Τζον Ουίλλιαμς (John Williams) : "O Στόουνερ"

Έλλη Μ

Κοινωνός
Τίτλος: O Στόουνερ
Τίτλος Πρωτότυπου: Stoner
Συγγραφέας: Τζον Ουίλλιαμς (John Williams)
Μετάφραση: Aθηνά Δημητριάδου
Εκδόσεις: Gutenberg
Σειρά: Aldina
Έτος Έκδοσης: 2017
Πρώτη Έκδοση: 1965, Αγγλικά
ISBN: 9789600118490



Είναι κάπως περίεργο ένα χαμηλών τόνων βιβλίο, χωρίς να διηγείται κάποια σπουδαία, πρωτότυπη ιστορία, χωρίς να πρωτοστατεί με καινοφανες, μετάμετάμετάμοντέρνο μυθιστορηματικό ύφος, χωρίς να κάνει κάποιου είδους φασαρία εν πάση περιπτώσει να είναι -τελικά- ένα απο τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα (που διάβασα) των τελευταίων χρόνων. Όμως, πραγματικά σπουδαίο, με απλή, γραμμικη, χρονολογική αφήγηση, χωρις αμφισημίες, χωρίς να δημιουργεί την παραμικρή αμφιβολία για το τι λέει ή τι θέλει να πει.

Ακόμη κι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, ο καθηγητής φιλολογίας Στόουνερ, δε μοιάζει με ήρωα μυθιστορήματος, παρά με έναν απλό, καθημερινο, κοινότοπο άνθρωπο, που διαγει έναν συμβατικό βίο και μια ψιλοισοπεδωτική καθημερινή ρουτίνα. Εν ολίγοις, δεν έχει κάτι να του ζηλέψεις, να του θαυμάσεις, ακόμη και να του θυμώσεις, να του αντιτάξεις. Ισως αυτό να ειναι και το τόσο τραβηχτικό με αυτόν τον χαρακτήρα, οτι δεν πέτυχε και σπουδαία πράγματα και σε αρκετο κόσμο να ξυπνάει ενοχές και απωθημένα, ίσως και να λειτουργει καθησυχαστικά.

Δεν πρόκειται για ένα βιβλίο με έντονα συναισθηματα και ακραίες καταστάσεις. Η πρώτη υπέρβαση που κάνει ο Στόουνερ είναι η αλλαγή στις σπουδές του: Από την οικογένειά του, προορίζεται για γεωπόνος και ο ιδιος πιστευει οτι αυτός ειναι ο δρόμος του, μέχρι που αντιλαμβάνεται ότι μαλλον τα πραγματα και η ζωή δεν ειναι μονοσήμαντα. Την αφορμή για να στραφεί στη φιλολογία δίνει το σονέτο 73 του Σαιξπηρ:

That time of year thou mayst in me behold
When yellow leaves, or none, or few, do hang
Upon those boughs which shake against the cold,
Bare ruin’d choirs, where late the sweet birds sang.
In me thou seest the twilight of such day
As after sunset fadeth in the west,
Which by and by black night doth take away,
Death’s second self, that seals up all in rest.
In me thou see’st the glowing of such fire
That on the ashes of his youth doth lie,
As the death-bed whereon it must expire
Consumed with that which it was nourish’d by.
This thou perceivest, which makes thy love more strong,
To love that well which thou must leave ere long.

Και αφοσιώνεται σ' αυτό, πάλι χωρίς πολλές φιοριτούρες, παρά με τη λαχταρα και το κέφι εκείνου που κάνει αυτό που αγαπάει. Απο κει και πέρα, παρακολουθούμε την πορεία της ζωής αυτού του ανθρώπου, την όχι και τόσο πετυχημένη ακαδημαϊκή του καριέρα (μιας και προκειται για έναν άνθρωπο καθόλου φιλόδοξο και με πολύ κακες επιδόσεις στις δημόσιες σχέσεις), τον ημιμίζερο γάμο του, την πατρότητα, τα μεθερόρτια ερωτικά πάθη κλπ.

Σε δευτερο πλάνο, το βιβλίο διατρέχει ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας, προφανώς απο κάποια απόσταση, μιας και ο Στόουνερ επιλέγει να μην στρατευτεί και να παραμείνει στο Πανεπιστήμιο, ταγμένος στη διδασκαλία σε αντιθεση με τους φιλους του.

