Τάσος Λειβαδίτης

Πόπη Παπάκι

Όμορφο Νιάτο
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Τάσος Λειβαδίτης γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1922 και «έφυγε» στα 66 του χρόνια, ξημερώματα Κυριακής στις 30 Οκτωβρίου του 1988.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μεταξουργείο. Ο πατέρας του καταγόταν από την Αρκαδία, ήταν εύπορος μεγαλέμπορος που πτώχευσε λόγω του πολέμου. Η μητέρα του, Βασιλική Κοντοπούλου, ήταν Αθηναία. Από τα τέσσερα αδέρφια του, τα δύο ήταν καλλιτέχνες. Ο Μίμης, μουσικός της Λυρικής, ο Αλέκος, επιτυχημένος ηθοποιός του θεάτρου και κινηματογράφου, που πέθανε το 1980 κι αυτός από την ίδια πάθηση με τον ποιητή, ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής.

Το 1934 εγγράφεται στο 9ο Γυμνάσιο στην πλατεία Κουμουνδούρου, κοντά στο πατρικό του σπίτι στην οδό Λεωνίδου. Το 1940 εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου της Αθήνας. Δεν θα τελειώσει όμως ποτέ, καθώς αφιερώνεται στην Αντίσταση από τις τάξεις ΕΠΟΝ. Το 1943, χάνει τον πατέρα του, ενώ αργότερα κι ενώ είναι εξόριστος στην Μακρόνησο (1951), χάνει και τη μητέρα του.

Το 1946 παντρεύεται τη Μαρία, δευτερότοκη κόρη του Γεωργίου Στούπα και της Αλεξάνδρας Λογοθέτη. Του στάθηκε στήριγμα όχι μόνο στα σκληρά χρόνια της εξορίας του ποιητή, συντηρώντας και την μητέρα του αλλά και φύλακας – άγγελος σε όλη του τη ζωή. Ο ποιητής την έχει ηρωίδα του στο "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" που της το αφιερώνει.

Την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίζεται στο λογοτεχνικό στερέωμα με το ποίημα "Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη", που δημοσιεύεται στο περιοδικό "Ελεύθερα Γράμματα" του Δημήτρη Φωτιάδη. Το 1947 δημοσιεύεται στη "Νέα Εστία", το εκτενές ποίημα του "Η κυρά της Όστριας". Εκδίδει μαζί με άλλους νέους, το λογοτεχνικό περιοδικό "Θεμέλιο". Την τετραετία 1948 -1952, εξόριστος για τις πολιτικές του ιδέες στον Μούδρο, τον Αη-Στράτη και την Μακρόνησσο, μαζί με άλλους πνευματικούς ανθρώπους της Αριστεράς (Κατράκης, Ρίτσος, Δεσποτόπουλος, Αλεξάνδρου, Πατρίκιος, Καρούσος, κ.α.).

Το 1952 εκδίδει τα πρώτα του βιβλία "Μάχη στην άκρη της νύχτας" και "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" και το 1953 δημοσιεύει το "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου", για το οποίο του απονέμεται το πρώτο βραβείο Ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία.

Το βιβλίο κατασχέθηκε αργότερα κι ο ποιητής θα συρθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Αιτία το φιλειρηνικό του περιεχόμενο. Βρισκόμαστε στην καρδιά του ψυχρού πολέμου. Στις 10 Φεβρουαρίου του 1955, ο ποιητής δικάζεται στο Πενταμελές Εφετείο για το "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου". Πλήθος κόσμου και ανάμεσα τους πολλές προσωπικότητες των γραμμάτων θα παρακολουθήσουν αυτή τη πνευματική δίκη όπου ο ποιητής θα μετατρέψει το εδώλιο σε βήμα και όπου θα διατυπώσει την ουσία και τον σκοπό της τέχνης του. Θα συγκινήσει όχι μόνο το ακροατήριο αλλά και τους δικαστές που τελικά θα τον αθωώσουν πανηγυρικά.

Το 1956 δημοσιεύει τον "Ανθρωπο με το ταμπούρλο" και το 1957 εκδίδει την ποιητική συλλογή "Συμφωνία αρ. 1", για το οποίο ο Δήμος Αθηναίων τον βραβεύει με το Πρώτο βραβείο Ποίησης. Ήδη από το 1954 εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Η ΑΥΓΗ όπου και κρατάει τη στήλη της κριτικής του βιβλίου μέχρι το 1980, με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα έχει κλείσει λόγω δικτατορίας.

