Τζέιν Όστεν (Jane Austen)

Την έχω καταβρεί με τις υπερευαισθησίες του κυρίου Γουντχάουζ και την ξιπασιά της Έμμας για την κοινωνική τάξη και τους ανώτερους κύκλους τους. Ακριβώς ό,τι ήθελα να διαβάσω... :γιούπι: :))))

Και ένα ολόκληρο κεφάλαιο σχετικά με το αν θα επιτρέψει η δύστροπη κυρία Τσώρτσιλ στο Φρανκ* να επισκεφτεί τον πατέρα του; Αυτά είναι! :χαχαχα:

*Ο νεαρός μου φαίνεται μεγάλος φλούφλης, αλλά θα δούμε πώς θα εξελιχτεί.
 

Μαργαριτα

Όμορφο Νιάτο
Πεθαίνω με τον κύριο Γούντχαουζ που τις βλέπει όλες καημένες και πρήζει τον κόσμο :μουάχαχα: Γενικά είναι ο κλασικός ήρωας στα βιβλία της Όστεν που θες να του δώσεις μια μπουνιά και ταυτόχρονα σε κάνει να πεθαίνεις στα γέλια .
 
Εγώ σε όλο το βιβλίο λάτρευα τον κο Γουντχάουζ... :)))

Την ώρα που παίρναμε πρωινό έβρεχε συνεχώς επί μισή ώρα. Σκέφτηκα μάλιστα μήπως ήταν σκόπιμο να αναβληθεί ο γάμος. :χαχα:
 
Εγώ, αφού είναι νήμα για Όστεν, τώρα διαβάζω το "Sense and Sensibility" και έχω διαβάσει 10 κεφάλαια σε 1,5 μέρα (και δυστυχώς με επιβραδύνουν και οι εξετάσεις) και το βρίσκω πάρα πολύ ωραίο!! Η στριμμένη Mrs John Dashwood, η νύφη της κας Ντάσγουντ, η λογική Elinor, η συναισθηματική Marianne, το cottage τους στο Devonshire, ο κος Middleton... όλα είναι πάρα πολύ ωραία :γιούπι:! Ορίστε και η ταλαίπωρη έκδοση μου:

 
Εγώ σε όλο το βιβλίο λάτρευα τον κο Γουντχάουζ... :)))

Την ώρα που παίρναμε πρωινό έβρεχε συνεχώς επί μισή ώρα. Σκέφτηκα μάλιστα μήπως ήταν σκόπιμο να αναβληθεί ο γάμος. :χαχα:
:))))

Ελπίζω όλοι να πέρασαν καλά, είπε ο κύριος Γούντχαουζ με τη συνηθισμένη του αφέλεια. Εγώ, τουλάχιστον, πέρασα πολύ καλά. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι η φωτιά στο τζάκι παραήταν δυνατή, αλλά μετακίνησα την πολυθρόνα μου λίγο πιο πίσω, κι έτσι δεν με ξαναενόχλησε η ζέστη.

(μτφρ. Ανδρέας Παππάς, εκδόσεις Σμίλη, κεφ. 21)
 
Τελικά όποιος ισχυρίζεται ότι η Έμμα είναι το πιο αδιάφορο βιβλίο της Ώστεν - και το ακούω συχνά (!) - δεν έχει ιδέα από καλή λογοτεχνία! :όχιόχι: Το ότι δεν άκουγα και τα καλύτερα είναι ο λόγος που το άφησα τελευταίο... κρίμα! Τώρα ξέρω τι έχανα! Δεν υπάρχουν αυτές οι μορφές: ο κύριος Γούντχαουζ, η δεσποινίς Μπέιτς κ.ά. :μουάχαχα:

Κι ο κύριος Τζωρτζ Νάιτλυ του Ντόνγουελ...αχ, ο κύριος Νάιτλυ! Ε, κορίτσια; Συμφωνείτε; ;)

Όταν το τελειώσω, θα δω και την ταινία του 1996 με την Γκουίνεθ, αλλά και τη μίνι-σειρά του 2009 με τη Ρομόλα, για να τις συγκρίνω κιόλας σε σχέση με το βιβλίο.

Καταλήγω επομένως στο συμπέρασμα ότι τα δύο λιγότερο ενδιαφέροντα βιβλία της Ώστεν είναι το Αβαείο του Νορθάνγκερ και το Μάνσφηλντ Παρκ. Ίσως επειδή οι κεντρικές ηρωίδες τους δεν διαθέτουν δυναμικές, φλογερές προσωπικότητες.
 

Αλίκη

Κοινωνός
Κι εγώ νομίζω πως την Έμμα την αγαπώ λίγο περισσότερο. Μου άρεσε πάρα πολύ σαν βιβλίο και η καλύτερη στο ρόλο της ήταν η Ρομόλα, αν κ την Γκουίνεθ δεν την έχω δει ακόμα...
 
Χαίρομαι που συμφωνούμε, Αλίκη! Και η ίδια η Έμμα έχει πολλή φάση, κατά τη γνώμη μου. Πολλοί λένε ότι είναι ιδιαίτερα αντιπαθητική, εγώ νομίζω ότι λόγω του νεαρού της ηλικίας της δικαιολογείται. Δεν το έχω τελειώσει ακόμη, αλλά νομίζω ότι ένας σωστός άντρας δίπλα της θα της έκανε πολύ καλό. Θα μαλάκωνε κάποιες "γωνίες" της και θα διαμόρφωνε μια πιο συμπαθή προσωπικότητα.
 