Για μένα το βιβλίο είναι ο ορισμός του pageturner. Kαθόταν στο Kindle 2-3 χρόνια, το διάβασα τελικά στην ελληνική έκδοσή του, η οποία ειναι πολύ καλοφτιαγμενη, όπως άλλωστε όλα της σειράς Aldina. Το διάβασα το καλοκαίρι και έφτασε πρωτοχρονιά να το σκεφτομαι ακόμη με συγκίνηση.

Αυτά και καλή χρονιά.
 
Last edited by a moderator:

Ιπποπόταμος

Κοινωνός
"Ο Στόουνερ" ήταν το τελευταίο βιβλίο που διάβασα το 2017 και συγκαταλέγεται στα καλύτερα της φετινής χρονιάς για μένα.

Είναι εύκολο να ταυτιστείς με τον συγγραφέα καθώς αποτελεί ένα (σχετικά) απλό καθημερινό άνθρωπο. Διαβάζοντάς το είναι πιθανό να διαβάσεις σκέψεις σου, να έρθεις αντιμέτωπος με δικά σου διλήμματα και βιώματα. Είναι ίσως ένας -ακόμα- εσωτερικός διάλογος για κάποιους διατυπωμένος με μια εκπληκτική απλότητα και αμεσότητα (που για μένα είναι αυτό που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει πραγματικά).


Νομίζω πως η μετάφραση είναι καλή (χωρίς να έχω διαβάσει το πρωτότυπο για να μπορώ να κρίνω καλύτερα). Το βιβλίο περιέχει μια εισαγωγή που προτείνω να διαβαστεί στο τέλος καθώς περιέχει αποκαλύψεις για την πλοκή και ερμηνείες καθώς και ένα καλό επίμετρο από τον Άρη Μπερλή.

Ένα ενδιαφέρον έχει και η πορεία του ως βιβλίο. Όταν εκδόθηκε πούλησε λιγότερο από 2000 αντίτυπα και δεν ξανατυπώθηκε για σχεδόν 30 χρόνια. Το βιβλίο έγινε ευρέως γνωστό το 2011 (όταν πλέον ο συγγραφέας είχε πεθάνει) χάρη σε μια δημοφιλή γαλλίδα συγγραφέα που το μετέφρασε και έγινε επιτυχία εκεί και στη συνέχεια σε όλη την Ευρώπη.... και από εκεί πίσω στις Η.Π.Α.. Νομίζω πως κατά κάποιο τρόπο η πορεία του βιβλίου είναι ιδανική αφού κατά μία έννοια αντικατοπτρίζει την πορεία του κεντρικού ήρωα του βιβλίου.

Από οτι είδα πρόκειται να γυριστεί και ταινία τα επόμενα χρόνια. Αν και ακόμα είναι πολύ νωρίς για να κρίνει κάποιος πιστεύω πως αν καταφέρουν να το αποδώσουν σωστά (πολύ δύσκολο και μάλλον απίθανο) θα είναι εκπληκτική ταινιά (α ανδρικός γκαραντί:) ).

ΥΓ1: Ευχαριστώ τους συμφορουμίτες που το πρότειναν σε κάποιο θέμα και έτσι γνώρισα το βιβλίο.
ΥΓ2: Καλή χρονιά!
 
Last edited:

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Αν θυμαμαι καλα καποια στιγμη μου το ειχες προτεινει Ελλη, το ειχα βαλει στα υποψιν αλλα για να ειμαι ειλικρινης δεν το ειχα παρει και τοσο ζεστά. Και δεν το πηρα ζεστα γιατι εγω θελω πλοκη και εδω βλεπω οτι απουσιάζει. Με την παρουσιαση σου μου κινησες εκ νεου το ενδιαφερον και ακομα περισσοτερο με την τελευταια σου φράση που ηταν καταλυτική.
Το διάβασα το καλοκαίρι και έφτασε πρωτοχρονιά να το σκεφτομαι ακόμη με συγκίνηση.
Θα το διαβασω και θα επανελθω με εντυπωσεις.
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Μα ναι, Χρυσοστομε! Κι εγω δεν εχω πολυκαταλαβει πώς γινεται ενα βιβλιο με τον ρυθμο του Στόουνερ και το πραγματικά σχεδον ανευρο, χωρις εξάρσεις, θεμα να εντυπώνεται τοσο. Γι' αυτο και μπηκα στη διαδικασία, χθες, να γραψω δυο λογια. Και μετα απο τόσους μηνες και ενώ εχουν μεσολαβησει επισης αξιολογα και πολυ δυνατα βιβλια (βλ Κορτασαρ, Μπουτζατι, Ερπενμπεκ).
:)
 

