Υπάρχει τέχνη καλή και κακή και τί τελικά είναι η τέχνη;

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Μια τεράστια συζήτηση την οποία την έχουμε ανά καιρούς, πάντα έντονη κι ενίοτε όχι αναίμακτη.

Υπάρχει "καλή" και "κακή" τέχνη; Πότε είναι κάτι τέχνη και πότε σταματά να είναι τέχνη; Ερωτήματα που από την μία μπορεί να απαντηθούν αφοριστικά μέσα σε μια πρόταση ή να κοστίσουν μακρύτατες αναλύσεις στο χαρτί ή την οθόνη αν κι εγώ θα πρότεινα αμπελοφιλοσοφικές βραδιές με κρασάκι και μεζεδάκι. :))))

Το θέμα με έχει απασχολήσει κι εμένα, καθώς το βρίσκω συχνά μπροστά μου, και προσωπικά διαπιστώνω πως είναι πολύ δύσκολο να καθοριστούν αντικειμενικά και πανανθρώπινα κριτήρια για το ποια τέχνη είναι "καλή" και ποια "κακή". Διότι τα πάντα υπάρχουν προς μία αντίληψη. Μπορεί να είναι μια γενικότερη αντίληψη αλλά ακόμα κι έτσι αυτή δεν είναι ποτέ καθολική κι ούτε είναι σταθερή. Αλλάζει από γεωγραφία σε γεωγραφία, από εποχή σε εποχή, από βίωμα σε βίωμα κι από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Έτσι μπορεί να έχουμε π.χ. τον Παπάζογλου για "καλό" και κάποιον σκυλά για "κακό" αλλά ένα δισεκατομμύριο Κινέζοι προφανώς δεν θα δουν αυτήν την διαφορά. Αλλά ακόμη και μεταξύ μας, οι Έλληνες, μάλλον δεν θα συμφωνήσουμε. Μα κι αν ακόμα συμφωνούσαμε αυτό θα ήταν τώρα. Διότι η αισθητική αλλά κι η γενικότερη αντίληψη αλλάζει. Τα ρεμπέτικα π.χ. όταν πρωτοβγήκαν η γενική αντίληψη τα είχε για παρακατιανά ενώ σήμερα είναι βαλμένα ψηλά στο μουσικό πάνθεο και μάλιστα κόντρα στον στίχο τους που μπορεί να εκφράζει μη αποδεκτό περιεχόμενο (τί καλή είναι η πρέζα και πόσο μαγκιόροι είμαστε οι λαθρεμπόροι) κτλ. κτλ.

Και ποιος ξέρει αν σε 2500 χρόνια σε κάποια αποικία του Άρη ο Μότζαρτ δεν θεωρείται ενοχλητικός. Όμως και σήμερα, πόσων τα αφτιά δεν ενοχλεί η κλασική μουσική και μαζί ο Μότζαρτ;

Προσωπικά, πιστεύω πως υπάρχει "καλή" και "κακή" τέχνη αλλά πάντα προς κάποια αντίληψη. Πράγμα που, βέβαια, δεν είναι αμελητέο. Κι η παιδεραστία ή η κλοπή κρίνονται ως κακά, και με τί βαρύτητα, κατά μία αντίληψη όμως μεταβαλλόμενη από κουλτούρα σε κουλτούρα κι από εποχή σε εποχή.

Τί είναι λοιπόν "καλή" και "κακή" τέχνη; Μάλλον αυτό που πιστεύει κάθε εποχή, κάθε γεωγραφία και κάθε άνθρωπος ξεχωριστά και έτσι εξορισμού ποτέ δεν θα συμφωνήσουμε καθολικά.

Διότι η τέχνη είναι κυρίως εμπειρία. Εάν εμένα ένα "κακό" τραγούδι έχει καταφέρει να με ξεσηκώσει, να με ταξιδέψει; Εάν έτυχε και έντυσε μια μαγική βραδιά κι έγινε μέρος της και κάθε φορά που το ακούω φέρνει έναν χαμένο μαγικό κόσμο μπροστά μου... Δεν μπορεί να είναι κακό για μένα. Πώς θα πρέπει να παραδεχτώ σαν "καλύτερη" τέχνη την τάδε συμφωνία του δείνα συνθέτη όταν εκείνη με ενοχλεί όταν την ακούω;

Το δεύτερο ερώτημα, "τί είναι τέχνη", ίσως είναι για μένα κάπως πιο εύκολο να απαντηθεί: Τα πάντα ό,τι φτιάχτηκε με επιτήδευση και σκοπό να προκαλέσει τις αισθήσεις ή την φαντασία.