Σε αυτό το διάστημα αλλά και αργότερα ο ποιητής για βιοποριστικούς λόγους μεταφράζει ή διασκευάζει λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης με το ψευδώνυμο Ρόκκος. Ακολουθούν τα βιβλία, το 1958 "Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια" , το 1960 η "Καντάτα".

Το 1961 τον Οκτώβριο, περιοδεύει με τον Μίκη Θεοδωράκη την επαρχία, Καβάλα, Δράμα, Σέρρες, Λάρισα, Νάουσα, Βέροια, όπου ανάμεσα στα μουσικά διαλείμματα των συναυλιών απαγγέλει ή συνομιλεί με το κοινό. Την ίδια χρονιά γράφει το σενάριο της ταινίας "Συνοικία το ΄Ονειρο" με τους Κατράκη, Αλεξανδράκη, Γεωργούλη, κ.α. όπου ακούγονται τα τραγούδια "Βρέχει στη φτωχογειτονιά", "Σαββατόβραδο" κ.λ.π. όλα σε στίχους Λειβαδίτη και που με άλλα τραγούδια επίσης σε στίχους Λειβαδίτη θα συμπεριλάβει αργότερα ο Θεοδωράκης στο δίσκο του "Πολιτεία".

Το 1965, εκδίδονται σε τόμο με τίτλο "Ποίηση 1952-65" όλες οι μέχρι τότε ποιητικές του συλλογές. Μεταξύ 1967 – 72, ο ποιητής βυθίζεται στην σιωπή. Μένει άνεργος. Για λόγους επιβίωσης διασκευάζει ή μεταφράζει με το ψευδώνυμο Ρόκκος, έργα λογοτεχνικά για περιοδικά ποικίλης ύλης.

Το 1972, εκδίδει το βιβλίο "Νυχτερινός επισκέπτης, που οι κριτικοί το θεωρούν έναρξη της δεύτερης φάσης του έργου του. Παράλληλα αποστασιοποιείται από την πολιτική δράση και κάνει μια βαθιά στροφή ενδοσκόπησης, αναδεικνύοντας το μεγάλο φιλοσοφικό βάθος του έργου του, ακολουθώντας έναν μοναχικό δύσβατο και πρωτοποριακό δρόμο στην μεγάλη του τέχνη. Το 1976, του απονέμεται το 2ο και 1ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τα βιβλία του "Βιολί για μονόχειρα" και "Εγχειρίδιο ευθανασίας" αντίστοιχα.

Γράφει την "Δραπετσώνα" κ.α. τραγούδια σε μουσική Μ. Θεοδωράκη. Το 1978 γράφει τους στίχους των δίσκων "Τα λυρικά", "Οκτώβρης 78" και "Λειτουργία για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο", όλα σε μουσική Μ. Θεοδωράκη. Τραγούδια με στίχους του έχει μελοποιήσει και ο Μάνος Λοΐζος.

Αύγουστος του 1982, αντιμετωπίζει έντονα προβλήματα υγείας. Νοσηλεύεται με καρδιακό έμφραγμα σε νοσοκομείο. Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Το 1985 εκδίδονται η συλλογή "Βιολέττες για μια εποχή" και το 1987 ο δεύτερος τόμος με τα μέχρι τότε έργα του, με τον τίτλο Ποίηση Β.

Τον Οκτώβρη του1988, ο ποιητής εισάγεται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο και υποβάλλεται σε δύο αλλεπάλληλες εγχειρήσεις για ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, διάρκειας 5 ωρών η καθεμία, που όμως δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν το μοιραίο.

Το 1990 ολοκληρώνεται και ο τρίτος τόμος των Απάντων του, με τίτλο Ποίηση Γ. Την ίδια χρονιά εκδίδεται το έργο που άφησε στο συρτάρι του πριν πεθάνει, "Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου" (1989).
 

Πόπη Παπάκι

Όμορφο Νιάτο
Χοιροστάσιο (γραμμένο την εποχή της Χούντας στην Ελλάδα)

Eίχαν αλλάξει οι καιροί, τώρα δε σκότωναν, σ' έδειχναν μόνο με το δάχτυλο, κι αυτό αρκούσε.
Ύστερα, κάνοντας έναν κύκλο που όλο στένευε, σε πλησιάζανε σιγά σιγά, εσύ υποχωρούσες, στριμωχνόσουνα στον τοίχο, ώσπου, απελπισμένος, άνοιγες μόνος σου μια τρύπα να χωθείς.
Kι όταν ο κύκλος διαλυόταν, στη θέση σου στεκόταν ένας άλλος, καθ' όλα αξιαγάπητος κύριος.
 