Καστάλια

Κοινωνός
Έλλη, καιρό τώρα το βλέπω στα ράφια των φίλων μου στο goodreads, και επειδή συνήθως δελεάζομαι να δοκιμάζω ό,τι οι άλλοι βρίσκουν άξιο ενθουσιασμού, το είχα και αυτό στο μάτι για "κάποτε στο μέλλον". Τώρα χάρη στην παρουσίασή σου, λέω να το βάλω στα πιο προσεχή σχέδια, ει μη τι άλλο, για να μην χαμογελάω σαν τη Μόνα Λίζα όταν συζητιέται, ότι δηλαδή το έχω ντεμέκ διαβάσει, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχω ιδέα τι λένε. Θα επανέλθω αργότερα λοιπόν. Καλή χρονιά, με ωραία διαβάσματα για όλους μας!
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Δύο μέρες πέρασαν από τη στιγμή που έκλεισα το βιβλίο και η ζεστασιά και η μελαγχολία που μου προκάλεσε με ακολουθούν ακόμα και θα με ακολουθούν για πολύ καιρό. Είναι από τα βιβλία που θα ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή γιατί είμαι σίγουρος ότι θα ανακαλύψω κι άλλα πράγματα στην επόμενη/στις επόμενες αναγνώσεις. Καθαρά αντικειμενικά αν το δούμε πρόκειται για μία μέτρια ιστορία, χωρίς τρελές ανατροπές, που μας διηγείται την ιστορία ενός μέτριου και μάλλον αδιάφορου ανθρώπου. Και λέγοντας αδιάφορου εννοώ ότι εάν στην πραγματική ζωή συναντούσαμε τον Στόουνερ και τον είχαμε φίλο, συγγενή, συνάδελφο ή καθηγητή μάλλον δεν θα εντυπωσιαζόμασταν από την προσωπικότητά του μιας και ο ίδιος δεν προσπαθεί καθόλου να εντυπωσιάσει κανέναν. Τί είναι τότε αυτό που μαγνητίζει όλους τους αναγνώστες και τους κάνει να νιώθουν αγάπη και συμπόνια για τον ήρωα; Νομίζω είναι το γεγονός ότι ο Στόουνερ είναι ίσως από τους πιο αληθινούς και αυθεντικούς λογοτεχνικούς ήρωες. Ολοζώντανος, με σάρκα και οστά, ξεπροβάλλει μπροστά και με ταπεινότητα ουσιαστικά μας λέει: Όλοι σας είσαστε σαν κι εμένα, Στόουνερ, μη νομίζετε ότι διαφέρετε πολύ. :) Η ταύτιση του αναγνώστη με τον πρωταγωνιστή είναι επικίνδυνα εύκολη και τον βάζει να σκεφτεί σοβαρά και τη δική του ζωή, τις επιλογές του και τις επιπτώσεις αυτών των επιλογών.
Πραγματικά απορώ πώς πέρασε απαρατήρητο αυτό το βιβλίο την εποχή που εκδόθηκε και χρειάστηκαν 40+ χρόνια για να βγει ξανά στην επιφάνεια και να εκτιμηθεί λ. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, το σημαντικό είναι ότι τελικά ο Στόουνερ βρήκε τον δρόμο του προς την αγάπη και την καταξίωση που το αξίζουν.
Εδώ και καιρό είχα σκοπό να διαβάσω το βιβλίο όμως όλο το άφηνα για την επόμενη φορά. Ευτυχώς η Έλλη με την παρουσίασή της με αποτελείωσε και μου έχωσε το βιβλίο κάτω από τη μύτη και επιτέλους το διάβασα. :))))
Καστάλια και Χρυσόστομε, μη διστάζετε, διαβάστε τό το συντομότερο δυνατόν γιατί, όπως λέει και στο εξώφυλλο της αγγλικής έκδοσης, είναι " the greatest novel you've never read". :ναι:
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Ιαβέρη, παντως δεν ηθελα να χωσω τιποτε και πουθενα, πόσο μαλλον κατω απο τη μυτη σου :)))).
Πολυ χαιρομαι που σου αρεσε. :ναι: :ναι: Στ' αγγλικα το διάβασες;
 

