Τι όνειρο κι αυτό...

Ήμασταν με την μαθήτρια της Κλερ από το The doll who ate his mother. Κάπου πηγαίναμε με το αυτοκίνητο (το παιδάκι οδηγος, εγώ συνοδηγός, ο Τσίου στο πίσω κάθισμα) και συζητούσαμε για την Κλερ. Δεν θυμάμαι τι έλεγα ακριβώς, αλλά άρχισε ο Τσίου να κλωτσάει το κάθισμα μου, σήμα να αλλάξω κουβέντα. Αλλάζω κουβέντα χωρίς όμως να σταματούν οι κλωτσιές, και να σου το άγχος μη καταλάβει η μικρή ότι πήγα να πω κατι που δεν έπρεπε, ώσπου φωνάζω στον ύπνο μου, αμάν, μωρέ! Ξυπνάω από τη φωνή μου και καταλαβαίνω ότι ακομη νιώθω κάποιον να με σκουντάει. Γυρίζω κεφάλι να δω τι συμβαίνει, ήταν η σκυλίτσα μου που εξυνε το πηγούνι της. Κοιμόμασταν κολλητά, πλάτη με πλάτη κι απορροφουσα κραδασμούς :ωιμέ:
 
Α, δεν πάω καλά... Τι νομίζετε ότι είδα σήμερα το μεσημέρι στον ύπνο μου; Τον Χέντρικ Χέφγκεν, τον ηθοποιό που είναι ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος Μέφιστο του Κλάους Μανν, μαζί με κάποιους φίλους του. Σίγουρα ήταν η Νικολέτα (στον όνειρο μου λεγόταν Πάμελα, αλλά δεν είναι περίεργο, καθώς ο χαρακτήρας, αν κρίνω απ' την περιγραφή του, πρέπει να βασίζεται στην Πάμελα Βεντεκιντ, κόρη του συγγραφέα), αλλά δεν είμαι σίγουρη αν ήταν και οι υπόλοιποι ηθοποιοί, άσπονδοι φίλοι και συνάδελφοι του συγγραφέα ή και η κοπέλα που παντρεύτηκε. Είμασταν όλοι μαζί σε ένα υπαίθριο πάρτι (όοχι, δεν ήταν το πάρτι της γιορτής του σημαντικού ναζί που περιγράφεται στην αρχή του βιβλίου), ήταν χαλαρά και ωραία, εδώ στην Ελλάδα, και πίναμε ποτά κι εγώ μίλαγα στον Χέφγκεν (δεν θυμάμαι τι έλεγα) και η κοπέλα, η Νικολέτα/Πάμελα με κοιτούσε ειρωνικά.
Θα μου πείτε, δεν είναι και τόσο παράξενο, καθώς σε αυτή τη φάση διαβάζω το εν λόγω βιβλίο, αλλά πρώτη φορά βλέπω ήρωες βιβλίου στον ύπνο μου. Αυτήν την περίοδο βλέπω γενικά όλη την ώρα διάφορα αλλόκοτα στον ύπνο μου...
 
Top