Μου αρέσει ο Λειβαδίτης, ωστόσο νιώθω ότι επαναλβάνεται πολύ. Πολλά ποιήματά του μου φαίνονται ίδια. Επιπλέον, οι εικόνες που δημιουργεί, αν και συναρπαστικές πολλές φορές, μοιάζουν να μην έχουν αντίκρυσμα κι απλώς βρίσκονται εκεί για να εντυπωσιάσουν.
 

Πόπη Παπάκι

Όμορφο Νιάτο
σταματήστε με γιατί θα ανεβάσω όλα του τα ποιήματα :χαχα: αλήθεια δεν με έχει αγγίξει άλλος άνθρωπος λογοτεχνικά όσο ο λειβαδίτης.... νομίζω ότι γράφει τέλεια, ότι αν κάποιος προσπαθούσε να τον διορθώσει δεν θα έβρισκε τίποτα να αλλάξει, καλύτερες λέξεις να χρησιμοποιήσει... και όταν διαβάζω ποιήματα του νιώθω πάντα σαν να βρίσκεται εκείνος και οι σκέψεις του μέσα σε ένα σύννεφο καπνού το οποίο πότε πότε διαλύεται και μ' αφήνει να καταλάβω κάτι από αυτόν αλλά ποτέ δεν μπορώ να δω καθαρά τι ακριβώς θέλει να μου πει.... κι αυτό γιατί η ποίηση του είναι πολυδιάστατη... είναι λίγο περίεργο αλλά εγώ έτσι νιώθω.... :χμχμ:
 

Σόφκι

Κοινωνός
σταματήστε με γιατί θα ανεβάσω όλα του τα ποιήματα :χαχα: αλήθεια δεν με έχει αγγίξει άλλος άνθρωπος λογοτεχνικά όσο ο λειβαδίτης.... νομίζω ότι γράφει τέλεια, ότι αν κάποιος προσπαθούσε να τον διορθώσει δεν θα έβρισκε τίποτα να αλλάξει, καλύτερες λέξεις να χρησιμοποιήσει... και όταν διαβάζω ποιήματα του νιώθω πάντα σαν να βρίσκεται εκείνος και οι σκέψεις του μέσα σε ένα σύννεφο καπνού το οποίο πότε πότε διαλύεται και μ' αφήνει να καταλάβω κάτι από αυτόν αλλά ποτέ δεν μπορώ να δω καθαρά τι ακριβώς θέλει να μου πει.... κι αυτό γιατί η ποίηση του είναι πολυδιάστατη... είναι λίγο περίεργο αλλά εγώ έτσι νιώθω.... :χμχμ:
Σιγα παπι...ανατριχιασαμε...μην μας παθεις και τιποτα :ρ
 

Πόπη Παπάκι

Όμορφο Νιάτο
:χμ: δεν ξέρω Αμοντιλιάδο δεν είμαι και η κατάλληλη να το κρίνω το αν επαναλμβάνεται καθώς κάτι αγαπημένο σου δεν μπορείς να το κρίνεις εύκολα... είναι σαν να λες σε έναν Παοκτσή αν βαριέται να πάει στο γήπεδο αφού πάλι το ίδιο παιχνίδι θα δει. :)))) μπορεί να είναι και λίγο ατυχές το παράδειγμα μου αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ. Βασικα΄αν εννοείς ότι ασχολείται με τα ίδια θέματα σε όλα τα ποιήματα του αυτό ναι σίγουρα.. Όλα μιλάνε για την μοναξιά, για την φανέρωση του μυστικου της ζωής και για τον αγώνα να μάθεις ποιος είσαι.. αυτό τουλάχιστον έχω καταλάβει εγώ
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
αλήθεια δεν με έχει αγγίξει άλλος άνθρωπος λογοτεχνικά όσο ο λειβαδίτης.... νομίζω ότι γράφει τέλεια, ότι αν κάποιος προσπαθούσε να τον διορθώσει δεν θα έβρισκε τίποτα να αλλάξει, καλύτερες λέξεις να χρησιμοποιήσει... και όταν διαβάζω ποιήματα του νιώθω πάντα σαν να βρίσκεται εκείνος και οι σκέψεις του μέσα σε ένα σύννεφο καπνού το οποίο πότε πότε διαλύεται και μ' αφήνει να καταλάβω κάτι από αυτόν αλλά ποτέ δεν μπορώ να δω καθαρά τι ακριβώς θέλει να μου πει.... κι αυτό γιατί η ποίηση του είναι πολυδιάστατη... είναι λίγο περίεργο αλλά εγώ έτσι νιώθω.... :χμχμ:
κι εγώ ακριβώς έτσι, Πόπη. (και καλωσήρθες! :) )
 

