Τα πιο όμορφα κι αγαπημένα ποιήματα

Απ'τα πολύ πολύ αγαπημένα μου του Αργύρη Χιόνη :

[Τραπέζι]
Είμ᾽ ένα ξύλινο τραπέζι τίποτ᾽ άλλο
Κάποτε θά 'μουν οπωσδήποτε ένα δέντρο
Όμως τι δέντρο δεν θυμάμαι
Η πλάνη το πριόνι τα καρφιά και τα βερνίκια
–ω Θεέ μου πόσ'απανωτά βερνίκια–
Μπορούν να ξεκουτιάνουν και το πιο γερό μνημονικό
Είμ᾽ ένα ξύλινο τραπέζι τίποτ᾽άλλο
Παλιό παμπάλαιο και για τούτο απανωτά βερνικωμένο
Για να μη δείχνει η ηλικία μου και το σακάτεμά μου
Για να διατηρηθεί η αξιοπρέπεια των κατόχων μου
Για τη δική μου ποιος σκοτίζεται
Δεκάρα εγώ δεν δίνω για ανώφελες γυαλάδες
Η μόνη μου φροντίδα είναι ν᾽ ἀντέξω
Στο βάρος των αγκώνων τους και στις γροθιές τους
Να σφίξω τις αρθρώσεις μου να μην παραπατώ
Να πνίξω μέσα μου να μην τ᾽ ακούσουν το τρίξιμο του σαρακιού
Ν᾽ απομακρύνω έτσι όσο γίνεται την ώρα της φωτιάς

- Σχήματα Απουσίας, 1973. (διαθέσιμο στην ΕΒΕ)
 
Απ'τα πολύ πολύ αγαπημένα μου του Αργύρη Χιόνη :
Ω ναι, ξέρω καλά πώς δεν χρειάζεται καράβι για να ναυαγήσεις,
πώς δεν χρειάζεται ωκεανός για να πνιγείς.
Υπάρχουνε πολλοί πού ναυάγησαν μέσα στο κοστούμι τους,
μες στη βαθιά τους πολυθρόνα, πολλοί πού για πάντα
τούς σκέπασε το πουπουλένιο πάπλωμά τους.
Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, σ ένα
κουπάκι του καφέ, σ΄ ένα κουτάλι του γλυκού…
Ας είναι γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμούνται,
ς είναι γλυκός κι ανόνειρος.
Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει.

-Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη, 1986

(διαθέσιμο στο Η Φωνή της σιωπής, που ειναι μη διαθεσιμο στα βιβλιοπωλεία)
 
Last edited:
Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου
κοντά στη θάλασσα, στο νησί
Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο
ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

Ίσως πολύ αργά
ενώθηκαν τα όνειρά μας,
στα ψηλά ή στα βαθιά,
στα ψηλά σαν καρδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος,
στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που
αγγίζονται.

Ίσως το όνειρό σου
χωρίστηκε από το δικό μου
και στην σκοτεινή θάλασσα
με έψαχνε
όπως πρώτα
όταν δεν υπήρχες ακόμα,
όταν χωρίς να σε διακρίνω
έπλεα στο πλάι σου,
και τα μάτια σου έψαχναν
αυτό που τώρα
– ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό-
σου δίνω με γεμάτα χέρια,
γιατί εσύ είσαι το κύπελλο
που περίμενε τα δώρα της ζωής
μου.

Κοιμήθηκα μαζί σου
όλη τη νύχτα, ενώ
η σκοτεινή γη γυρίζει
με ζωντανούς και νεκρούς,
και σαν ξύπνησα ξάφνου
καταμεσής στη σκιά
το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση
σου.
Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος
μπόρεσαν να μας χωρίσουν.

Κοιμήθηκα μαζί σου
Και ξύπνησα με το στόμα σου
βγαλμένο από τον ύπνο
να μου δίνει τη γεύση από τη γη,
από τη θάλασσα, από τα φύκια,
από το βάθος της ζωής σου.
Και δέχτηκα το φιλί σου
μουσκεμένο από την αυγή
σαν να έφθανε
από τη θάλασσα που μας
περιβάλλει.

Πάμπλο Νερούδα - La noche en la isla
Πόσο μου ταιριάζει αυτό το ποίημα και γενικώς ο Νερούδα!:ντροπή:
 
Νικόλα, από πού ειναι αυτό το ποιημα; σε ποια συλλογή;
Δεν ειναι σιγουρα στα εικοσι ερωτικά κι ενα απελπισμένο τραγουδι. Αυτα, θυμαμαι να εχουν τιτλαριθμηση (όπως λέει και ο τιτλος :)))))(και, αν δεν το χεις, στο συστήνω ανεπιφύλακτα, αλλά αποφυγε την μετάφραση του Κεντρωτή. Καλόόοος, χρυσός, αλλά ειναι καπως πομπώδης, το διαπιστωσα και στην ηλιόπετρά του)
Στους στιχους του καπετάνιου, ίσως;
 
Last edited:
@Έλλη Μ Todo el Amor, Όλη η αγάπη, εκδόσεις Έψιλον, μετάφραση Κώστας Σουερεφ.
Η έκδοση που στο εξώφυλλο έχει έναν πίνακα του Πικάσο (οι 3 γυναίκες, 1908)
Ήμουν σαφής νομίζω!

Α ευχαριστώ που μου θύμησες να διαβάσω και την Ηλιόπετρα!:μπράβο:
 
Top