Τα πιο όμορφα κι αγαπημένα ποιήματα

Σόφκι

Κοινωνός
Το φαντάστηκα ότι θα είστε περήφανοι.. Και έτσι πρέπει!!!!!Ηθελα να πω πως και εγώ θα ήθελα να έχω εκεί καποιον..ίσως βέβαια να υπάρχει και να μην το ξέρω..
 

Χαραυγη

Όμορφο Νιάτο
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική
 

Σόφκι

Κοινωνός
Λίγα γαρούφαλα απομένουνε στις γλάστρες
Στον κάμπο θα 'χουν κιόλας οργώσει τη γης
Ρίχνουν το σπόρο
Έχουν μαζέψει τις ελιές
Όλα ετοιμάζονται για το χειμώνα

Κι εγώ γεμάτος απ' την απουσία σου
Φορτωμένος με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών
Περιμένω σαν αγκυροβολημένο φορτηγό
μέσα στην Προύσα
Στιχοι του Ναζιμ Χικμετ Τουρκου ποιητη μεταφρασμενοι απο τον δικο μας μεγαλο Ριτσο.Διορθώστε μας αν κάνω λάθος.Τοσο απλοι μα συνάμα τόσο όμορφα φορτισμένοι στιχοι!!
 

Μήτις

Όμορφο Νιάτο
''Dulce est desipere in loco''
Q.Horatius Flaccus
(στην ώρα του γλυκό είναι να τρελαίνεσαι)
 

Φασολάκι

Όμορφο Νιάτο
Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Eίμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα

Ναζίμ Χικμέτ

(Μελοποίηση από το Θάνο Μικρούτσικο)
 
Οι τελευταίοι στίχοι ενός από τα αγαπημένα μου ποιήματα, τους οποίους τους έχω χρησιμοποιήσει και στο μυθιστόρημα που δουλεύω ακόμα.

That the play is the tragedy, “Man,”
And its hero, the Conqueror Worm.


Επίσης, λατρεμένοι στίχοι του Καρυωτάκη:


Καθώς βαδιζω, μια σκιά μ’ ακολουθεί από πάνω
Σαν βαρύ νέφος ή φτερό δυσοίωνο πουλιού
Είναι μαζί μου όπου να πάω, μαζί μου ό,τι να κάνω
Και δεν αφήνει ούτε να δω τον ήλιο του Θεού


Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
μπορούνε με χίλιους τρόπους.
Ρίξε τ' όπλο και σωριάσου πρηνής
όταν ακούσεις ανθρώπους
 

Πόπη Παπάκι

Όμορφο Νιάτο
Ένα ποίημα που μου έχει σίγουρα κολλήσει είναι το παρακάτω..... Πρέπει να είναι δημοτικό αν δεν κάνω λάθος. Μας το τραγουδούσε η γιαγιά μου κάθε μεγάλη Πέμπτη και μικρά παιδάκια εμείς κλαίγαμε χωρίς να καλοκαταλαβαίνουμε. Και πριν από εμένα το τραγουδούσε και στην μαμά μου με παρόμοιο αποτέλεσμα.

