Το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2014 στον...

Στον Γάλλο Πατρίκ Μοντιανό απονεμήθηκε, όπως διάβασα πριν από λίγο, το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2014.

Δυστυχώς (για άλλη μια φορά, μετά το περσινό διάλειμμα με την Αλις Μονρό και το 2010 με τον Λιόσα) τον τιμώμενο συγγραφέα δεν τον είχα καν ακουστά, όχι απλώς δεν τον έχω διαβάσει. Επειδή, βέβαια, δεν φημίζομαι για το πόσο ενημερωμένος είμαι για τα έργα των σύγχρονων συγγραφέων, πιθανότατα το πρόβλημα να είναι δικό μου. Οπως είδα στο κείμενο που παραθέτω από την ιστοσελίδα της "Καθημερινής" υπάρχουν βιβλία του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά εδώ και πολλά χρόνια:

Ο Γάλλος Πατρίκ Μοντιανό είναι ο νικητής του φετεινού Νομπέλ Λογοτεχνίας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας, ο Μοντιανό βραβεύεται "για την τέχνη της ανάμνησης με την οποία ζωντανεύει τις πιο ασύλληπτες ανθρώπινες μοίρες και αποκαλύπτει τον πραγματικό κόσμο της κατοχής".

Ο Πατρικ Μοντιανό γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1945 σε προάστιο των Παρισίων. Εχει εβραϊκή καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του, που ήταν γόνος επιφανούς θεσσαλονικιώτικης οικογένειας, και βελγικό αίμα από την πλευρά της μητέρας του. Σπούδασε στο Lycée Henri-IV στο Παρίσι, όπου ο καθηγητής Γεωμετρίας ήταν ο Ρεϊμόν Κενώ, ένας συγγραφέας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή του. Ο Μοντιανό έκανε το ντεμπούτο του ως συγγραφέας το 1968, με το μυθιστόρημα La place de l’étoile, το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία.

Το έργο του Μοντιανό είναι ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα, όπου μεταφράζεται εδώ και τριάντα περίπου χρόνια. Ανάμεσα στα βιβλία του, τα οποία έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, είναι η Χαμένη γειτονιά (Χατζηνικολή, 1987), η Οδός σκοτεινών μαγαζιών (Κέδρος, 1988), τα Άνθη ερειπίων (Οδυσσέας, 1992), το Άρωμα της Υβόννης (Λιβάνης, 1995), οι Κυριακές του Αυγούστου (Καστανιώτης, 1996), η Ντόρα Μπρούντερ (1999), το Ήταν όλοι τους τόσο καλά παιδιά (Πόλις, 2004), το Νυχτερινό ατύχημα (2005), το Στο Cafe της χαμένης νιότης (Πόλις, 2008) και η Μικρή Μπιζού (Πόλις, 2013).

Η δουλειά του Μοντιανό επικεντρώνεται σε θέματα όπως η μνήμη, η λήθη, η ταυτότητα και οι ενοχές. Το Παρίσι είναι πολύ συχνά παρόν στο έργο του και μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα πιο δημιουργικά στοιχεία του. Πολύ συχνά οι ιστορίες του έχουν αυτοβιογραφικά θεμέλια ή βασίζονται σε γεγονότα τα οποία συνέβησαν κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Μερικές φορές αντλεί υλικό από συνεντεύξεις, άρθρα εφημερίδων ή τις δικές του σημειώσεις, τις οποίες έχει συγκεντρώσει κατά την διάρκεια των ετών.

Εχει βραβευτεί επίσης το 1972 από τη γαλλική ακαδημία και το 1978 κέρδισε το βραβείο Gongourt για το μυθιστόρημά του «Rue des boutiques obscures». Το 2010 τιμήθηκε από το Ινστιτούτο της Γαλλίας με το βραβείο Cino Del Duca ενώ το 2012 κέρδισε το αυστριακό κρατικό βραβείο ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.


Ξαναβάζω εδώ σε λίστα τα βιβλία του Μοντιανό που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά:

(2013) Η μικρή Μπιζού, Πόλις
(2008) Στο cafe της χαμένης νιότης, Πόλις
(2005) Νυχτερινό ατύχημα, Πόλις
(2004) Ήταν όλοι τους τόσο καλά παιδιά ..., Πόλις
(1999) Ντόρα Μπρούντερ, Εκδόσεις Πατάκη
(1996) Κυριακές του Αυγούστου, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1995) Το άρωμα της Υβόννης, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(1992) Άνθη ερειπίων, Οδυσσέας
(1988) Οδός σκοτεινών μαγαζιών, Κέδρος
(1987) Η χαμένη γειτονιά, Χατζηνικολή

Όποιος τον έχει διαβάσει, καλό θα ήταν να μας πει δυο λόγια για το έργο του.
 