Όπως καταλαβαίνει κανείς ο ορισμός αυτός είναι πολύ ανοιχτός και περιλαμβάνει ακόμα κι αυτήν την διαφιλονικούμενη τέχνη όπου κάποιος μπορεί να αραδιάσει μια κουράδα στην γωνία ώστε να σου προκαλέσει την απέχθεια. Και το "σκατά" που έγραψε στον τοίχο κάποιος πιτσιρικάς είναι με τον τρόπο του μια βρομερή κι ελάχιστη λογοτεχνία.

Μια τέχνη τεράστια που τα χωράει όλα. Και τα μεγάλα και τα μιδαμινά. Καί αυτά που μας βρομάνε κι αυτά που με γλυκαίνουν, κι αυτά που μας μοσχομυρίζουν κι αυτά που μας αλμυρίζουν και σε κανέναν δεν χρειάζεται να αρέσουν όλα ή τα μισά. Ο καθένας διαλέγει αυτό στο οποίο κάτι βρίσκει.

Βέβαια, με αυτά και με αυτά είδαν κι είδαν τα μάτια μας. Πίνακες που είναι όλοι κι όλοι ένα χρώμα λες και το έβαψε ένας μπογιατζής με μπατανόβουρτσα ή προβοκατόρικα κι αποτρόπαια εκθέματα με μόνο σκοπό να εκβιάσουν συναισθήματα απέχθειας.

Στον αντίποδα υπάρχει η κλασική θεώρηση της τέχνης όπου όλα αυτά τα... "βλαμμένα" σύγχρονα δεν είναι τέχνη κι όπου το καλό και το κακό υπάρχουν ξεκάθαρα διαχωρισμένα κι οι κριτικοί της τέχνης μπορούν να το διακρίνουν και να μας το εξηγήσουν. Το οποίο ενέχει αναπόφευκτα, βέβαια, ελιτισμό.

Αναρωτιέμαι όμως εάν δεν δίνουμε την έμφαση σε λάθος κέντρο. Διότι εάν παραδεχτούμε πως η τέχνη είναι καλή ή κακή κατά μία αντίληψη, δίχως να έχει μια πανανθρώπινη, πανσυμπαντική αποτίμηση, τότε το κέντρο βάρους μετατοπίζεται στον αποδέκτη. Η στρόγγυλη κουράδα που βρομάει σε μια γωνία της γκαλερί ναί, είναι τέχνη, εφόσον κάποιος την έβαλε εκεί με σκοπό να μας προκαλέσει, κι η σχέση σου με αυτήν, εάν π.χ. την αγόρασες και την τοποθέτησες στην γωνία του σαλονιού σου, μάλλον λέει περισσότερο κάτι για σένα.

Όμως γιατί τόση αντίδραση στην κουράδα; Βλάπτεται τάχα η υπόλοιπη τέχνη; Σήμερα τέχνη παράγεται κατά συρροή και σε μεγαποσότητες. Δεν την προλαβαίνεις όλη (και νομίζω πως αυτή είναι και μια κύρια επιφύλαξη των "ειδικών" που πια δεν προλαβαίνουν να είναι "ειδικοί" απέναντι σε μια τέχνη που τους παρακάμπτει και φτάνει απευθείας στον πολύ κόσμο, που τους έχει γραμμένους). Υπάρχει πρακτικά άπειρη τέχνη η οποία λειτουργεί συσωρευτικά. Ό,τι έχει υπάρχει έχει μείνει και ό,τι νέο συσσωρεύεται· κι εκεί είναι που δεν χωράει το μυαλό μας κι αντιδρούμε. Διότι μεγαλώσαμε έχοντας συγκεκριμένα καλούπια για την τέχνη. Μάλλον στενά καλούπια. Κι οι σημερινές δυναμικές ξεπερνούν τα καλούπια μας και το πιο ενδιαφέρον είναι πως από εδώ και πέρα αυτές οι δυναμικές μοναχά θα ενισχύονται με την τέχνη να αυξάνεται γεωμετρικά και να εξερευνεί και να καλύπτει έναν απέραντο χώρο ποσότητας, βάλτε και "ποιότητας" αν κι εγώ θα έλεγα πιο πολύ: ποικιλίας.