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΊ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,
σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται,
σήμερα αγγέλοι αρχάγγελοι όλοι μαυροφορούνται.
Σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι οβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά, οι τρισκατηραμένοι,
να πιάσουνε το Λυτρωτή να παν να Τον σταυρώσουν.
Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι,
να λάβει δείπνο μυστικό, για να τον λάβουν όλοι.
Κι αφού τον ετελείωσε ο Κύριος το δείπνο,
άρχισε να τον ευλογεί το χέρι Του τ' αγίο.
- ΄Ενας από τους μαθητές είναι να με προδώσει,
στα χέρια των οβραίωνε για να Με παραδώσει.
΄Ενας τον άλλο κοίταξε, ένας τον άλλο λέει:
- Μήπως εγώ διδάσκαλε είν' που θα Σε προδώσω;
στα χέρια των οβραίωνε για να Σε παραδώσω;
Κι η Παναγιά η Δέσποινα καθόνταν στο θρονί Της
την προσευχή Της έκανε για τον Μονογενή Της.
Φωνή της ήλθε εξ ουρανού κι απ' Αρχαγγέλου στόμα:
- Σώνουν Κυρά μου οι προσευχές, σώνουν και μετάνοιες,
και τον Υιό Σου πιάσανε και στον χαλκιά Τον πάνε,
και στου Πιλάτου την αυλή, εκεί Τον τυραννάνε.
- Χαλκιά χαλκιά φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.
Κι εκείνος ο παράνομος, βαρεί και φτιάνει πέντε.
-Συ φαραέ που τ'άφτιαξες, πρέπει να μας διδάξεις.
-Βάλτε Του δυό στα χέρια Του, και τ' άλλα δυό στα πόδια.
Το πέμπτο το φαρμακερό, βάλτε το στην καρδιά Του,
να τρέξει γαίμα και νερό, από τα σωθικά Του.
Κι η Παναγιά σαν τ' άκουσε, έπεσε και λιγώθει.
Σταμνί νερό της ρίξανε ,τρία κανάτια μόσχο,
και τρία με ροδόσταμο, για ν'άρθει ο λογισμός Της!
Κι αφού της ήλθε ο λογισμός κι αφού της ήλθε ο νους Της
Ζητεί μαχαίρι να σφαγεί φωτιά να πάει να πέσει,
ζητεί γκρεμνό να γκρεμιστεί ,για τον Μονογενή Της.
-Λάβε Κυρά μου υπομονή, λάβε Κυρά μου ανάσα.
-Και πως να λάβω υπομονή, και πως να λάβω ανάσα;
που έχω γυιό Μονογενή και Κείνο σταυρωμένο.
Η Μάρθα κ'η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα,
και του Ιακώβου η αδελφή, κι οι τέσσερεις αντάμα,
έπιασαν το στρατί- στρατί, στρατί το μονοπάτι,
κι μοίρα τους τους έβγαλε μπρος του ληστή την πόρτα.
-΄Ανοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.
Κι πόρτα από το φόβο της, ανοίγει μοναχή της.
Τηρά δεξιά, τηρά ζερβά, κανένα δε γνωρίζει.
Τηρά και δεξιότερα, βλέπει τον Αϊ Γιάννη.
- ΄Αγιε μου Γιάννη Πρόδρομε και Bαπτιστή του γιού μου,
μην είδες Τον τον γυιόκα μου και σε τον δάσκαλό Σου;
- Δεν έχω γλώσσα να στο 'πώ, χείλη να στο μιλήσω.
Δεν έχω χεροπάλαμο για να σου Τονε δείξω.
Βλέπεις Εκείνο τον γυμνό και τον κατατρεγμένο,
όπου φορεί πουκάμισο στο γαίμα βουτηγμένο;
Βλέπεις Εκείνον τον γυμνό και τον ανεμαλλιάρη
Οπού φορεί στη κεφαλή ακάνθινο στεφάνι;
Εκείνος είν' ο γυιόκα Σου, και με ο δάσκαλός μου.
Κι η Παναγιά σαν τ' άκουσε, τούτο τον λόγο λέει:
- Πούνε γκρεμνός να γκρεμιστώ, γιαλός να πάω να πέσω.
Κι Παναγιά πλησίασε, γλυκά Τον ερωτούσε:
- Δεν μου μιλείς παιδάκι μου, δεν μου μιλείς παιδί μου.
Κανένας δεν της μίλησε να την παρηγορήσει.
Μόν' ο Χριστός της μίλησε απ' το Σταυρό επάνω.
- Αν γκρεμιστείς Εσύ Κερά, γκρεμιέται ο κόσμος όλος
Μάνα μου λάβε υπομονή μαζί κι ο κόσμος όλος.
Πήγαινε μάνα πήγαινε και διάφορο δεν έχεις.
Πάρε τον ΄Αϊ Γιάννη γιό, μαζί Σου να τον έχεις.
- Ποιός έχει γιό Μονογενή και παίρνει ξένη γέννα;
- Πήγαινε μάνα πήγαινε και διάφορο δεν έχεις.
Μόνο το Μέγα Σάββατο κάτσε να μ' απαντέχεις.
Μόν'να λαλήσει ο πετεινός, σημάνουν οι καμπάνες,
σημάνει ο Θιός, σημάνει η γης, σημάνουν τα ουράνια,
σημάνει κι η Αγιά Σοφιά το Μέγα μοναστήρι,
με χρυσαφένια σήμαντρα και τις χρυσές καμπάνες.
Τότε και Συ μανούλα μου κάνε χαρές μεγάλες.
΄Οποιος τ' ακούσει σώζεται, κι όποιος το λέει αγιάζει,
κι όποιος το καλαφουγκραστεί, Παράδεισο θα λάβει,
Παράδεισο και λίβανο από τον ΄Αγιο Τάφο.
 