Last edited:
Πατρικ Μοντιανό

Γάλλος μυθιστοριογράφος.Μόλις πριν από λίγο,πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2014.Μερικά στοιχεία γι'αυτόν

Γεννήθηκε το 1945. Εβραικής καταγωγής με προέλευση από Θεσσαλονίκη, τα περισσότερα έργα του μιλούν για την Γερμανική Κατοχή και τις διώξεις των ομοεθνών του.Οι ήρωες του ψάχνουν πάντα την ταυτότητα τους σ'ένα σύγχρονο κόσμο, προβληματισμένοι και για το περιβάλλον που ζουν.

Βιβλία του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά

- "Οδός σκοτεινών μαγαζιών" - Λογοτεχνικό Βραβείο Γκονκούρ
- "Κυριακές του Αυγούστου"
- "Ντόρα Μπρούντερ"
- "Η χαμένη γειτονιά"
- "Άνθη ερειπίων"
- "Το άρωμα της Υβόννης"
- "Ήταν όλοι τους καλά παιδιά"
- "Νυχτερινό ατύχημα"
- "Στο καφέ της χαμένης νιότης"
- " Η μικρή Μπιζού"

Έχει γράψει το σενάριο για την ταινία του Λουί Μαλ "Lacombe,Lucien"

 
Last edited:
Σημαντική εβραϊκή οικγένεια της Θεσσαλονίκης οι Μοδιάνο (όπως προφέρονται με τον σεφαραδίτικο τρόπο). Έτσι ακριβώς ονομάζεται και μία σκεπαστή αγορά στο κέντρο της πόλης. Χαίρομαι που κάποιος με καταγωγή από τα μέρη μας (έστω και μακρινή) παίρνει ένα τόσο σημαντικό βραβείο.
Ενδιαφέρουσα περίπτωση φαίνεται, και σίγουρα θα τον έχω υπόψη για κάποια μελλοντική αγορά βιβλίου. Πάντα μ' ενδιαφέρουν οι ιστορίες που έχουν να κάνουν με την ιστορία του εβραϊκού έθνους μέσα στους δύο τελευταίους αιώνες. Το μόνο «κακό», για μένα, είναι ότι έτσι μειώνονται οι πιθανότητες να πάρει σύντομα το Νόμπελ λογοτεχνίας ο ισραηλινός Άμος Οζ, πράγμα που θα το ήθελα πάρα πολύ.
 
Καλά, μόλις είδα το όνομα του νικητή, έμεινα.:αργκ: Έτυχε να διαβάσω πριν χρόνια το "Νυχτερινό ατύχημα" και δεν μου άρεσε καθόλου. Ένα τροχαίο ατύχημα θα θυμίσει στον ήρωα κάτι που είχε ξεχάσει εντελώς (δεν εννοώ ότι χτύπησε στο κεφάλι ή κάτι τέτοιο, οι περιστάσεις του ατυχήματος ξύπνησαν κάτι ξεχασμένες αναμνήσεις απ'όσο θυμάμαι), και σ'όλη τη διάρκεια του βιβλίου θα θυμάται και θα θυμάται και θα θυμάται, πράγματα που όχι μόνο δεν μου τράβηξαν το ενδιαφέρον αλλά και με κούρασαν πολύ, με αποτέλεσμα να μην τον ξαναδιαβάσω.:ανέκφραστος:
 
Ooooooo Μοδιάνο διαβάζω;;;;;; νιώθω λες και κερδίσαμε εμείς!!!!!!!!!! Θα πρέπει να διαβάσω κάποια στιγμή κάτι δικό του!!
 
Τελικά πιστεύω ότι ο Μουρακάμι θα πεθάνει και ακόμα θα είναι ο "επόμενος νομπελίστας" :ρ

Πάντως μετά από τρεις νομπελίστες με μόλις 1-2 βιβλία τους να κυκλοφορούν στα ελληνικά (Ο Τρανστρόμερ το 2011, ο Μο Γιαν το 2012 και η Μουνρό το 2013) ο Μοντιανό με καμιά 10ρια βιβλία του να κυκλοφορούν στα ελληνικά είναι ευχάριστη έκπληξη.