Φτωχόπαιδο

Κοινωνός
Παιδιά από ποίηση...πολύ λίγα πράγματα, γι' αυτό θα το πω με εικόνες :)
 
Last edited by a moderator:

Σόφκι

Κοινωνός
Θελεις να μας πεις οτι οι υπολοιποι που δεν διαβαζουμε και τοσο πολυ Λειβαδιτη δεν σας καταλαβαινουμε?Ουτε εσεις διαβαζετε Χριστιανοπουλο δεσποινις :ρ:θρρρ::θρρρ:
 
Last edited by a moderator:
«Ἦρθα», ἔλεγες πάντα μπαίνοντας στὸ δωμάτιο, παρ᾿ ὅλο ποὺ δὲν
……σὲ περίμενε κανείς.
Ὅμως ἀκριβῶς αὐτό σου ἔδινε μιὰ βαθύτερη ἀπάντηση.


Κανείς δεν είναι μόνος, Τάσος Λειβαδίτης


Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες


Σε μια γυναίκα, Τάσος Λειβαδίτης



Αὐτὸς ποὺ σωπαίνει

Τὸ σούρουπο ἔχει πάντα τὴ θλίψη
ἑνὸς ἀτέλειωτου χωρισμοῦ
Κι ἐγὼ ἔζησα σὲ νοικιασμένα δωμάτια
μὲ τὶς σκοτεινὲς σκάλες τους
ποὺ ὁδηγοῦνε
ἄγνωστο ποῦ…

Μὲ τὶς μεσόκοπες σπιτονοικοκυρὲς
ποὺ ἀρνοῦνται
κλαῖνε λίγο
κι ὕστερα ἐνδίδουν
καὶ τ᾿ ἄλλο πρωί,
ἀερίζουν τὸ σπίτι
ἀπ᾿ τοὺς μεγάλους στεναγμούς…

Στὰ παλαιικὰ κρεβάτια
μὲ τὰ πόμολα στὶς τέσσερις ἄκρες
πλάγιασαν κι ὀνειρεύτηκαν
πολλοὶ περαστικοὶ αὐτοῦ του κόσμου
κι ὕστερα ἀποκοιμήθηκαν
γλυκεῖς κι ἀπληροφόρητοι
σὰν τοὺς νεκροὺς στὰ παλιὰ κοιμητήρια

Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις…
Γιατί δὲ μιλᾷς;
Πές μου!
Γιατί ᾔρθαμε ἐδῶ;
Ἀπὸ ποῦ ἤρθαμε;
Κι αὐτὰ τὰ ἱερογλυφικὰ τῆς βροχῆς πάνω στὸ χῶμα;
Τί θέλουν νὰ ποῦν;

Ὤ, ἂν μποροῦσες νὰ τὰ διαβάσεις!!!
Ὅλα θὰ ἄλλαζαν…

Ὅταν τέλος, ὕστερα ἀπὸ χρόνια ξαναγύρισα…
δὲ βρῆκα παρὰ τοὺς ἴδιους ἔρημους δρόμους,
τὸ ἴδιο καπνοπωλεῖο στὴ γωνιά…

Κι ὁλόκληρο τὸ ἄγνωστο
τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει…
 
Last edited:
Αιώνες τώρα χτυπάω τον τοίχο, μα κανείς δεν απαντάει.
Όμως εγώ ξέρω πώς πίσω απ’ τον τοίχο είναι ο Θεός.
Γιατί μόνον Εκείνος δεν απαντάει.


