Τι διαβάζουν οι άνθρωποι στο μετρό, στο λεωφορείο, στο τραμ κ.τ.λ.

Που θα μου πάει στα 10 μπουκέτα ή έστω στα 100 :μαναι: θα βρεθεί κάποιος -α να εκτιμήσει την ένθερμη χαρά μου για το συναναγνώστη.. έστω κι αν διαβάζει Μίκυ Μάους :))))
 
Δεν είμαι κατά της τεχνολογίας αλλά κι εμένα με εκνευρίζει όταν π.χ είμαι από τους λίγους ανθρώπους στο λεωφορείο που χαζεύουν κοιτάζοντας έξω απ'το παράθυρο. Επίσης αγκαλιάστε ελεύθερα. Ανταποδίδω αγκαλιές από άγνωστους χωρίς απερκατ και απτσάκι. Τσεκαρισμένο.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Πέρα απ' την πλάκα. Δεν το έχεις βαρεθεί το τοπίο; Σου τα σκάει τόσο τρελά που επιμένεις να το κοιτάς μαγεμένη;
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Εγώ θα αγκάλιαζα οποιονδήποτε έβλεπα να διαβάζει οπουδήποτε αντί να χαζεύει σε κάποιο υπερμεγέθες κινητό
Κι αν διαβάζει κάποιο ebook; :)
Γενικά πάντως δεν συμφωνώ με την ιδέα ότι διάβασμα = καλό, ενασχόληση με κινητό/ίντερνετ/τηλεόραση = κακό. Κάποιος μπορεί να απομονωθεί, να γίνει αντικοινωνικός ή να χάσει τα όμορφα τοπία μιας διαδρομής διαβάζοντας βιβλία. Δεν είναι απαραίτητο το κινητό.
 
Τσίου ελπίζω να συναπαντηθώ με 'σενα κι όχι με τη μοβόρα :χαχα:

Ίζι ξεκινώντας το έγραψα πως κι εγώ δεν έχω ένα, έχω δύο τέτοια κινητά. Όταν όμως θα πάω να πιω καφέ, είναι στιγμή που θέλω να περάσω μαζί με τους φίλους μου face 2 face κι όχι ο καθένας χαμένος σ' ένα κινητό, ή να διαβάσω το βιβλίο μου έχοντας επίγνωση του τι γίνεται γύρω μου. Σκέψου πόσο πιθανό είναι να νιώθεις το περιβάλλον χαμένη μέσα στο διαδίκτυο. Εγώ δε μπορώ. Κολλάω εκεί και δε μ' ενδιαφέρει τίποτε άλλο.

Έχει δίκιο και η Τσίου ότι άλλο διαβάζω ένα ebook και άλλο πληκτρολογώ ή παίρνω πόζες για να τραβήξω τα μούτρα μου.

Τέλος ακόμα κι αν είναι απαραίτητη η έστω μερική απομόνωση επιλέγω το βιβλίο και όντως το θεωρώ πολύ καλύτερο να χαθώ σε ένα κόσμο που δίνεται μερικά δοσμένος από ένα συγγραφέα αλλά για να χαθώ εκεί μέσα τα σκηνικά πρέπει να τα στήσω εγώ. Δεν είναι τυφλοσούρτης, δεν είναι ετοιματζίδικο φαγητό και δεν είναι εκβιαστικά κολπάκια τύπου πάρε 100.0000 ζωές για να παίξεις λίγες ακόμα πίστες. Έχει τις τιμητικές ώρες του το κινητό, το pc ακόμα και η τηλεόραση. Με τον ίδιο τρόπο που τον έχει το θέατρο ή το σινεμά.

Φαροφύλακα μιλώντας για 'μενα,
οι γονείς μου μιλάγανε κάποτε για μια κουλτουριάρικη ταινία - φήμη που έδειχνε επί μιάμιση ώρα ένα δέντρο. Μια σταθερή εικόνα, ένα τοπίο εν προκειμένω που το ξέρεις δεν αλλάζει και κάποια στιγμή θες να δεις κάτι διαφορετικό. Μια διαδρομή όμως που την ξέρεις αποτελείται από δεκάδες χιλιάδες εικόνες που δεν τις ξέρεις όλες, κάποιες φορές βλέπεις και κάτι διαφορετικό και ακόμη περισσότερο η κίνηση σου προσφέρει τη διαρκή αλλαγή και εναλλαγή καταστάσεων που συμπαρασέρνουν και τη σκέψη.
 