Πόπη Παπάκι

Όμορφο Νιάτο
"Συμφωνία Αρ.1" (1957) Τάσος Λειβαδίτης
(Απόσπασματα):

......Χρόνια τώρα πηγαίνουν κι έρχονται τα ζευγάρια. Τα πόμολα
στις πόρτες
φθαρμένα από ανήσυχα ταραγμένα χέρια
ξεφλουδισμένα τα κάγκελα των κρεβατιών από ερεθισμένα
νύχια που σπάζαν μια μυρουδιά θαμπή από πολλές περαστικές ζωές και παλιά
ανήμπορα έπιπλα
απελπισμένες γυναίκες που δόθηκαν μόνο για να ξεφύγουν
τη μοναξιά
κι άλλες για να ξεχάσουν εκείνον, ή από εκδίκηση
ή για να μπορούνε ύστερα στη συντριβή και τη μετάνοια να
βρίσκουν επιτέλους κάποιο προορισμό
κι άλλες, έτσι, γιατί η ζωή είναι λίγη και πρέπει να τη γλεντάει κανείς.
Κι άντρες, που όσο κι αν προσπάθησαν να δοθούν, δεν κατορθώσανε παρά να συνεχίζουν την πανάρχαιη αρσενική τρέλλα της απόχτησης.

Κρεβάτια ανασκαμμένα απ' την ανθρώπινη απελπισία
που έψαξε για λίγη ηδονή. Χάδια
σαν τις απεγνωσμένες χειρονομίες των ζητιάνων που προσπαθούν να γαντζωθούν στον οίχτο
φιλιά με απρόσμενο σπαραχτικό βάθος.
Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο των αγγένητων παιδιών.

Και πάντα ο χρόνος
από δυο ανθρώπους που αγαπιόντουσαν παράφορα
κάνοντας σε λίγο δυο αδιάφορους
ξένους που σ' άλλα τώρα βαθιά κρεβάτια πάνε να πλαγιάσουν
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ' τον άλλον. Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν......


.....Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απ' την στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων......

........Μα όταν βραδιάζει πια και σκοτεινιάζει ο ουρανός και μακριά σφυρίζουν τα τραίνα
και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή μπροστά στο θάνατο
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα
και μέσα στη σιωπή, σαν ένα σιγανό τρίξιμο, ακούγεται το παράπονο των πραγμάτων
που πεθαίνουνε σιγά σιγά
αναζητάμε τότε ο ένας τον άλλον λαχανιάζοντας
όρκοι, αγκαλιάσματα, παροξυσμοί, φιλιά
δάκρυα πιο γλυκά απ' όλες τις ευτυχίες
ρίγη, λόγια απίθανα, τρέλες, πάναγνη προστυχιά
κι ερωτικοί εξευτελισμοί κατάστεροι σα δόξες.
Κι άλλα πιο φοβερά κι ακατανόμαστα που όλοι τα ζούμε
και κανένας δεν τολμάει να τα εξομολογηθεί.