(Το ημερολόγιο ενός υπηρέτη)

Τώρα αυτοί οι στίχοι είναι υπερ ή κατά του θεού; :χμ:
 

Πιούζυ

Κοινωνός
Έτσι και κάποτε καθώς περπατάμε στο δρόμο τη νύχτα, μια μουσική που ακούγεται από το βάθος μου θυμίζει μιαν άλλη απίστευτη ζωή - Πότε τη ζήσαμε;

Μουσική στο Δρόμο

Ο Λειβαδίτης όπως και ο Καββαδίας είναι οι δύο πολυαγαπημένοι μου ποιητές.. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να εξηγήσω την παντελή απουσία ποιημάτων τους από τη βιβλιοθήκη μου.. :ένοχος: :ένοχος:
 
Ο πρωτος απο τους 3 τομους του ΚΕΔΡΟΥ μας τον συστηνει το Λειβαδιτη μεσα απο τα πρωτα του ποιηματα.Εκει συνανταμε εναν εντονα αντιπολεμικο λογο και οικουμενικα μηνυματα με πυρηνα τον ανθρωπο.

Μετα -προχωρωντας σε μεταγενεστερα εργα απο την ποιηση του Λειβαδιτη ,τον βλεπουμε να γινεται απο στρατευμενος,πιο "εσωστρεφης" και στρεφεται στην ενδοσκοπηση.

Ξεχωριζω τα ΦΥΣΑΕΙ ΣΤΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α'

8 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΑΔΙΖΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ (Ποσο εκλαψα σε αυτο)

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΡ.1

Ολα εχουν διαχυτη συγκινηση κι εμφανεις τις πληγες του Ποιητη απο τον τοτε προσφατο Β Παγκοσμιο Πολεμο.Μεσα απο τα ποιηματα του αναδεικνυονται οι "Μικροι"και οι τραγωδιες τους στη δινη της Ιστοριας....Ο ποιητης ανακραζει το αιτημα για ειρηνη,ηχηρα,σπαρακτικα,αναδεικνυοντας το ειδεχθεστερο προσωπο του Πολεμου.

Αυτη η ανθρωπια κι ο αντιμιλιταρισμος που κηρυττουν τα ποιηματα του Λειβαδιτη στην περιοδο αυτη (52-60)με αγγιξαν βαθια και με εστρεψαν στην ποιηση!
Εχουν μιαν αφοπλιστικη απλοτητα ετσι που το μεγαλειο των ωραιων Ιδανικων να ειναι προσιτο στον καθενα που η ψυχη του λαχταρα για λιγο φως...Να αγγιζουν και τον Ακαδημαικο και τον μη μυημενο .

Ετσι τη θελω εγω την ποιηση.Στρατευμενη και προσιτη.Γι αυτο με αγγιξαν ο Λειβαδιτης κι ο Βρεττακος τοσο βαθια.
 
Αιώνες τώρα χτυπάω τον τοίχο, μα κανείς δεν απαντάει.
Όμως εγώ ξέρω πώς πίσω απ’ τον τοίχο είναι ο Θεός.
Γιατί μόνον Εκείνος δεν απαντάει.

(Το ημερολόγιο ενός υπηρέτη)
Μμμ,πιθανον,να ειναι υπερ του Θεου ο Λειβαδιτης εδω και να υπαινισσεται οτι ο Θεος δε σου δινει τις απαντησεις,ουτες τις λυσεις.Σου δειχνει απλα το Δρομο,το Εναυσμα να χτυπησεις τον "τοιχο" Του.

Με αλλα λογια σου δινει το παραδειγμα ,σου χαρασσει το δρομο ,αλλα εχεις την Ελευθερια να ακολουθησεις την Οδο και το Παραδειγμα Του,μονο εαν θελεις. Αυτο που ο ΙΗΣΟΥΣ ειπε "ΟΣΤΙΣ θελει οπισω μου ελθειν".

Αυτο που επισημαινει ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ στους ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ,στο κομματι με τον Ιεροεξεταστη,που εχω ξαναναφερει:
Λεει ο Ιεροεξεταστης στον Ιησου:
"Ξερεις γιατι σε νικησα?Ξερεις γιατι δε σε ακολουθουν τουτα τα απολωλοτα πληθη???Δεν τους επιβληθηκες με τον Κεραυνο και το Φοβο.Δεν τους ριχνεις στα γονατα,χορταινοντας τους με 1000 ψωμια.Τους εδωσες την ελευθερια κι αυτο δε σ'το συγχωρεσαν.

"Δεν τους δινεις τη λυση /απαντηση ετοιμη δηλαδη-κατ'αντιστοιχια του ποιηματος αυτου.

"Τους δινεις την ελευθερια της επιλογης".