Ιαβερης

Κοινωνός
Στα αγγλικά το διάβασα, Έλλη αλλά θα ήθελα να δω πώς είναι και στα ελληνικά γιατί είμαι σίγουρος ότι οι εκδόσεις Gutenberg, όπως συνηθίζουν πάντοτε, θα έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά. :ναι:
 

Χρυσόστομος

Κοινωνός
Τον διαβασα λοιπον και εγω τον Στοουνερ και μου αρεσε πάρα πολυ. Μια απλη ιστορια ενος απλου καθημερινου ανθρώπου που ομως καταφερνει να σε συναρπαζει και να σου μεταφερει ενα σωρο συναισθηματα. Τρυφερο, μελαγχολικο, συγκινητικό. Ο Στοουνερ που σε κερδιζει με την αυθεντικοτητα του και την απλότητα του, σε κανει να παρακολουθεις με μεγαλο ενδιαφερον την πορεια της ζωης του, να συμπασχεις μαζί του αλλα και να σε θυμωνει κυριως με την παθητικοτητα του. Μια παθητικοτητα που σε μερικες περιπτωσεις γινοταν εξοργιστικη. Ο Στοουνερ γινοταν παρατηρητης της ιδιας του της ζωης. Την μονη φορα που ακουσε τον εαυτό του και εκανε την επανασταση του ηταν οταν παρατησε την αγροτικη ζωη για την οποια τον προοριζαν οι γονεις του και συνεχισε τις σπουδες του.
Κυριο χαρακτηριστικο του βιβλιου ειναι η μελαγχολια που διαπνεει καθε σελιδα του βιβλιου. Καθε φορα που το επιανα και διαβαζα ενιωθα ενα αισθημα μελαγχολιας να με κατακλυζει. Ο Στοουνερ εγινε ενας απο τους πιο συμπαθητικους ηρωες που εχω γνωρισει. Δεν ειναι ενα βιβλιο που εχει πολλα για να συζητησεις. Ειναι ενα βιβλιο που ευχαριστιεσαι όμως να διαβαζεις. Απλως το ανοιγεις και αφηνεσαι να σε παρασυρει. Ο Τζον Ουιλλιαμς παραδιδει μαθηματα απλης και ουσιαστικης γραφης. Μια όμορφη γραφή, τίμια, χωρις φανφάρες υπερβολές και μελοδραματισμούς.
Ελλη σε ευχαριστω πολυ αφου χαρη σε εσενα και την παρουσιαση σου το διαβασα και γνωρισα αυτο το σπουδαιο βιβλίο. :ναι:
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Πολύ χαίρομαι που άρεσε και σένα και συμφωνώ με τις περισσότερες παρατηρήσεις σου. Σε μένα δε λειτούργησε καθόλου μελαγχολικά (διαρκούσης της ανάγνωσης), όμως, ναι, είναι πολύ αγαπητός και συμπαθητικός χαρακτήρας. Ειδες το παράδοξο; Ενας παθητικός, όπως σωστά γραφεις, χαρακτήρας, πώς καταφέρνει και συναρπάζει τους αναγνώστες του.

Αυτό το βιβλίο, νομίζω, θα έπρεπε να είχε επιλεγεί για συνανάγνωση εδώ στη λέσχη. Κριμα που το σκεφτηκα κάπως καθυστερημένα.

:):)
 

