Τα πιο όμορφα κι αγαπημένα ποιήματα

Μάρω

Όμορφο Νιάτο
Ποίημα για κάθε άνθρωπο -J.Wood

Θα σας παρουσιάσω
αργά αργά
πτυχές
του
εαυτού μου,
αν είστε υπομονετικοί και τρυφεροί.
Θα ανοίξω συρτάρια
που επί το πλείστον μένουν κλειστά
και θα βγάλω από εκεί τόπους και ανθρώπους και πράγματα
ήχους και μυρωδιές, έρωτες και απογοητεύσεις, ελπίδες και λύπες,
κομμάτια εδώ κι εκεί μιας ζωής τριάντα χρόνων
που αιχμαλώτισα στις χούφτες μου
και αφού βρέθηκαν στα χέρια μου
εξόρυξαν το δρόμο προς τη μνήμη μου,
εισέβαλαν στην καρδιά μου
-εσείς κι εγώ δε θα τα δούμε ποτέ-
είναι ο εαυτός μου.
Αν δεν τα πάρετε στα σοβαρά,
αρνηθείτε τη σημασία τους
ή, χειρότερα, αν τα κρίνετε,
θα αρχίσω ήσυχα, αργά αργά
να τα τυλίγω
σε μικρά βελούδινα πανάκια,
όπως τα παλιά ασημένια και χρυσά κοσμήματα,
θα τα τοποθετήσω
σε μια μικρή ξύλινη κοσμηματοθήκη
και θα την κλειδώσω.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Ένα ποίημα της Wendy Cope που ήθελα καιρό να μοιραστώ μαζί σας κυρίες της λέσχης, αλλά και κύριοι με χιούμορ...δεν το έκανα το χειμώνα που πέρασε...το κάνω τώρα μια και ξύπνησα με σκωπτική διάθεση...Καλημέρα!!!
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Ίσως το έχω ξαναγράψει, αλλά η επανάληψη είναι μάνα της έμφασης και της βαθιάς συνείδησης...άσε που είναι κατά παράδοση μάνα της γνώσης...

Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε λοιπόν και...

Σβύσε τὰ μάτια μου· μπορῶ νὰ σὲ κοιτάζω,
τ᾿ αὐτιά μου σφράγισέ τα, νὰ σ᾿ ἀκούω μπορῶ.
Χωρὶς τὰ πόδια μου μπορῶ νὰ ρθῶ σ᾿ ἐσένα,
καὶ δίχως στόμα, θὰ μπορῶ νὰ σὲ παρακαλῶ.
Κόψε τὰ χέρια μου, θὰ σὲ σφιχταγκαλιάζω,
σὰ νὰ 'ταν χέρια, ὅμοια καλά, μὲ τὴν καρδιά.
Σταμάτησέ μου τὴν καρδιά, καὶ θὰ καρδιοχτυπῶ μὲ τὸ κεφάλι.
Κι ἂν κάμῃς τὸ κεφάλι μου σύντριμια, στάχτη,
ἐγὼ μέσα στὸ αἷμα μου θὰ σ᾿ ἔχω πάλι.
 
Από ποιήματα τού Γ. Ρίτσου:

Ας [] τυφλώνονταν ο νους! Θα [] 'φτανε η καρδιά!

Αυτό που κρύβουμε είναι αυτό που πιότερο μας φανερώνει.

Γύρω-γύρω στην πληγή μας τα τραγούδια μας.

Δόσμου το χέρι σου, να το δικό μου...Μη μιλήσης...

Είναι δικά μας όλα τούτα που άφησαν έξω απ' την πόρτα τους οι κλειδωμένοι άνθρωποι...

Η αγάπη πάντοτε βαραίνει πιότερο απ' το μίσος.

Η άλλη συγκοινωνία δε σταματάει μετά τα μεσάνυχτα...

Η απουσία μένει πάντα αμεταποίητη: α π ο υ σ ί α !

Η αυγή δε μπορεί να περιμένη.

Η νύχτα, παρ' ότι σιωπηλή, δαγκώνει δυνατά!
 