Απο ενα αλλο πρισμα μπορουμε να πουμε πως θεωρωντας την "απαντηση,που λεει ο Λειβαδιτης ,ως αφιξη στον προορισμο,λυση και αρα τελος,αυτη οντως δεν ερχεται γιατι
η αναζητηση του "Θεου",της "θεωσης μας ,της "τελειωσης" μας ειναι μια επιπονη κι αεναη διαδικασια.Δεν τελειωνει ποτε.Ο ανθρωπος παντα ανω θα θρωσκει,οσο διαρκει η ζωη του.Η κατακτηση της Αρετης δεν γινεται ποτε ολοκληρωτικα...

Αυτα για εμενα περικλειει η ερμηνεια της φρασης "Μονο Εκεινος δεν Απαντα". Φυσικα μπορει να το βλεπω εντελως λαθος,αλλα εγω ετσι μπορω να το κατανοησω.Αλλες ερμηνειες του στιχου???Anybody else??

Και για πειτε .ΠΟΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ σας αγγιξε περισσοτερο και γιατι???.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Μετα -προχωρωντας σε μεταγενεστερα εργα απο την ποιηση του Λειβαδιτη ,τον βλεπουμε να γινεται απο στρατευμενος,πιο "εσωστρεφης" και στρεφεται στην ενδοσκοπηση.

[...]

Ετσι τη θελω εγω την ποιηση.Στρατευμενη και προσιτη.Γι αυτο με αγγιξαν ο Λειβαδιτης κι ο Βρεττακος τοσο βαθια.

Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι μια άποψη που υπάρχει, πως η ποίηση του Λειβαδίτης είναι "στρατευμένη", αλλά εγώ δεν το βλέπω. Καλά, στον κύριο όγκο του έργου του, ούτως ή άλλως δεν υπάρχει ίχνος "στρατευμένου", όμως ακόμα και στα παλιότερα ποιήματα, εγώ δεν βλέπω καθόλου έναν στρατευμένο ποιητή. Το να αναφέρει κάποιος κάτι το πολιτικό κτλ. αυτό δεν τον κάνει αυτόματα στρατευμένο.

Στρατευμένη ποίηση είναι αυτή που θέλει να εξυπηρετήσει μια ιδεολογία. Που έχει γραφτεί γι' αυτόν τον λόγο.

Ο Λειβαδίτης χάνεται σε πονεμένες αναμνήσεις. Μέσα στα ποιήματά του ξεπροβάλουν η μάνα του, η μικρή του εξαδέλφη, η παλιά τους υπηρέτριά, ο Ιάκωβος, και ναι, κάποιοι παλιοί ακαθόριστοι σύντροφοι. Ο Λειβαδίτης δεν μας καλεί σε κάποιον αριστερό αγώνα κι η ποίησή του δεν νοιάζεται εάν θα πάει μπροστά το Κ.Κ.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να διορθωθεί η λαθεμένη αντίληψη πως ο Λειβαδίτης είναι ένας "στρατευμένος" ποιητής.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Στρατευμένος δεν είναι με την έννοια ενός αντάρτικου τραγουδιού ή ότι έγραψε ας πούμε τον ύμνο της ΚΝΕ. Όμως δεν είναι και με τίποτα ουδέτερος. Γι αυτόν οι σχέσεις των ανθρώπων είναι το πεδίο που ένας άνθρωπος δείχνει τη δυνατότητά του να υπάρχει ερωτικά, δηλαδή βαθιά και ουσιαστικά με τους άλλους κι αυτός είναι και καλός επαναστάτης. Ορίζει κάτι που οι ακραιφνείς επαναστάτες δεν καλοκατάλαβαν ποτέ. Η επανάσταση δεν είναι πλατφόρμα ευτυχίας έξω από μας τους ίδιους, που πρέπει να μας ενσωματώσει, να μας βάλει μέσα της. Αν αυτό δεν είναι πολιτική θέση τότε τι είναι; Right to the target νομίζω.
 
Mou aρεσε πολυ ο τροπος που το εθεσες Διατσέντα!!!!