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Moνο εχω συμπάθησα την εμμα από τα πρωτα κιολας λεπτα που διαβασα το βιβλίο:))δικαιολογειται γιατι μεγάλωσε με τον αερα να είναι πάντα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και να περνά το δικό της μα κατά βαθος είναι καλόκαρδη και προσιτη αλλα εχοντας να εξισορροπησει πολλά πραγματα πέφτει σε γκάφες και λάθη( το φταιξιμο δεν είναι όλο δικό της, ετσι την μεγαλώσανε, στα πούπουλα πάντα, αυτό που λεμε χαϊδεμένο παιδι)- Το ότι είναι καλόκαρδη φαινεται και από το περιστατικο με την αμίλητη τζεην παρακάτω, δεν λέω αλλα όμως..
 
Last edited:

Φαίη

Κοινωνός
Ούτε εμένα μου φαίνεται αντιπαθητική, αντιθέτωs μου αρέσει που δεν είναι η κλασική ηρωίδα τηs Ώστεν. Γενικώs, έωs τώρα, μου αρέσει αρκετά το βιβλίο.
 
Κι εγώ από την αρχή συμπάθησα την Έμμα. Νομίζω ότι εδώ η έμπειρη πια Ώστεν σκιαγραφεί ίσως την πιο ρεαλιστική κεντρική ηρωίδα σε όλο της το έργο. Όλες συμπαθήσαμε τη δυναμική Ελίζαμπεθ Μπέννετ ή την γλυκιά και μετρημένη Άννα Έλιοτ ή την Έληνορ Ντάσγουντ, αλλά αυτές ήταν υπερβολικά λογικές και συγκροτημένες σαν προσωπικότητες και υπερβολικά αψεγάδιαστες. Σχεδόν τέλειες! Η Έμμα συμπεριφέρεται ακριβώς όπως κάθε κορίτσι της ηλικίας της, είτε πλούσιο είτε όχι. Ακόμη και στις μέρες μας, τα τόσο νεαρά κορίτσια αρέσκονται στη συνεχή κριτική, παίρνουν τα πάντα στα σοβαρά, παρατηρούν συνεχώς τους άλλους και σχολιάζουν τα πάντα, εντυπωσιάζονται εύκολα και ως συνήθως, παρασύρονται σε λανθασμένα συμπεράσματα και βιαστικές απόψεις για τους πάντες και τα πάντα. Δεν αφήνουν ούτε κουβέντα, ούτε λέξη ή νεύμα να πέσει κάτω, που λέμε. Τώρα βάλε και το γεγονός ότι είναι αριστοκράτισσα και μεγαλώνει σε μία ασφυκτική εποχή και κοινωνία, με απίστευτα στεγανά...καταλαβαίνουμε όλοι αυτά της τα ελαττώματα, που έχουν ενοχλήσει πολλούς αναγνώστες. Γι' αυτό είπα ότι ο σωστός άντρας, και ο χρόνος φυσικά, θα της έκαναν καλό. Χρειάζεται να χαλαρώσει και να δέχεται τους άλλους όπως είναι. Α! Και να πάψει να επεμβαίνει στις ζωές των φίλων της! ;)
 
Η Έμμα (σαν προσωπικότητα) δεν με είχε ξετρελάνει στην αρχή, αλλά τελικά την αγάπησα κι εγώ, γιατί έχει καλή καρδιά κατά βάθος! Επίσης λατρεύω τόσο την ταινία του 1996 με την Γκουίνεθ Πάλτροου όσο και τη σειρά του 2009 με τη Ρομόλα Γκάραϊ- και οι δύο μεταφορές είναι πολύ γλυκιές και πιστές στο πνεύμα του βιβλίου (και με υπέροχα σάουντρακ!). :γιούπι:

Τελικά νομίζω έφτασε η στιγμή να το ξαναδιαβάσω αυτό το βιβλίο! :))))

 
Α πα πα, ούτε εμένα! Μακριά απ' τα προσωπικά μου! Το μυθιστόρημα ήταν εξαιρετικό, μου άρεσε πολύ και το τέλος, τα πάντα δηλαδή! Προτίμησα να δω πρώτα τη μίνι-σειρά με τη Ρομόλα και έμεινα πολύ ευχαριστημένη! Η κατοικία των Γουέστον, το Ράνταλς, απλά παραμυθένια!!!! :μπράβο: Γενικά, στη σειρά δούλεψε πάνω-κάτω η ίδια ομάδα που δούλεψε και στην Τζέην Έυρ (του BBC πάντα). Π.χ. η ηθοποιός Christina Cole έπαιζε την αντιπαθητική Μπλανς στην Τζέην Έυρ και την ακόμη πιο αντιπαθητική κυρία Έλτον στην Έμμα. ;)

Όλο το καστ ήταν πολύ καλά διαλεγμένο. Ερωτεύτηκα τον Jonny Lee Miller στο ρόλο του Τζωρτζ Νάιτλυ, εννοείται! Μόνο μία ένσταση έχω: όσο κι αν αγαπάμε τον Michael Gambon σαν ηθοποιό της παλιάς φρουράς, εδώ ήταν απογοήτευση για μένα. Ενσάρκωσε έναν κύριο Γούντχαουζ εντελώς καταθλιπτικό, σαν ράκος! Αλλιώς τον είχα φανταστεί! Ο κ. Γούντχαουζ ήταν υποχόνδριος και του άρεσε να παραπονιέται για την υγεία του και να παριστάνει τον φιλάσθενο στους άλλους, αλλά ήταν ένας ζωντανός άνθρωπος, χωρίς σοβαρά προβλήματα υγείας στην ουσία. Δεν μου άρεσε ο Gambon σε αυτό το ρόλο...

Όταν δω και την ταινία με την Πάλτροου, θα επανέλθω με νέα σχόλια. Η σειρά πάντως αξίζει 1000%!!! :γιούπι:
 
Top