω ευλαβικά την παραγγελία μου από την "Πολιτεία", δυστυχώς ήταν εξαντλημένο και στην "Πρωτοπορία", οπότε τελικά με καθυστέρησαν.

Ζητώ συγγνώμη που αμέλησα να το αναφέρω, το καλό είναι πως έτσι και το πιάσω στα χέρια μου μπορώ να το πάω σερί και να καλύψω το χάσμα... :ένοχος:
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Μην αγχώνεσαι, Μπου, δεν έγινε και τίποτα. :))) Εγώ προχώρησα αλλά δύο κεφάλαια χθες βράδυ κι όπως το βλέπω μες στην άλλη βδομάδα θα το τελειώσω. :))
 

Γιαννης Ρινακακης

Όμορφο Νιάτο
:)Καλησπερα και απο μενα! Λογικα οπου ναναι το τελειωνω εγω! Αλλα επειδη δε βλεπω καποιος να περασε ακομα το 13 κεφαλαιο το μονο που θα πω προς το παρρον ειναι οτι χαιρομαι που το προτεινατε και εκατσα και το ξαναδιαβαζω...μου αρεσει πολυ περισσοτερο αυτη τη φορα..ισως γιατι τελικα ειναι ποιο πολυπλοκο αποτι πιστεψα με την πρωτη αναγνωση και τωρα με τη 2η συνδεω γεγονοτα που ιδεα δεν ειχα πριν...πραγματικα πιστευω οτι οποιος το τελειωσει και δεν του αρεσει...δωστε του αλλη μια ευκαιρια οπως εγω...Το αξιζει τελικα...!!
:σύμφωνοι:
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Τι έγινε παιδιά, χαθήκαμε; :)))) Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ το έχω παρατήσει το βιβλίο εδώ και μέρες. Έχω φτάσει μέχρι το κεφάλαιο 18 και ελπίζω να το τελειώσω τις προσεχείς μέρες γιατί αρχίζω και νιώθω τύψεις. :)) Λοιπόν, στα προηγούμενα κεφάλαια είχαμε εξελίξεις, τέζα ο Wednesday, ο Σαντοου πέρασε τη δοκιμασία στο δέντρο κι είχαμε πάλι εκείνα τα οράματά του πάλι. Η πολυπόθητη μάχη που περιμέναμε όλοι από την αρχή του βιβλίου είναι προ των πυλών, ας δούμε εάν θα μας εντυπωσιάσει ο Gaiman τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι. :)
 