Σμίλα

Κοινωνός
'Ελλη νομίζω πως με τη σειρά θα σε ευχαριστήσουμε όλοι όσοι γνωρίσαμε το βιβλίο μέσα από την παρουσίασή σου. Τι να προσθέσω σε αυτά που είπατε χωρίς να επαναλαμβάνω! Είναι ένας χαρακτήρας για μένα άκρως συμπαθητικός, που μου εμπνέει τρυφερότητα. Αληθινός, έντιμος μέχρι αηδίας, αξιοπρεπής , τον θαύμασα όταν δεν υπαναχώρησε από την απόφασή του,παρόλο τον εκβιασμό που του έγινε, για θέμα που στην τελική δεν θα τον επηρέαζε σε τίποτε -μιλάω για την κακή βαθμολογία του μεταπτυχιακού του φοιτητή- , ήρεμος και στωϊκός , δεν γκρινιάζει, δεν παραπονιέται, δεν έχει αυτό που σε άλλους περισσεύει -μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
Χάρηκα πολύ που έστω για λίγο έζησε τον αληθινό έρωτα, που βρήκε την αδελφή ψυχή. Ένας ακέραιος χαρακτήρας , για μένα λίγο σαν άγιος .Θα τον αγαπούσα πολύ τον Στόουνερ άν τον γνώριζα από κοντά και θα ήθελα να τον προστατεύσω από τους νευρωτικούς, κομπλεξικούς και μάλλον ανόητους ανθρώπους που τον περιστοίχιζαν.
Η γλώσσα του συγγραφέα κάνει αυτό το λίγο ακίνητο από γεγονότα βιβλίο να τρέχει σα νερό .
 

Κουακέρος

Ευγενής Δαγεροτύπης
Μόλις το τελείωσα κι εγώ...
Τι να πω που δεν έχει ειπωθεί ήδη.
Μου άφησε μια γλυκιά αίσθηση πικρίας στο μυαλό...
 
"O Στόουνερ" είναι φαινομενικά ένα, χαμηλών τόνων, μυθιστόρημα το οποίο υποδόρια κρύβει μια τεράστια λογοτεχνική αξία και μια μοναδική λογοτεχνική κομψότητα. Με λίγα λόγια είναι ένα αριστούργημα υψηλής αισθητικής το οποίο δυστυχώς αναγνωρίστηκε 50 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση.
Όμως όπως όλα τα σημαντικά πράγματα, έτσι και ο Στόουνερ βρήκε τον δρόμο του, καθιερώθηκε και εν τέλει έφτασε στα χέρια μας ώστε να μπορέσουμε να έρθουμε σε επαφή με ένα τεράστιο συγγραφέα και ένα συγκλονιστικό λογοτεχνικό διαμάντι.
Έτσι λοιπόν, ξεκινάμε να ακολουθούμε τον Γουίλιαμ Στόουνερ. Έναν χαμηλών τόνων άνθρωπο που όμως έδωσε νόημα στη ζωή του, έθεσε στόχους και στο τέλος κέρδισε το στοίχημα της ζωής. Αυτό δηλαδή που πραγματικά ζητάει κάθε άνθρωπος. Η ζωή του Στόουνερ στηρίζεται πάνω σε δύο πυλώνες. Την οικογένεια του και το εργασιακό του περιβάλλον. Εκεί βρίσκονται οι άνθρωποι οι οποίοι θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην ζωή του, αλλά δεν θα μπορέσουν κάμψουν τον πολεμιστή που κρύβει μέσα του αλλά και ούτε να σβήσουν την φλόγα που σιγοκαίει στην καρδία του. Είναι αλήθεια πως θα το προσπαθήσουν, αλλά ματαίως. Η επιμονή, η υπομονή και οι μικρές αρνήσεις του ήρωα είναι τα όπλα του και με αυτά θα βγει νικητής.
Ανάλογα λοιπόν με τον λογοτεχνικό χαρακτήρα και η γραφή του Γουίλιαμς. Εκ πρώτης όψεως απλή και μεστή. Με μια δεύτερη ματιά όμως γίνεται αντιληπτή η τελειότητα του κειμένου.
Κάθε λέξη είναι τοποθετημένη στην σωστή θέση, κάθε φράση είναι ταιριαστή με την πλοκή και τους χαρακτήρες. Η γραφή του Γουίλιαμς είναι διαβρωτική, με βάθος, με τελειότητα, με μαγκιά και οικουμενικό χαρακτήρα. Οι χαρακτήρες του πολύπλευροι και τοποθετημένοι με ακρίβεια γύρω από τον πρωταγωνιστή. Στα μάτια του απαίδευτου αναγνώστη το κείμενο μοιάζει απλό, αυτό το ίδιο κείμενο που στο απαιτητικό αναγνώστη μετουσιώνεται σε κάτι μαγικό.
Ο Χένρι Τζέιμς έλεγε πως ο καλός συγγραφέας μπορεί να μετατρέψει σε περιπέτεια ακόμα και το ξύπνημα ενός κοριτσιού. Και ο συγγραφέας κάνει ακριβώς αυτό. Κρύβει τις συγκινήσεις και την περιπέτεια μέσα στις λέξεις και μας αφήνει τον χώρο αν θέλουμε και αν μπορούμε βεβαίως να τα ανακαλύψουμε.
Εν κατακλείδι, ο Στόουνερ έζησε και πέθανε όπως ακριβώς ήθελε. Ο Γουίλιαμς από την άλλη έγραψε για τον Στόουνερ όπως ακριβώς του ταίριαζε. Το αποτέλεσμα αυτής της φανταστική συνάντησης; Ένα παγκόσμιο αριστούργημα.
Διαβάστε το. Αφεθείτε στην αριστουργηματική γραφή και νοιώστε την ουσία του κειμένου...
5 λαμπερά αστέρια!!
ΥΓ: Κάποιοι ψάχνουν να βρουν το "μήνυμα" ενός έργου. Αν δεν κάνω λάθος ο Ναμπόκοφ έλεγε πως αν θέλω να στείλω μήνυμα δεν γράφω βιβλίο, αλλά πάω κατευθείαν στο ταχυδρομείο.
ΥΓ2: Να θυμηθούμε και τον τεράστιο Όσκαρ Γουάιλντ ο οποίος πάντα τόνιζε πως στην τέχνη δεν έχει σημασία το θέμα αλλά ο τρόπος που το χειρίστηκε ο δημιουργός.
ΥΓ3: Η τέχνη μπορεί να μας αλλάξει την ζωή, όπως έκανε στον Στόουνερ. Όχι όμως, σαν βιβλίο self-coaching που φαντάζονται μερικοί, διότι άλλο η λογοτεχνία άλλο τα βιβλία του Τόνι Ρόμπινς
ΥΓ4: Εξ αρχαιοτάτων χρόνων ο άνθρωπος φοβάται ό,τι δεν καταλαβαίνει. Και για να μην παραδεχτεί την προβληματική του αντίληψη αλλά και την εν γένει αμορφωσιά του επιτίθεται.
ΥΓ5: Εξαιρετική μετάφραση από την Αθηνά Δημητριάδου και προσεγμένη έκδοση από τον Γουτεμβέργιο!