"Στρατευμενη ειναι η ποιηση που υπηρετει μια Ιδεα -χωρις να ειναι απαραιτητη η αυστηρη κομματικοποιηση...Οι ιδεες δε συνεπαγονται αναγκαστικα κομματισμο,αν ειναι δυνατον!
Ο ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ σαφεστατα και σε ολην την πρωιμη περιοδο μεχρι το 63 διατρανωνει ξανα και ξανα το αιτημα της ειρηνης ,καταγγελλοντας το ματαιο μισος και το παραλογο του πολεμου που στο λογο του ποιητη μας απεκδυεται ο,τιδηποτε επικο ή βλακωδως "εθνοσωτηριο"κ μας παρουσιαζεται σε ολη του την απεραντη ασχημια κ τον αδιαπραγματευτο ολεθρο.
Αυτην την περιοδο ακομη κι ο ερωτας στο Λειβαδιτη συναρταται προς την αγωνια για την ειρηνη ,τους λαους,τον ιδιο τον Ανθρωπο .Ο ερωτας δηλαδη εδω ενισχυει το αιτημα για συναδελφωση και φως προβαλλοντας ι ως αντιβαρο στον πολεμο κ το θανατο για να μετατραπει σε πιστη προς ενα ηλιολουστο αυριο μεσα απο τη συμφιλιωση των ανθρωπων και το δοσιμο στον Αλλον.Αλληλοπεριχωρηση ψυχων και σωματων σε ενα εξαισιο ολον.

Η πρωιμη περιοδος του Λειβαδιτη,λοιπον, μπορει και πρεπει να χαρακτηριστει "στρατευμενη",οπως ΠΟΛΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ εξηγησα σε προηγουμενη αναρτηση του νηματος αυτου.
Ο ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ηταν ξεκαθαρα αριστερος και μαλιστα ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΟΣ αριστερος ,κουβαλωντας τις εφιαλτικες μνημες ενος αποτροπαιου πολεμου,ενος προστυχου Εμφυλιου και φυσικα της παραλογης Εξοριας στη Μακρονησο!!!Ολα αυτα βεβαιως και στοιχειωνουν τουλαχιστον την πρωτη δεκαετια της ποιησης του ,δινοντας μας διαμαντια με πανανθρωπινη λαμψη.

Δε θα επεκταθω σε κουραστικες λεπτομερειες.Απλα θα επισημανω πως

1)Το σπαρακτικο εργο "ΦΥΣΑΕΙ ΣΤΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" απαγορευτηκε απο τη μετεμφυλιακη λογοκρισια του Δεξιου (παρα)κρατους-ερμαιου των Αμερικανων και των Ανακτορων,γιατι αναδεικνυε με περισση τολμη την προστυχια των κρατουντων να σερνουν καννιβαλικα τα εθνη στις στρατιες του μισους ,στα μετωπα, στα κρεματορια,στην εξαθλιωση για να πλουτιζουν ανηθικα σε βαρος της ιδιας της ζωης...

2)Οταν ο ποιητης συνθετει ξεκαθαρα πολιτικα ποιηματα, οπως ...

"ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΡΟΖΕΜΠΕΡΓΚ"(εκτελεσθεντες κομμουνιστες),
ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ(Λατινικη Αμερικη και απελευθερωτικα κινηματα)
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (οπου προβαλλει ο ιδανικος αριστερος αγωνιστης της εποχης του,αφου αυτοι τοτε φυλακιζονταν κι εκτελουνταν στην Ελλαδα η στη φρανκικη Ισπανια -πχ οπου γινεται ονομαστικη μνεια εκει)
ΣΤΙΧΟΙ ΣΕ ΠΑΚΕΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ(στιγμιοτυπα απο τη ζωη των φυλακισμενων-εξοριστων)
ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΣΚΟΠΕ (για τις εκτελεσεις κατα τις δικες κ διωξεις των Αριστερων)
το ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ(Αι Βολγα) ( για τους αγωνιστες του σοβιετικου στρατου που περασαν τα πανδεινα κατα τη ναζιστικη εισβολη)
ή σαφεστατα αντιμιλατιριστικα αριστουργηματα σαν το
8 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΑΔΙΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΗ,και
ΟΙ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

...ε,ειναι σαφες στον καθενα οτι... " πιο στρατευμενος...πεθαινεις"!!!!!!!!!!!
 
Last edited:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Τα ποιήματα που παραθέτεις Φαντίνα, είναι διττής διάστασης.

Είναι οικουμενικά θα μου επιτρέψεις να πω, εμπνεόμενα από γεγονότα που συγκλόνισαν και διέγειραν συνειδήσεις ανά τον κόσμο όπως η περίπτωση Ρόζενμπεργκ ή η μάχη του Στάλιγκραντ, ειδικά η δεύτερη και οι όροι της νίκης της, μ’ έναν λαό που είχε δώσει τα έσχατά του για να πετύχει, είχαν συγκλονίσει το σύμπαν.