Αλίκη η Γαλλία είναι η πρώτη χώρα σε αριθμό νομπελιστών συγγραφέων (αν και τα γαλλικά είναι η δεύτερη γλώσσα μετά τα αγγλικά)
 
Οι γάλλοι πεζογράφοι είναι απ' αυτούς που έθεσαν τους κώδικες και τις τεχνικές της μυθιστοριογραφίας, στα τέλη του 18ου αιώνα και κυρίως στον 19ο. Το ίδιο και η αγγλόφωνη πεζογραφία, ενώ η ρωσική ξεκινάει ελαφρώς αργότερα. Η γερμανική αναπτύχθηκε κι αυτή την ίδια εποχή, αλλά δεν γνώρισε τόσο μεγάλη άνθιση. Όλοι οι άλλοι έπονται χρονικά (Ισπανόφωνοι, Ανατολικοευρωπαίοι και Βαλκάνιοι, Ασιάτες). Αναμενόμενο είναι λοιπόν να έχει η Γαλλία τόσο υψηλή θέση, και πραγματικά μπράβο της. Προσωπικά όμως νιώθω μεγαλύτερη ικανοποίηση όταν βλέπω να βραβεύονται εκπρόσωποι εθνών που απέκτησαν αξιόλογη πεζογραφία σχετικά αργά. Είναι πολύ θετικό να ενθαρρύνονται και γλώσσες όπως τα Κινέζικα ή τα Γίντις, που η κοινή γνώμη δεν τις έχει συνδέσει τόσο έντονα με μυθιστορήματα (καλά, όσο για τα Γίντις, οι περισσότεροι αγνοούν την ίδια την ύπαρξή τους, πράγμα εν πολλοίς δικαιολογημένο).

Λογοτεχνία, βέβαια, δεν είναι μόνο η πεζογραφία, αλλά και η ποίηση, απλώς έχω την εντύπωση ότι αυτός ο τομέας υστερεί κάπως στα βραβεία Νόμπελ.
 
Last edited:
Σημερα ετυχε να περασω απο τις εκδοσεις Πολις που εκδιδουν αρκετα βιβλια του.Των ανθρωπων γελουσαν και τα μουστακια τους.Περιτο να σας πω πως ειχαν φερει αρκετες κουτες με τα βιβλια του με τα οποια ειχαν γεμισει το μαγαζι.
 
Πρώτη φορά τον ακούω, για να πω την αλήθεια, αν και αυτό έχει να κάνει με το οτι σπάνια διαβάζω Ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Παρόλαυτα, θα ενδιαφερόμουν να διαβάσω κάποιο απο τα βιβλία του. Ποιο απο όσα έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά προτείνετε;
 
Δυστυχώς ούτε εγώ τον ήξερα, αλλά χάρηκα όταν έμαθα ότι έχει ρίζες από Θεσσαλονίκη και μάλιστα προέρχεται από την οικογένεια που έδωσε το όνομά της στην Στοά Μοδιάνο της πόλης.

Είναι λέει πολύ απλός άνθρωπος, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και έμαθε ότι κέρδισε το Νόμπελ, σε έναν περίπατο με την εγγονή του.
 
Διάβασα στο Βήμα Πολιτισμός μια δήλωσή του που μου άρεσε πολύ: Έχω την αίσθηση ότι γράφω το ίδιο βιβλίο. Που σημαίνει ότι έχουν περάσει 45 χρόνια που γράφω το ίδιο βιβλίο μ’ έναν τρόπο ασυνεχή .
 
Από την στιγμή που έχουν πάρει το Νόμπελ κάτι τύποι σαν τον Παμούκ, τον Μο Γιαν και τον Γιόσα και δεν έχουν πάρει ο Μπόρχες, ο Μακαρθυ και ο Μουρακάμι μπορούμε να καταλάβουμε τα κριτήρια της Σουηδικής Ακαδημίας...Αρχίζει να θυμίζει τα Όσκαρ. Έχουν όσκαρ σκηνοθεσίας ο Μελ Γκίμπσον, ο Σπίλμπεργκ, ο Κέβιν Κόστνερ και δεν έχουν ο Κιούμπρικ, ο Τέρρυ Γκίλιαμ, ο Αρονόφσκι και ο Κρόνενμπεργκ...
 
Καημο το' χω μια χρονια να κερδισει το Νομπελ καποιος συγγραφεας που να τον εχω τουλαχιστον ακουστα. :( Συγχαρητηρια παντως στον κυριο, μπορει και να το αξιζει, δεν εχω διαβασει τιποτα δικο του για να κρινω. :)
 
Top