Πρώτη δημοσίευση στο Goodreads 18/12/2019

Έλλη σκέφτηκα μετά από καιρό να γράψω κι εγώ ένα μικρό σχόλιο στην όμορφη κριτική σου. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ! ??
 

Τσίου

Μύστης
Συνήθως δεν σχολιάζω σε παρουσιάσεις. Η περίσταση απαιτεί σοβαρότητα, ένα ρούχο που δεν μου πάει, άσε που παθαίνω Στόουνερ με σονετο :)))), αλλά ρε Ελλη, μπράβο. Αξιζε η διαφήμιση που του έκανες, όπως αξιζε μια τέτοια παρουσίαση στη ΛτΒ.

Πριν προσθέσω το δικό μου τοσοδουλι σχόλιο για το βιβλίο, θα κάνω μια στάση στα υστερόγραφα του Νικόλα.
Το Ο Στοουνερ είναι ελκυστικό βιβλίο. Δημιουργεί δυνατές εικόνες με την κρυστάλλινη και όμορφη προζα του. Ο κεντρικός ήρωας, οδυνηρά οικείος. Τότε γιατί τόση οργή στο διαδίκτυο; Γιατί όχι μόνο δεν άρεσε αλλά απέκτησε εχθρούς;
Κι έρχονται οι καθηλωτικές, μέσα στην αφέλεια τους, απαντησεις:
-Ο Στοουνερ δεν χώρισε την γυναίκα του. (Μάλλον δεν άκουγε Μάκη Δημάκη για να πάρει φορα).
-Ηταν άνιωθος και παθητικος (σαν έναν ήρωα του Καμύ. Σωστά; Σωστά. Το μίζερος, δεν θα το σχολιάσω. Πιο άστοχο κι από όρθια ούρηση).
-Δεν μου έμαθε κάτι. (Γουατ; )
-Άφηνε τον νιπτήρα γεμάτο τρίχες (Συγγνώμη, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ).
Σίγουρα όλα είναι θέμα γούστου, αλλά οι παραπανω λόγοι χωρούν μόνο σε βιβλία τύπου αρλεκιν (που πολύ τα αγαπώ), κι αυτό δεν το λέω για να υποτιμήσω τα ροζ. Απλώς εκεί το αλισβερίσι μεταξύ αναγνωστών και συγγραφέα είναι διαφορετικό (μεταφραση: είσαι υποχρεωμένος να γράψεις αυτό ακριβως που θέλουμε να διαβάσουμε, αλλιώς...). Αυτοί οι λόγοι δεν είναι καν προσωπικά κολλήματα που εμποδίζουν την απόλαυση της ανάγνωσης. Με την ίδια άλογη λογική, δεν θα έπρεπε να αρέσει το η Αμερικανική ψύχωση, διότι ο Πάτρικ Μπειτμαν δεν έκανε ούτε μια φιλανθρωπική εκδήλωση, ο παλιοκαπιτάλας. Τόσα λεφτά, μαζί του θα τα πάρει;
Αστεία πράγματα. Όπως αστείο είναι να ψάχνουμε την αυτοβελτιωση μέσα από τη λογοτεχνία, λες και στο τέλος κάθε βιβλίου υπάρχει επιμυθιο.