Εντελώς ενδεικτικά θα αναφέρω σαν αντίκτυπο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Άγγλο που συνάντησα κι έγινε φίλος μου σε βαθμό συγγενείας, ο οποίος άρχισε τη σχέση του μαζί μου με τη φράση, “συγνώμη για όσα σας κάναμε μετά τον πόλεμο”. Αυτός μου δήλωσε σταλινικός. Εν έτει 1990. Σίγουρα υπό την επήρεια αυτών των γεγονότων, γιατί που να τον πείσω για τα υπόλοιπα; Ούτε καν προσπάθησα. Ο άνθρωπος δυό γενιές πριν από μένα είχε ζήσει κάποια πράγματα που στέκονταν σαν φωτεινά σημεία στη συνείδηση όλων. Με πιο δικαίωμα εγώ να του πω ιστορίες και κόντρα ιστορίες, για το τι σήμαινε σταλινισμός, ακόμα και στη δική μου χώρα...

Και στην ίδια την Αμερική για παράδειγμα τα γεγονότα αυτά είχαν εγείρει ένα ισχυρό ρεύμα υπέρ των νέων ιδεών, σε βαθμό που ο συντηρητισμός έχανε έδαφος. Ειδικά στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Μια κραυγαλέα καταστολή δεν είναι ο Μακαρθισμός μετά; Κι ο ψυχρός πόλεμος στη συνέχεια και οι Κούβες και οι Κίνες κι όλα αυτά τα αγκάθια στο πόδι του ιμπεριαλισμού που θέριευε δεν ήταν φωτεινά; Ποιός μπορούσε να τα αγνοήσει και να μην πάρει θέση κι όλο που να “τραγουδά” να είναι τα πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος; Ναι κάποιος άλλος, αλλά όχι ο Λειβαδίτης.

Κι αυτά τα λέω επιγραμματικά βέβαια, γιατί στην ουσία είναι μεγάλη κουβέντα για να κατανοήσει κανείς τι γίνηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο διεθνώς όμως, όχι μόνο στο σπίτι μας.

Και γυρίζω τώρα στο σπίτι μας. Και φυσικότατα στον εμφύλιο. Όχι, δεν κώφευσε ο Λειβαδίτης πολύ δε περισσότερο δεν αδράνησε. Αλλά απ’ την άλλη γραφικά και υπόδουλα στρατευμένο δεν θα τον πει κανείς, με την έννοια του κομματικού καθήκοντος και της παραγγελίας για ένα ποίημα προπαγανδιστικό κράχτη. Κι εκεί είναι που γονατίζουμε όσοι έχουμε σκεφτεί και σκεφτόμαστε πέρα απ’ τη διαχωριστική γραμμή. Το έργο του ήταν όλη η ζυμωμένη του συνείδηση και το μάτι της για όλους και για όλα.

Συγνώμη για τη μακρυγορία. Είναι ένας απ’ αυτούς που αγαπώ και σέβομαι βαθιά. Δεν τολμώ να κάνω δε παραθέσεις με αποσπάσματα για να ενισχύσω τα λεγόμενά μου. Ή μάλλον δεν θέλω να τμηματοποιήσω και μάλιστα εδώ κι έτσι σύντομα το έργο του. Υπάρχει κίνδυνος να τον αδικήσω.

[δηλώνω την αγάπη μου ωστόσο με μια ωραία απαγγελία του Δημήτρη Καταλειφού που γιορτάζει κι όλα σήμερα - χρόνια του πολλά - [video]http://www.xristianiki.gr/media/T_Livaditis_Symphonia1.mp3[/video] κι ένα απόσπασμα από μένα, η οθόνη απεικονίζει το χρώμα της ράγας του δαχτύλου μου, συνήθως είναι μαύρο, σήμερα είναι κόκκινο και πάλλει...

[video=youtube_share;aHVS9E0xsGc]http://youtu.be/aHVS9E0xsGc[/video]
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Ο Λειβαδίτης δεν ήταν ένας στρατευμένος ποιητής και δεν του αξίζει αυτή η ρετσινιά αλλά βλέπω πως είναι γραφτό να πορευτεί μ' αυτήν μετά θάνατον. Παρακαλώ, συνεχίστε τις αναλύσεις.
 
Top