Εσθλός

Όμορφο Νιάτο
Διέξοδο

Ήθελε να κερδίσει την ελευθερία της-
έτσι έλεγε τουλάχιστον,
γεμάτη περιφρόνηση γι' αυτό που ήταν ο κόσμος της
γεμάτη φόβο για ό,τι δεν ήταν κόσμος της.
Ένα διάστημα σχετίστηκε με καλλιτέχνες
κι αριστερούς διανοούμενους.
Έγκαιρα δέχτηκε πως η ελευθερία
εξαρτιόταν από οικονομικούς παράγοντες
(η ομορφιά της μόλις που άρχιζε να φθείρεται).
Παντρεύτηκε στην πρώτη σίγουρη ευκαιρία
και κάθε βράδυ, στο παγωμένο της κρεβάτι
βρίσκει πως η ζωή είναι παράλογη, εχθρική και σύντομη.

Τίτος Πατρίκιος
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
We are as clouds that veil the midnight moon;..........Είμαστε σα σύννεφα που καλύπτουν το μεσονύκτιο φεγγάρι
How restlessly they speed, and gleam, and quiver,....Πόσο αβίαστα τρέχουν, και λάμπουν, και τρέμουν
Streaking the darkness radiantly!--yet soon..............γυμνώνοντας το σκοτάδι με λαμπρότητα! – κι όμως σύντομα
Night closes round, and they are lost forever............η νύχτα γύρω κυκλώνει, και χάνονται για πάντα

Or like forgotten lyres, whose dissonant strings.........Ή σαν ξεχασμένες λύρες, που οι παράφωνες χορδές τους
Give various response to each varying blast,.............ανταποκρίνονται διαφορετικά σε κάθε διαφορετική κρούση,
To whose frail frame no second motion brings........... που στο εύθραυστο σκαρί τους καμμιά δεύτερη κίνηση δεν φέρει
One mood or modulation like the last........................μια διάθεση ή εναρμόνιση, που να ομοιάζει στην τελευταία.

We rest.--A dream has power to poison sleep;...........Αναπαυόμαστε.
........................................................................--Ένα όνειρο έχει τη δύναμη να δηλητηριάσει τον ύπνο
We rise.--One wandering thought pollutes the day;....Εγειρόμαστε.
........................................................................--Μιά πλανόδια σκέψη μολλύνει τη μέρα
We feel, conceive or reason, laugh or weep;..............Αισθανόμαστε, συλλαμβάνουμε ή αιτιολογούμε,
..........................................................................γελούμε ή κλαίμε
Embrace fond woe, or cast our cares away:...............Εναγκαλιζόμαστε τον προσφιλή θρήνο,
..........................................................................ή εξορίζουμε μακριά τις έγνοιες μας

It is the same!--For, be it joy or sorrow,....................Είναι το ίδιο! –Γιατί, είτε χαρά , είτε λύπη
The path of its departure still is free.........................Το μονοπάτι της αναχώρησής τους ακόμα είναι ελεύθερο:
Man's yesterday may ne'er be like his morrow;..........Του Ανθρώπου το χτες μπορεί ποτέ να μην είναι όμοιο
..........................................................................με το αύριό του
Nought may endure but Mutability............................Tο τίποτα μπορεί μόνο την βωβότητα να υπομείνει.

Mutability, by Percy Bysshe Shelley
Βωβότητα, του Πέρσυ Σέλλεϋ.
 
Last edited:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
...απ’ το δώρο του Μπέϊζιλ (Thomas Hardy, Woman much missed, έκδοση Penguin, στη σειρά Little Black Classics), όταν συναντηθήκαμε κάποια απ’ τα μέλη στην Πλάκα...ανασύρω ένα ποίημα του πολυαγαπημένου μου λογοτέχνη...

Thomas Hardy, The Voice.

Woman much missed, how you call to me, call to me,
Saying that now you are not as you were
When you had changed from the one who was all to me,
But as at first, when our day was fair.

Can it be you that I hear? Let me view you, then,
Standing as when I drew near to the town
Where you would wait for me: yes, as I knew you then,
Even to the original air-blue gown!

Or is it only the breeze, in its listlessness
Travelling across the wet mead to me here,
You being ever dissolved to wan wistlessness,
Heard no more again far or near?

Thus I; faltering forward,
Leaves around me falling,
Wind oozing thin through the thorn from norward,
And the woman calling.​

Γυναίκα της μεγάλης πεθυμιάς, πώς με καλείς, με φωνάζεις,
Λέγοντας πως δεν είσαι πιά όπως ήσουν
Όταν είχες μεταλλάξει από κείνην που ήταν όλη δική μου,
Αλλά όπως η πρώτη, όταν οι μέρα μας ήταν όμορφη.