Συμφωνώ με όσα έχουν γραφτεί εδώ (τα απανωτά λαικ θα πέσουν αργοτερα.) Παρατήρησα ότι ο Στοουνερ κλείνει το μάτι στον Καμύ, κι αυτο δεν ήταν το μόνο θετικό στοιχείο, για μένα.
Η συγκρατημένη αφήγηση, η έλλειψη μελοδραματος, εντείνουν την μελαγχολία, και η αφήγηση ευθυγραμμιζεται πλήρως με την συγκρατημένη φύση του κεντρικού ήρωα.
Σε ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα, ο Στοουνερ αποφεύγει την παγίδα της αυτολυπησης. Διώχνει τον προβολέα από πάνω του, υποθέτοντας πως ο δικός του προβληματισμος, είναι προβληματισμός όλων των ανθρώπων.

Ακόμη και τώρα, μήνες μετά την ανάγνωση, η ιστορία του Στόουνερ με αφήνει ξέπνοη από συγκίνηση.
 

Αντίβαρο

Κοινωνός
Αφού μιλάμε για την ζωή ενός ακαδημαϊκού...στο μυαλό μου ήρθε το εξής. Είχα κάποια καθηγήτρια στη σχολή η οποία όταν έβαζε εργασίες μας ζητούσε τον "σκοπό και τους στόχους" αυτών. Όταν πήρα μαζί της την πτυχιακή μου μού ζήτησε το ίδιο ακριβώς πράγμα. Δεχόμενη πλέον τον τρόπο που σκέφτεται τα πάντα γύρω μου τα αντιμετωπίζω ως "σκοπό με στόχους". Έτσι και εδώ έχουμε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει έναν βαθύτερο σκοπό στην ζωή του και μετέπειτα κάποιους στόχους. Η ιστορία του Στόουνερ έχει πρόλογο, κύριο μέρος και επίλογο ή να το θέσω αλλιώς, αρχή, μέση και τέλος. (Όσοι έχουν μπλεχτεί με πτυχιακές, διπλωματικές και διατριβές ίσως ξέρουν αυτό το αίσθημα και το ζήτημα του proposal)
Στην αρχή παρεξήγησα και νόμιζα ότι η γραφή είχε κάτι το απρόσωπο (όχι ότι με πείραξε αυτό). Όταν τελείωσα το βιβλίο έθεσα στον εαυτό μου την εξής ερώτηση "ποιες διαφορετικές αποφάσεις θα έπαιρνες σε μια ζωή σαν του Γουίλιαμ;". Η απάντηση είναι τίποτα το λιγότερο, τίποτα το περισσότερο. Δεν θα μπορούσα καν να τον χαρακτηρίσω ομφαλοσκόπο.
Η βάση αυτή της σκέψης ήρθε εκ των υστέρων...καθώς γνωρίζω πλέον το πώς λειτουργούν η διοίκηση και οι τίτλοι των καθηγητών. Τα εμετικά στρατόπεδα τους που αντίκτυπο έχουν τους ίδιους τους φοιτητές. Διαχρονικό μυθιστόρημα καθώς δεν έχει αλλάξει τίποτα στις ακαδημαϊκές κοινότητες.

Α ναι... Εξαιρετικό. Έλλη, όντως η αναμονή άξιζε!
 
Last edited:
Top