Είχαμε τόση ανάγκη απ' αυτό το πάθος που μας εξουθέωνε
κι ας νιώθαμε στο βάθος πως εμείς το σπρώχναμε ως την υπερβολή
σα δυο ασήμαντους θλιβερούς θεατρίνους που παίζοντας κάποτε
μια μεγάλη παράφορη σκηνή του Σαίξπηρ
είναι ότι πιο όμορφο έχουν ζήσει
σ' όλη τους τη ζωή......

.....Άσε με τώρα να κοιτάζω τα παράθυρα σου
ξέροντας πως μέσα ένας άλλο σε παίρνει, ένας άλλος βυθίζεται μες στη μεγάλη σου άνοιξη-
εγώ και ποδοπατημένη από χιλιάδες άντρες
σ' αγαπώ.

Άσε με εδώ στη γωνιά, δεν πειράζει, ας χιονίζει
αυτό το μικρό τετράγωνο φως που ρίχνει το παράθυρο σου
πάνω στο χιόνι
εμένα είναι ο κόσμος μου.

Δε θα σου πω τίποτα μόλις βγεις. Θα περπατάω δίπλα σου
αμίλητος. Κι αν αυτό σε πειράζει, μπορώ να 'ρχομαι πίσω σου
σα σκυλί.
Αν σ' αρέσει, μπορείς να μου μιλάς και για τα χάδια των άλλων
θα σ' ακούω
σαν τον τυφλό που κλαίει, ακούγοντας μακριά τη βουή μιας
μεγάλης γιορτής.

Κι όταν πεθάνω
το χώμα που θα με σκεπάσει,
δε θα ναι για μένα το σκληρό χώμα των νεκρών
μα η απαλή τρυφερή γη, που κάποτε πλαγιάσαμε γυμνοί πάνω της.

Ποδοπάτησε με, να χω τουλάχιστον την ευτυχία να μ' αγγίζεις.
 

Ελένιον

Κοινωνός
ωραίο νημάτιο, είναι άραγε η ποίηση πληρωτέο άμα τη εμφανίσει γραμμάτιο;

Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ της Σύλβια Πλαθ

Αν η σελήνη χαμογελούσε, θα σου έμοιαζε.
Αφήνεις την ίδια εντύπωση
Κάτι όμορφου, αλλά εξοντωτικού.
Και οι δύο είστε μεγάλοι πιστωτές φωτός.
Το στόμα της ολοστρόγγυλο, θρηνεί για τον κόσμο το δικό
σου μένει ανεπηρέαστο,

Και το μεγαλύτερό σου χάρισμα είναι να πετρώνεις ό,τι αγγίζεις.
Ξυπνώ σε ένα μαυσωλείο είσαι εδώ,
Παίζοντας τα δάχτυλά σου στο μαρμάρινο τραπέζι, ψάχνοντας για τσιγάρα,
Κακεντρεχής σαν γυναίκα, αλλά όχι τόσο νευρικός,
Πεθαίνοντας να πεις κάτι αναπάντητο.

Και η σελήνη επίσης εξευτελίζει τους υπηκόους της,
Αλλά στο φως της μέρας μοιάζει γελοία.
Η πικρία σου, από την άλλη μεριά,
Καταφθάνει μαζί με την αλληλογραφία, με στοργική κανονικότητα,
Λευκή και ανέκφραστη, επεκτατική σαν μονοξείδιο του άνθρακα.

Καμιά μέρα δε λογίζεται ασφαλής από νέα σου,
Τριγυρίζεις στην Αφρική ίσως, αλλά σκέφτεσαι εμένα.