Γιαννης Ρινακακης

Όμορφο Νιάτο
Καλησπερα παιδια! Εγω το (ξανα)τελειωσα αλλα δεν ειπα τιποτα γιατι περιμενω σχολια και ειχα να δω μερες καποιον να γραψει! Ευτυχως που υπαρχεις και εσυ Ιαβερη γιατι νομιζα οτι κολλησε η σελιδα!:φιρουλί:
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Γιάννη το βιβλίο το τελείωσα επιτέλους χθες βράδυ και μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Όμως θα γράψω πιο αναλυτικά αργότερα. :)
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Αντε να πω τη γνώμη μου κι εγώ. :)))) Λοιπόν, θα έβαζα ένα τριάρι στο εν λόγω βιβλίο γιατί στο τέλος με απογοήτευσε αρκετά. Πριν τ θάψω όμως ας πω τα καλά του:
- εξαιρετική η κεντρική ιδέα με τον πόλεμο μεταξύ των παλιών θεών, η σύγκρουση μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος.
- η ποικιλία των θεοτήτων, ο συγγραφέας φαίνεται έχει μελετήσει καλά τις περισσότερες μυθολογίες του κόσμου κι έχει δανειστεί από όλες κάποια στοιχεία. Προσωπικά με έβαλε στο τρυπακι να διαβάσω παραπάνω άρθρα για την ινδική και τη σλαβική μυθολογία.
- λιτή και ξεκάθαρη γλώσσα, διάβασα το βιβλίο στα αγγλικά και δεν συνάντησα ιδιαίτερες δυσκολίες. Επίσης μου άρεσε το χιούμορ του Neil Gayman που μου έφερνε κάτι σε Στίβεν Κινγκ, όμως μέχρι εκεί.
- σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης υπήρχε κάποιο σασπένς που με τραβουσε να πάω παρακάτω μέχρι τις τελευταίες 50-60 σελίδες...
- ο συγγραφέας έθεσε κάποια πολύ σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την πίστη στη σημερινή εποχή. Πώς κατάφεραν οι άνθρωποι να αντικαταστησουν τους παλιούς θεούς με τους θεούς του σήμερα ( τα ΜΜΕ, το χρήμα, η τεχνολογία κλπ).
Τώρα πάμε στα κακά :
- Αδιάφοροι και ρηχοί χαρακτήρες που δεν προκαλούν ούτε συμπάθεια ούτε αντιπάθεια με πρώτο τον Σάντοου που τριγυρνούσε δεξιά κι αριστερά, απαθής σαν ζόμπι, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Αντε στο τελευταίο μέρος του βιβλίου ξύπνησε και πήρε κάποιες πρωτοβουλίες. Οι παλιοί και οι νέοι θεοί αρκετά ενδιαφέροντες ( ο Τσερνομπογκ, η Σίβα, ο Ανούβις, ο Μίστερ Town ) όμως ο πιο συμπαθής μου ήταν ο Wednesday, ίσως και ο μοναδικός χαρακτήρας που πραγματικά μου άρεσε.
- η πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη μάχη που δεν ήρθε ποτέ... Όταν διαβάζεις βιβλίο φαντασίας, περιμένεις κάποιο αποκορύφωμα, μια μάχη, ένα ξύλο να πέσει τουλάχιστον, κάτι τέλος πάντων, όπως έχουμε διαβάσει στον Άρχοντα, στο Παιχνίδι του Στέμματος, στον Χάρι Πότερ, ακόμη και στα Χρονικά της Νάρνια που είναι τελείως παιδικό. Στο American Gods κάτι τέτοιο δεν είδα, εκτός από κάποιες διάσπαρτες δολοφονίες. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας γίνεται η προετοιμασία για τον επικείμενο πόλεμο και από τις 2 πλευρές, λες στο τέλος δε μπορεί, θα γίνει της τρελής. Όμως όχι. Εδώ ο Gaiman σκότωσε το βιβλίο με μια βολή. Μάζεψε σε ένα μέρος όλους τους θεούς, τα'χα μου για να γίνει μακελειό, έβαλε τον Σάντοου να το παίξει Χριστόδουλος, να τούς κάνει 10 λεπτά κήρυγμα και τέλος καλό, όλα καλά, αντε στα σπίτια σας τώρα. Όλα μπορούσα να τα προσπεράσω, σαν μικρά λαθάκια, όμως η έκβαση αυτή ήταν γελοία. Καμία σχέση με αυτό που υποσχόταν στον αναγνώστη καθ'όλη τη διάρκεια.
Αυτά σε γενικές γραμμές για το American Gods. :) Αν μπορούσα να τα συνοψίσω όλα με λίγες λέξεις θα έλεγα ότι πρόκειται για εξαιρετική ιστορία με κακή εκτέλεση.
Ελπίζω η σειρά που βγαίνει στην τηλεόραση αυτές τις μέρες να είναι πολύ καλύτερη από το βιβλίο.
 

Γιαννης Ρινακακης

Όμορφο Νιάτο
Χαχαχα καλησπερα! Σιγουρα μαρεσε η κριτικη σου παντως ειδικα στο τελος με το Χριστοδουλο!
Η αληθεια και για μενα να πω οτι την πρωτη φορα που το διαβασα..αν δεν ειχα την ιδια γνωμη ακριβως Ιαβερη ισως σχεδον την ιδια....Μαλιστα απορουσα σε μεγαλο βαθμο για τα βραβεια που εχει παρει και για το σαλο που εχει κανει...χαρακτηριστικα σε ενα βιβλιοπωλειο ακουσα και το " Το καλυτερο βιβλιο της ζωης μου!"
Απογοητευτικα φυσικα...τουλαχιστον την πρωτη φορα. Τωρα που το ξανατελειωσα...δεν μπορω να πω οτι εχω τα ιδια συναισθηματα..
Μαρεσε περισσοτερο και εβγαζα νοηματα που δεν τα εβγαλα πριν..
Να αναφερω ενα χαρακτηριστικα...πανω σε αυτο που λες ας πουμε για τον Σαντοου οτι ειναι σε ολο το εργο απαθης και στο τελος ψιλοξυπναει και σταματαει "τα παιχνιδακια"(ετσι παιδιαστικο βρηκα το τελος την 1η φορα..)!
Τωρα τη 2η φορα τον ειδα σαν μια ασταματητη προγραμματισμενη εντολη(μοιρα,τυχη)με συγκεκριμενο στοχο -αλλα ητοπαθης και ηρεμος απο την εσωτερικη γνωση- που του φανερωθηκε οταν επρεπε σαν απο μηχανης θεος(αλλιως αν ηξερε απο την αρχη δε θα μαθαιναν οι θεοι το μαθημα τους..)
Τωρα που σε διαβαζω Ιαβερη με εβαλες σε διλλημα...
Να σε προτρεψω να το ξαναδιαβασεις για να σου φανερωθει η μεγαλοφυια του συγγραφεα...η απλα ειναι ενα εργο που επειδη λεει τοσα λιγα αμα σε βαλουν να ψαξεις..απο τη φαντασια σου θα δεις πολλα...(πχ λευκοπινακας που ενας βλεπει απλα εναν ασπροπινακα ενω αλλος βλεπει χιονια βουνα αγελαδιτσες και υπεροχα τοπια!)...:κατάρα!:
 
Top