Μπορεί να είσαι συ που ακούω; Άσε με να σε δω, τότε,
Να στέκεσαι, όπως όταν ερχόμουν στην πόλη
Όπου θα με πρόσμενες: ναι, όπως σε γνώριζα τότε,
Ακόμα κι απ’ την ουράνια γαλάζια φορεσιά!

Ή είναι η αύρα μοναχά, που με τη χαύνωσή της
Ταξιδεύει τον υγρό αγρό ίσαμ’ εδώ σ’ εμένα,
Η παντελής εξαέρωσή σου σε αχνή απάθεια
που πάλι δεν νιώθω, καν μακριά, καν κοντά;

Έτσι εγώ, είμαι εσαεί ταλαντευόμενος,
Γύρω μου τα φύλλα πέφτουν,
Ο άνεμος αναδύεται διάφανος, βορεινός, μέσ’ απ’ τ’ αγκάθι
Και τη γυναίκα που καλεί.​
 
Last edited:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Από την Ἀνασύνδεση, του Βύρωνα Λεοντάρη (1962)

ΧΙΙΙ

Αὐτό πού ἀκόμα γύρω μας πονάει
αὐτό πού ἄρχισε καί θέλει νά τελειώσει
ὅλο καί πιό βαρύ, πιό ἀβάσταχτο
σταματημένη ζωή
σταματημένος θάνατος
-ἕνα τέλος σκληρό καί φωτεινό δέ μᾶς δόθηκε.

Μέ τό κορμί στόν ἴσκιο τοῦ κορμιοῦ μας
μέ τήν ψυχή στόν ἴσκιο τῆς ψυχῆς μας
μάταια προσμέναμε τή μέρα πού γιά ὅλα πιά εἶν᾽ἀργά.
Ἡ φρόνηση τοῦ φόβου δέ μᾶς φύλαξε
ἡ απελπισία δέν ἄντεξε
σωριάστηκε ἡ μεγάλη μοναξιά
κι ὁλόξαφνα μᾶς βρῆκε πάλι ἡ ἐλπίδα
ξυπνώντας πεθαμένες ρίζες μέσα μας, ραγίζοντάς μας
ὅπως τά πεζοδρόμια τῆς τελευταίας διαδήλωσης...

Ἕνα τέλος σκληρό καί φωτεινό δέ μᾶς δόθηκε
ἐπιζήσαμε
καί τώρα πιά δέν εἶναι τρόπος νά ξεφύγουμε ἀπ᾽αὐτό πού ἀκόμα γύρω μας πονάει
αὐτό πού ἄρχισε καί πρέπει νά τελειώσει.
Μέσα ἀπ᾽τόν ρόγχο τῆς γριᾶς χιλιετηρίδας
χυμάει ὁ ἥλιος κραταιός
-ὁ νέος ἀγώνας.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
…΄Ηταν λοιπόν νύχτα ή πιο τρομερή
τα κύματα χτυπούσαν τον ουρανό και τα μαύρα αστέρια
βροχή κατακλυσμών χιόνι όλο κόντρα και αστραπόβροντα
και ραγισμένοι ορίζοντες και φίδια των ηφαιστείων κόκκινα
τελώνια σφύριζαν λυσσασμένα η κατάρα του χτες
και η βρισιά θνητών και θεών ασίγαστη μέσα
στο αγκομαχητό των τετρασκότεινων δρακόντων
ήταν λοιπόν νύχτα η πιο τρομερή
κι από το διάτρητο στερέωμα
κύλησαν όρη όλα τα νομίσματα του κόσμου
στον αγύριστο – για πάντα!


Του Μάρκου Μέσκου, από το Στον ίσκιο της γης, 1986
 
Την πρώτη φορά που το διάβασα ήταν πριν δυο χρόνια περίπου τυχαία σ' ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Η επίδραση που είχε πάνω μου ήταν πως χωρίς να μπορώ να το σταματήσω ή να το προκαλέσω είχα συνεχόμενους λυγμούς χωρίς κλάμα ή κάτι άλλο. Ήταν ξεκάρφωτα σα να μου δινόταν μια ''από μηχανής'' κατακλείδα σε πράγματα που είχαν συμβεί στη ζωή μου και με βασάνιζαν οι συνέπειες ορισμένων επιλογών.