και από μένα ολίγον από Καρυωτάκη

Ἕνα ξερὸ δαφνόφυλλο τὴν ὥρα αὐτὴ θὰ πέσει,
τὸ πρόσχημα τοῦ βίου σου, καὶ θ᾿ ἀπογυμνωθεῖς.
Μὲ τὸ δέντρο δίχως φύλλωμα θὰ παρομοιωθεῖς,
ποὺ τὸ χειμῶνα ἀπάντησε στὸ δρόμου ἐκεῖ τὴ μέση.

Κι ἀφοῦ πιὰ τότε θά ῾ναι ἀργὰ νέες χίμαιρες νὰ πλάσεις
ἢ ἀκόμη μιὰ ἐπιπόλαιη καὶ συμβατικὴ χαρά,
θ᾿ ἀνοίξεις τὸ παράθυρο γιὰ τελευταῖα φορά,
κι ὅλη σου τὴ ζωὴ κοιτάζοντας, ἤρεμα θὰ γελάσεις.

κι ένα χαϊκού του Σέυμουρ όπως το θυμάμαι από ένα βιβλίο του Σάλιντερ:

το κοριτσάκι στο αεροπλάνο που γύρισε το κεφάλι
της κούκλας του για να με κοιτάξει
 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ-ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

[…]Ναι, θα τον ρίξουμε μια μέρα ανάσκελα τον πόνο.

Ακούστε αυτό το τρίξιμο της πόρτας. Ελάτε
να βοηθήσουμε την πολιτεία που κοιλοπονάει τα μετάλλινα
παιδιά της.
Εσύ είμαι εγώ.
Εσύ κι εγώ είμαστε εμείς.
Οι άξονες έχουν πολύ τεντωμένα τα νεύρα τους
κι έχουν πολλά τραγούδια που δεν τα παν ακόμα.
Ποιος φταίει που λείπει το τραγούδι μας;
Εσύ κι εγώ κι εμείς.

Πολιτεία του κατραμιού και του θυμού και του ασβέστη, φταίμε
Εμείς.
Ακούστε το τρίξιμο της πόρτας. Ελάτε


Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ

Λίγο ακόμα
θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν΄ ανθίζουν
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
τη θάλασσα να κυματίζει,
λίγο ακόμα,
να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.




ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ
Και είναι θάμα
πόσο είναι κοντά μας
ο ήλιος μας ο πορφυρός
Εμπρός!
Κι οι μέρες είναι μετρημένες
πια της σκλαβιάς μας.




ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ
Ομπρός΄βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ΄την Ελλάδα΄
ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τον κόσμο!

[...]
Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν΄ανέβει ο ήλιος...
Σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ΄τη λάσπη΄
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ΄το γαίμα΄
σπρώχτε με χέρια και κεφάλια, για να αστράψει ο ήλιος Πνέμα!



ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ-Από τη "Σονάτα του σεληνόφωτος"

...Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα,
μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω.Το δοκίμασα.Δεν ωφελεί.
Άφησέ με να ρθω μαζί σου....
-------------------




ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
Απόψε να ρθεις κι εσύ. Ετοιμάζω μυστικό δείπνο.
Έστρωσα το τραπέζι της γης κι άνοιξα τα παράθυρα
να δούνε το φως να πλησιάσουνε όλα,
ν΄ αχτιδίσουν τ΄ αστέρια στα πρόσωπα και τα χέρια
των καλεσμένων μου, να πηδούν στα ποτήρια.
Έβαλα την ψυχή μου σε σταμνιά πήλινα, σε κανάτια.
Μυρίζει κέδρο το κρασί κι είναι σαν πασχαλιά το χρώμα του.
Στην υγειά μας, αδέρφια!
Έχω καλέσει τα παιδιά των ΗΠΑ και των ΕΣΣΔ.
Έστειλα στον Παντίτ Νεχρού μιαν αμαξοστοιχία λουλούδια
να μου τα στείλει στολισμένα. Κι έστειλα μήνυμα
στο Μάο Τσε Τουνγκ, να τους δώσει,
να φέρουν μαζί τους σα νιφάδες χιονιού
δυο χιλιάδες κινέζικα τραγουδάκια.
Στον Πικάσσο να μετρήσει πόσες χιλιάδες
περιστέρια περίπου έχει αζωγράφιστα μες στην ψυχή του.
Να μου τα στείλει όπως είναι να στολίσω τους ώμους
και τα χέρια των καλεσμένων μου.
Βγήκε τρέχοντας, φεύγει ο Χριστός’ πάει να φέρει
μια αγκαλιά λεμονάνθια να βάλει στα βάζα μου.
Η μητέρα ζύμωσε στη μεγάλη μας σκάφη
μαύρο ψωμί με γλυκάνισο και σουσάμι.
Τα παιδιά ξεκινήσανε. Σχηματίσανε κιόλας
πάνω στη γη
τον ποταμό
γαλαξία.
 

