"Το Θανατάδικο" (Fun Home) τής Άλισον Μπέχντελ (Alison Bechdel)

Χθες τέλειωσα το πρώτο μου εικονογραφήγημα (προτιμώ αυτή τη λέξη απ' το "εικονιστορίες btw) :)))) Με δυσκόλεψε στις πρώτες 10 σελίδες, αλλά μετά κύλησε εύκολα.

Μ' άρεσε κι εμένα πολύ, κι όπως κι ο Αστράρχης εστίασα περισσότερο στην ιστορία της οικογένειας. Η πρώτη παρουσίαση του Φαροφύλακα με κάλυψε.

Πάντως κι εμένα δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. Περίμενα κ πιο δυνατό το τέλος (γράφει πως είναι πολύ λυτρωτικό στα αυτάκια του βιβλίου κ είχα ακούσει πολύ καλά σχόλια για το τέλος κι από μια άλλη παρουσίαση), αλλά δεν το βίωσα έτσι. Επίσης, με κούρασε σε κάποια σημεία η τόση διακειμενικότητα. Πάντως το βρήκα πάρα πολύ καλό και σίγουρα θα ξαναδιαβάσω Άλισον Μέχντελ.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
πριν λίγους μήνες διάβασα και το "Μήπως Είσαι Η Μάνα Μου" της ιδίας, που κατ' εμέ είναι ακόμη καλύτερο!
Πάνε καναδυο χρόνια που το διάβασα και προσωπικά το θεωρώ αρκετά υποδεέστερο. Επικεντρώνεται πολύ στις ψυχαναλύσεις της Μπέχντελ, στις οποίες δίνεται μια πολύ μεγάλη κι ίσως αχρείαστη έκταση. Λείπει η σκοτεινιά και το δράμα του Θανατάδικου.
 
Τι συναρπαστική ιστορία. Η απεγνωσμένη προσπάθεια της συγγραφέως να διεισδύσει και να ερμηνεύσιε την οικογένεια της είναι συγκλονιστική ειδικά τον αινιγματικό πατέρα της. Φαίνεται οτι προσπαθεί να συμφιλιωθεί μαζί του, να τον συγχωρέσει, να τον αγαπήσει απο την αρχή, να τον καταλάβει. Την ίδια ώρα όμως βλέπουμε να τον κατηγορεί για πολλά που συνέβησαν απο την αρχή του δεσμού με την μητέρα της, αλλα κυρίως οτι δεν είχε το θάρρος να κάνει coming out επηρεάζοντας φυσικά και την ψυχολογική εξέλιξη της ίδιας και όλης της οικογένειας της. Μεχρι αύριο θα το έχω τελειώσει, μιας και με κουράζει ο υπολογιστής στο διάβασμα. :))
 
Top