Δε διαβάζω στα μέσα μεταφοράς γιατί δεν χρησιμοποιώ μέσα μεταφοράς. Γύρω στις 360 μέρες το χρόνο χρησιμοποιώ μηχανή και αυτοκίνητο, τα τελευταία 15 και πλέον έτη.
Θα πω όμως κάτι σχετικό. Στο μετρό του Λονδίνου, όπου βρέθηκα για τελευταία φορά το σωτήριο έτος 2000, (βλ. πολύ προ smartphones, tablets, κλπ) γύρω στους 8 στους 10 επιβάτες κάθονταν βυθισμένοι στο βιβλίο που κρατούσαν. Υποθέτω ότι σήμερα θα είναι βυθισμένοι σε κάποια οθόνη οι περισσότεροι. Για τοπίο ούτε λόγος, μιας και το μεγαλύτερο μέρος των διαδρομών είναι υπόγειο. Τα βαγόνια ήταν μικρότερα από τα δικά μας και τα καθίσματα ήταν σε σειρά με την πλάτη στα παράθυρα. Μάλλον δεν θα έχει αλλάξει κάτι μέχρι σήμερα σε αυτό. Με αυτόν τον τρόπο όλοι κάθονται απέναντι σε κάποιον. Πέρα από την αγάπη για το διάβασμα και τη σχέση με το βιβλίο που μπορεί να έχει ο καθένας, η αποφυγή, ή η διαχείριση της περίπου αναγκαστικής βλεμματικής επαφής, σίγουρα ήταν μια βασική παράμετρος της υπόθεσης.
Και μια ακόμα περίπτωση, δίχως μέσα μεταφοράς αυτή τη φορά, όμως με βιβλία, πολλά βιβλία! ;)
Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, συγκεκριμένα, το καλοκαίρι του 1997, ξεκίνησα με το λεωφορείο από τη Χώρα της Σκιάθου για τη φημισμένη παραλία Κουκουναριές, όπου ήταν και το τέρμα της διαδρομής. Το λεωφορείο μας άφησε σε έναν ανοικτό χώρο, περιτριγυρισμένο από ψηλούς θάμνους, οι οποίοι έκρυβαν τη θάλασσα. Ρωτώντας κατά που πέφτει η παραλία, έμαθα ότι βρισκόταν πίσω ακριβώς απ' τους θάμνους. Παραξενεύτηκα, γιατί ενώ περίμενα ότι θα ακουγόταν η συνηθισμένη βουή (ίσως και μανία!) της παραλίας, δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα. Ούτε φωνές, ούτε μουσική, τίποτα. "Μάλιστα, θα 'χει περπάτημα", σκέφτηκα και ξεκίνησα κατά 'κει που μου υπέδειξαν. Έφτασα αμέσως. Η παραλία ήταν όντως πίσω από τους θάμνους και ήταν γεμάτη κόσμο, για την ακρίβεια, ήταν γεμάτη αναγνώστες. Άγγλοι, Γερμανοί και Σκανδιναβοί διάβαζαν στις ξαπλώστρες εν απολύτω σιγή. 99 στους 100 κρατούσαν ένα βιβλίο. Ελάχιστοι βρίσκονταν στα γαλαζοπράσινα νερά. Για μια στιγμή ένιωσα ότι βρίσκομαι σε γύρισμα του Twilight Zone.
 
ένιωσα ότι βρίσκομαι σε γύρισμα του Twilight Zone
ή στο βιβλιο-φιλικό πρίκουελ του str8 story :μουάχαχα:

Μακάρι να υπήρχαν χώροι για αναγνώστες που θα λειτουργούσαν όπως μια βιβλιοθήκη, παραλίες, καφετέριες κλπ ή να ήταν ο κόσμος ανάποδα ;)

Τώρα να ζεις κάτι τόσο μοναδικό και δη στο Ελλαδιστάν σε ζηλεύω απεριόριστα.
 