Σόφκι

Κοινωνός
Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα
-σταμάτα να σου πω-
μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα.
Είναι που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
και μπερδεύω που σταματάει τ' όνειρο
και που αρχίζει η αλήθεια..
Κατερίνα Γώγου
 

Ωρείθυια Χάμιλτον

Όμορφο Νιάτο
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι- απόσπασμα από το ποίημα "Ο Πόλεμος και η Ειρήνη"(μετάφραση Γιάννη Ρίτσου)

Γη,
από πού φτάνει τόση αγάπη;
Φαντάσου-
κει πέρα,
κάτω απόνα δέντρο,
είδαν το Χριστό,
να παίζει σκάκι με τον Κάιν.
Δε βέπεις τίποτα;
Ζαρώνεις τα μάτια σου, ψάχνεις;
Τα μάτια σου μικρά-δυό χαραμάδες.
Άνοιξέ τα!
Κοίτα.
Τα δικά μου μάτια,
είναι μια πύλη διάπλατη καθεδρικού ναού.

Άνθρωποι,
αγαπημένοι,
και όχι αγαπημένοι,
γνωστοί
και άγνωστοι,
κυλήστε, σε πλατειά πομπή, απ' αυτή την πύλη.
Κι αυτός, ο ελεύθερος
που κηρύττω,
ο άνθρωπος-
θαρθεί,
πιστέψτε με,
πιστέψτε το.
 

Πακο

Όμορφο Νιάτο
Ένα από τα αγαπημένα μου, που την εποχή που το διάβαζα... το ζούσα!

"Ξέρεις την κόμη που έγραψε τον άνεμο; Τις ματιές που παραλληλίσανε το χρόνο;
Τη σιωπή που ένιωσε τον εαυτό της;

Αλλά είσαι εσύ μια νυχτερινή επινόηση που αρέσκεται στις βροχερές εκμυστηρεύσεις. Που αρέσκεται στο τριίστιο ξάνοιγμα του πόντου. Είσαι μια περίπτωση ακατόρθωτη που όταν ναυαγήσει βασιλεύει. Μια φανταχτερή καταστροφή είσαι…"

Ελύτης, Παράθυρα προς την πέμπτη εποχή , Προσανατολισμοί.
 

Μούσα

Όμορφο Νιάτο
"Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική,
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.."

Οδυσσέας Ελύτης - Άξιον Εστί
 

Αγέρας Δραπέτης

Όμορφο Νιάτο
Κι αν για τον έρωτα μου δεν μπορώ να πω…
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου,
για τα χείλη,
για τα μάτια.
Όμως το πρόσωπο σου που κρατάω μες την ψυχή μου
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες το μυαλό μου
ημέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρα μου
ταις λέξεις και ταις πράξεις πλάθουν και χρωματίζουν
σ' όποιο θέμα κι αν περνώ, όποια ιδέα κι αν λέγω…

(Κ.Π.Καβάφης)
:τρέλα::τρέλα:
 