Μετά δεν έγινα ειδικός ή κάτι τέτοιο αλλά οτιδήποτε υπάρχει από Καβάφη το έχω ξεκοκαλίσει.

Κι αγαπάω επίσης πολύ τον Ίμενο

«... Ν’ αγαπηθεί ακόμη περισσότερον
η ηδονή που νοσηρώς και με φθορά αποκτάται·
σπάνια το σώμα βρίσκοντας που αισθάνεται όπως θέλει αυτή —
που νοσηρώς και με φθορά, παρέχει
μιαν έντασιν ερωτική, που δεν γνωρίζει η υγεία ...»
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Παράδοξε, πες μου ότι αυτός είναι ο γραφικός σου χαρακτήρας! Θα παίξουμε ένα παιχνίδι μετά...θα γράψω κι εγώ κάτι κι όλοι ίσως γράψουν κάτι να βλέπουμε τα γράμματά μας ο ένας του άλλου...Τέλειο...Τι λέτε όλοι;
 

Ιωάννα Μος

Κοινωνός
Εμείς
Που δε μας κούρασε να λέμε ολοένα
και τι θα γίνει αύριο
και τι έγινε χτες
που δε μας έγινε ακόμα βαρετό
ν' αθροίζουμε ολοένα τις μέρες μας
και να 'ναι πάντα πενιχρό το άθροισμα
σαν το συμπέρασμα που βγαίνει απ' τις συμβουλές΄
που θεσπίσαμε πια νόμους από πάνω μας
κι έχουμε πια τα μικρά μας έθιμα
πόσο ποτέ μας δε θα ανοίγαμε πανιά
πόσο δε θα λιμάραμε συρματένια κιγκλιδώματα
αν μας δινόταν η ευκαιρία.
Είμαστε πια ένας μικρός λαός
ο πιο μικρός λαός...
Δε ζητάμε άλλα δικαιώματα
γιατί ξεχάσαμε πια το χειρισμό τους.
Δε ζητάμε πια πολλή επιείκεια
γιατί δεν ξέρουμε καλά τον εαυτό μας.

Γιώργος Β. Μακρής
1942(; )

Παράδοξε, κι εγώ κάπως έτσι την έπαθα μ' αυτό το ποίημα του Καβάφη...
Διατσέντα, καλή ιδέα! (Βέβαια εμένα ο γραφικός μου χαρακτήρας αλλάζει όλη την ώρα...)
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

Μην πάτε μειλίχιοι σ’ εκείνη την καλή νυχτιά
Τα γηρατειά πύρινα και μαινόμενα θα’πρεπε στο κλείσιμο της μέρας να’ναι
Μένος, μένος ενάντια στη θνήση του φωτός

Παρ’ ότι οι σοφοί στο τέλος ξέρουν πως το σκοτάδι δίκαιο είναι
Επειδή οι λέξεις τους δεν λίχνισαν καμμιάν αστραπή
Δεν πάνε μειλίχιοι σ’ εκείνη την καλή νυχτιά

Άνθρωποι καλοί, οι έσχατοι χαιρετούν, φωνάζοντας πόσο λαμπρά
Τα ευπαθή τους έργα θα μπορούσαν σε κόλπο πράσινο να χόρευαν
Μένος, μένος ενάντια στη θνήση του φωτός

Άγριοι άνθρωποι που άρπαξαν και έψαλαν τον ήλιο στο πέταγμά του
Και μαθαίνουν, αρκετά αργά, πως τον θρηνούσανε στο διάβα του
Μην πας μειλίχιος σ’ εκείνη την καλή νυχτιά.

Άνθρωποι των μνημάτων, εγγύς του θανάτου, που βλέπουν με μιάν εκτυφλωτική όραση
Τυφλά μάτια που θα μπορούσαν να αναφλεγούν σαν μετεωρίτες και να’ναι χαρωπά
Μένος, μένος ενάντια στη θνήση του φωτός.

Κι εσύ πατέρα μου, εκεί στo θλιβερό αποκορύφωμα
Κατάρα κι ευλογία δώσε, σ’ εμέ τώρα, με τα μανιασμένα σου δάκρυα, παρακαλώ
Μην πας μειλίχιος σ’ εκείνη την καλή νυχτιά
Μένος, μένος ενάντια στη θνήση του φωτός.