Δε ξέρω τι μέσα μεταφοράς χρησιμοποιείτε εσείς, αλλά εγώ σχεδόν ποτέ δε πετυχαίνω αναγνώστες!
Άντε κανέναν κύριο με την Ώρα των Σπορ ή άλλους με κασκέτο και την Καθημερινή..
Χθες μόνο είδα μία νεαρή κοπέλα να διαβάζει τον κύκλο με την κιμωλία. Το λεωφορείο κατάμεστο από κόσμο και μέσα στις υπόλοιπες σαρδέλες, μία εκείνη και μία εγώ να διαβάζουμε. Ήταν ευχάριστη έκπληξη :ρ
 
Από καφέ για διάβασμα άλλο τίποτα τα τελευταία χρόνια εδώ στην Αθήνα, φίλε Παράδοξε. Οδεύουμε ολοταχώς προς τα πάνω κάτω του κόσμου! Κάτι ήξερε ο Διογένης που είχε ζητήσει να τον θάψουν ανάποδα, προβλέποντας ακριβώς αυτό! ;)
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Μια διαδρομή όμως που την ξέρεις αποτελείται από δεκάδες χιλιάδες εικόνες που δεν τις ξέρεις όλες, κάποιες φορές βλέπεις και κάτι διαφορετικό και ακόμη περισσότερο η κίνηση σου προσφέρει τη διαρκή αλλαγή και εναλλαγή καταστάσεων που συμπαρασέρνουν και τη σκέψη.
Είχα έναν καθηγητή, όταν ήμουν φοιτητής, θυμάμαι έλεγε "με σκοτώνει να κοιτάζω κάθε φορά αυτό το τοπίο, μέσα απ' το τρένο. Φροντίζω να παίρνω μαζί μου διαγωνίσματα να διορθώνω". Εγώ θα ρίξω αναπόφευκτα μερικές ματιές στο αεικίνητο τοπίο αλλά από εκεί και πέρα προτιμώ να μαθαίνω π.χ. Ισπανικά ή να διαβάζω την διεθνή ειδησεογραφία (στην οθόνη του κινητού μου).

Όπως βολεύεται κανείς.
 
Αυτό με το διάβασμα στα μέσα το έχω καθιερώσει τώρα τελευταία. Επειδή όμως μπορεί να μην έχω όρεξη να διαβάσω κάποιες φορές ή να μη μπορώ να συγκεντρωθώ, επιλέγω να παρατηρώ τον κόσμο, ενίοτε να τους χαμογελάω(αν είμαι σε καλή διάθεση) αλλα δεν το ανταποδίδουν συνήθως. Άλλες φορές χαζεύω τα τοπία σαν την Τσίου και ναι Φάρε μου τα σκάνε ακόμα. Απαραίτητη προυπόθεση η μουσική στα αυτιά.
 
Μου έχει τύχει να μου χαμογελάσει μέσα στο μετρό άγνωστος κι ενώ βρισκόμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάστασταση να φωτιστώ ολόκληρη και να του ανταποδώσω το χαμόγελο. Οπότε απο τότε το έχω ας πούμε καθιερώσει άτυπα να χαμογελάω. Ολο και κάποιος θα το έχει ανάγκη και θα του κάνει καλό. Ο κόσμος είναι σίγουρα αρρωστημένα καχύποπτος και κουμπωμένος, και γώ ανάμεσα τους. Αλλα το δουλέυω :))
 
Κι εμένα κάποτε μου χαμογέλασαν, κοιτάζοντας κάπου προς τα κάτω...και είδα ότι είχα ξεχάσει το φερμουάρ ανοικτό. :ρ
Keep smiling! :)
 

Φιλιπ

Δαγεροτύπης
εγω δεν διαβάζω στο μετρό.με αποσυντονίζει ο θόρυβος.συνήθως χαζεύω έξω απο το παραθυρο.. Ναι,στο μετρό χαζευω το τοπίο εξω απ το παράθυρο :ρ:σαςευχαριστώ:
 
Ααα, τότε Φιλιπ νομίζω ότι θα άξιζε να διαβάσεις κάποιο έργο του Μπέρνχαρντ, ο οποίος έγραφε βλέποντας τον τοίχο μπροστά στο γραφείο του. Με επιμονή και σχολαστικότητα και μόνο τον τοίχο. ;)
Καλημέρα!
 
Top