Αγέρας Δραπέτης

Όμορφο Νιάτο
Γιατί αν δεν είναι η ευτυχία υπεύθυνη για το χαμόγελο σου..
τότε ποιος είναι;;
Σίγουρα όχι εγώ...μα τότε τι μου λένε τα μάτια σου;
Τι είναι κρυμμένο πίσω από κάθε βλέμμα σου;
Ποιες απαντήσεις ζητάς;..δεν έχει σημασία..
Πέρασε πια τόσος καιρός..και ξέχασα που έκρυψα τα θέλω μου..
Αλήθεια..εσύ δεν μου το ζήτησες αυτό;;
Ίσως..αν θυμηθείς που πέταξες τα σ'αγαπώ μου..
Αν τολμήσεις να παραδεχτείς, πως δίπλα τους δεν έχει θέση ο εγωισμός..
Αν αφήσεις την ματιά σου να πετάξει, μακριά από ότι σε κρατάει
καρφωμένο στη γη..
Ίσως τότε δεις τον δρόμο που σου κρύβουν τα σύννεφα..
Μέχρι τότε εγώ θα συνεχίσω να βλέπω..το χαμόγελο σου...
μα θα χαρώ πραγματικά ...όταν θα δω πως χαμογελά η ψυχή σου!

Δ.Βασιλειάδου
 
« Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,
-σαράντα χρόνια αναβροχιά-
ρημάχτηκε όλο το νησί΄
πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τούτο τ΄ ακρωτήρι,
χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου
και φαρμακερά.
Το μοναστήρι τ’ Αϊ Νικόλα το είχαν τότε
Αγιοβασιλείτες καλογέροι
κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφια
κι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή΄
τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.
Την κάθε αυγή χτυπούσε μιά καμπάνα
και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.
Όλη μέρα χτυπιούνταν ως την ώρα
που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Απόδειπνα πάλι η καμπάνα
και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.
Ήτανε θαύμα να τις βλέπεις λένε,
άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αυτί, προβιά κουρέλι.
Έτσι με τέσσερεις καμπάνες την ημέρα
πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.
Άγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε, δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.»…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ, απόσπασμα από το ποίημα Οι γάτες τ΄ Αϊ Νικόλα

 

Νηρηιδα

Όμορφο Νιάτο
Ούτε απόψε πανσέληνος.
Ένα κομμάτι λείπει.
Το φιλί σου.


"Γυμνό Σώμα", Γιάννης Ρίτσος
Πωπω...ποσα χρονια που ειχε κολλησει αυτος ο στιχος;:μαναι:


Δυο του Χριστιανοπουλου μου εχουν μεινει εντονα:

Όταν σε λέω λεβεντιά
μην ξεχνάς πως είσαι μαλάκας

όταν σε λέω γλύκα μου
μην ξεχνάς τι ξυλάγγουρο είσαι

όταν μου λες πως μ'αγαπάς
μην ξεχνάς τα παζάρια που προηγήθηκαν

και μη θαρρείς πως είσαι τίποτα
επειδή σε προσκυνώ

***
Το δάσος

δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαϊδούνε

δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας
οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό
στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει

ζώα μικρά και ζώα άγρια το κατοικούν
όχεντρες έρπουν και ρημάζουν τις φωλιές μας
λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν

δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας
έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνει


Και ενα που διαβασα βιαστικα ενα βραδυ στο ιντερνετ, δε μπορουσα να θυμηθω ποιο ηταν και κοντεψα να σκασω μεχρι να καταφερω να το βρω. Τουλαχιστον το βρηκα!!!

ΕΡΩΤΑΣ
'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.
Τ. Λειβαδίτης-Κιβωτός
 
Last edited:
Στην αργατιά, στη xωριατιά, το χιόνι, η γρίπη, η πείνα, οι λύκοι
ποτάμια, πέλαγα, στεριές,ξολοθρεμός και φρίκη.
Χειμώνας άγριος. Κι η φωτιά,καλοκαιριά στην καμαρά μου.
Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
 

Κασσάνδρα

Όμορφο Νιάτο
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Ο Καβαφης ειναι απ τους αγαπημενους μου!
 
Top