[Dylan Thomas, Do not go gentle into that good night...μετάφραση Διατσέντα]
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Μετάφραση απ’ την γράφουσα, από τη συλλογή ποιημάτων
Woman much missed:
Στον David,
για τη μύηση
στον Thomas Hardy,
για τα επίμονα
και συστηματικά ταξίδια
στο παντέμορφο Wessex...
του Dorset.

We sat at the window.
We sat at the window looking out,
and the rain came down like silken strings
that Swithin's day*. Each gutter and spout
bubbled unchecked in the busy way
of witless things:​
nothing to read, nothing to see
seemed in that room for her and me
on Swithin's day.​

We were irked by the scene, by our own selves; yes,
for I did not know, nor did she infer
how much there was to read and guess
by her in me, and to see and crown
by me in her.​
Wasted were two souls in their prime,
and great was the waste, that July time
when the rain came down.​

Bormouth 1875.

Καθήσαμε στο παράθυρο
Καθήσαμε στο παράθυρο κοιτώντας έξω,
κι έπεφτε η βροχή σάμπως να’ταν χορδές μεταξωτές
τη μέρα ‘κείνη του Σουίθιν*. Κάθε ρείθρο και υδρορροή
άφριζαν ανεξέλεγκτα με τον πολυάσχολο τρόπο
των αφυών πραγμάτων:​
τίποτα να διαβάσουμε, τίποτα να αντιληφθούμε
δεν διαφαινόταν μέσα σ’ εκείνο το δωμάτιο
για ’κείνην και για μένα
τη μέρα του Σουίθιν.​

Μας εξόργισε η σκηνή μ’ εμάς τους ίδιους, ναι,
γιατί εγώ δεν γνώριζα, ούτε κι εκείνη μάντευε
όσα υπήρχαν για να αναγνωσθούν και να μαντευθούν
από εκείνη σε μένα και να γίνουν αντιληπτά και να επιστεφθούν
από μένα σ’ εκείνη.​
Έρημες ήσαν δυό ψυχές πάνω στην άνθησή τους
και μεγάλη ήταν η ερημιά, εκείνον τον Ιούλη
που η βροχή έπεφτε.​

Μπόρνμουθ, 1875.


* 15 Ιουλίου κατά παλαιά αγγλική παράδοση είναι η μέρα που γιορτάζεται ο Άγιος Σουίθιν, ο προστάτης Άγιος του Γουίντσεστερ, του οποίου ήταν επίσκοπος. Ο καιρός αυτής της μέρας καθόριζε τον καιρό για σαράντα μέρες. Αν βροχερός όπως στο ποίημα, σαράντα μέρες βροχερές...

Μια εικόνα του Bornmouth με βροχερό καιρό...

 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Τι να πρωτογράψω τώρα εδώ... Θα γράψω μόνο κάποιους σκόρπιους στίχους από την Εισαγωγή της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ.

1) Ήλιε, μεγάλε ανατολίτη μου, χρυσό σκουφί του νου μου
2) Αναμεσός στα δυο μελίγγια μου, στο μέγα πατητήρι
3) θα σηκωθώ, και θέλω απλοχωριά ν΄ ακρογυαλοχωρέψω
4) ας κάμουμε του κόσμου κατοχή, παιδιά, με το τραγούδι
5) πέτρες, νερό, φωτιά και χώματα θα γίνουν όλα πνέμα


Άρνολντ Μπαίκλιν, Οδυσσέας και Καλυψώ, 1882, Βασιλεία, Μουσείο Καλών Τεχνών.
 
Last edited:

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Επειδή μου είναι αδύνατον να μη γράψω κάτι από F. G. Lorca, γράφω μόνον αυτό:
Το κατάλαβα πως με είχαν δολοφονήσει
Ερεύνησαν τα καφενεία, τα νεκροταφεία και τις εκκλησίες
Έψαξαν τα βαρέλια και τα ντουλάπια
Εσύλησαν τρεις σκελετούς για να τραβήξουν τα χρυσά τους δόντια
Μα δε με βρήκαν
Δεν με βρήκαν;
Όχι, δεν με βρήκαν
.

Καλά, θα μου πείτε, πολύ γνωστός στίχος. Αυτό ήθελα και εγώ, να σας τον θυμίσω.
 
Top