Έτσι θα δούμε και την κουράδα σε διάφορες παραλλαγές αλλά θα δούμε κι άλλα πράγματα εξίσου περίτεχνα με αυτά που συνηθίσαμε στην κλασική τέχνη ή και νέους συνδυασμούς που παλιότερα ήταν αδύνατοι αλλά και έξω από την φαντασία. Κι ο καθένας ας πάρει ό,τι του ταιριάζει. Γιατί να περιοριστούμε να θαυμάζουμε όλοι τους ίδιους αριστοτεχνικούς πίνακες;

Όπως και να 'χει, ένα εμπνευσμένο βιντεάκι της κλασικής θεώρησης της τέχνης είναι αυτό εδώ:
[video=youtube;lNI07egoefc]https://www.youtube.com/watch?v=lNI07egoefc[/video]

Γέλασα σε σημεία με το όμορφο χιούμορ. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι καταπληκτικός καθηγητής.

Παρόλα αυτά νομίζω πως απλά δεν μπορούμε να χωνέψουμε ακόμα πως η τέχνη είναι άπειρη.

Επιπλέον, να προσθέσω πως πιστεύω ότι η σημερινή συγκυρία δεν αξίζει τόση έμφαση, να προβάλλεται σαν καθοριστική ή σαν ξεπεσμένη καθώς... είναι μοναχά μια στιγμή. Αύριο θα είναι ένα δισεκατομμύρια άλλα. Κι αφού ξεμπερδέψαμε από το κομμάτι τον βράχο και τον λευκό πίνακα (πια δεν θα τα ξαναδούμε εύκολα αφού θα αποτελούν... αντιγραφές :ρ), που μάλλον έπρεπε να το κάνουμε κι αυτό, πάμε για άλλα. Αυτό είναι μέρος του μεγέθους της τέχνης: απλό απλοϊκό και περίτεχνο, τα χωράει όλα.


Αυτές τις σκέψεις σαν έναυσμα για κουβέντα που είμαι σίγουρος πως η ζεστή παρέα που έχει δημιουργηθεί στο φόρουμ δεν θα την αφήσει να παρεκτραπεί.
;)
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Οποτε ξειναει αυτη η συζητηση, θετεις ως παραδειγμα της μη αντικειμενικοτητας της αξιας της τεχνης (οπως και εδω), το οτι μπορει ενα κακο τραγουδι, εσενα να σε ξεσηκωσει.

Σε ολους εχει συμβει αυτο. Αλλο ειναι να εκτιμας ενα τραγουδι ως καλο, και αλλο ειναι να σου αρεσει ενα τραγουδι που μπορει να ειναι και κακο. Εγω νομιζω αντιλαμβανομαι αυτη τη διαφοροποιηση στον εαυτο μου. Πχ. για την ταινια Brasil, φαινεται οτι αυτος που την εφτιαξε ειναι ιδιοφυια, αλλα εμενα αυτη η ταινια δεν μου αρεσει, για προσωπικους λογους (με καταθλιβει, δεν εχει το τελος που περιμενω να δω κλπ). Οταν λεω οτι η ταινια αυτη δεν μου αρεσει, δε σημαινει οτι τη θεωρω κακη. Οταν εγραφα την παρουσιαση του Star Crusader, σκεφτομουν οτι ειναι μετριοτατο βιβλιο, παροτι εγω το απολαυσα. Το Mission Critical το απολαυσα πιο πολυ, και αντικειμενικα το θεωρω καλυτερο βιβλιο απο το Crusader. Το S. παλι, το απολαμβανω με αντιληψη οτι ειναι αριστουργημα (προς το παρον, αρχη ειναι ακομα)

Υπαρχει δηλαδη ενα ολοκληρο φασμα μεταξυ των εννοιων εκτιμω/δεν εκτιμω, αρεσει/δεν αρεσει.

Οπότε εγω λεω να προσπερασουμε αυτον τον σκοπελο με τους εξης ορισμους:
Καλη τεχνη ειναι η τεχνη που ειναι καλη, ακομα και αν σε καποιους δεν αρεσει. Κακη τεχνη ειναι η τεχνη που ειναι κακη, ακομα και αν σε καποιους αρεσει.

Μενει τωρα να ορισουμε το "καλη" και "κακη" :ρ
 
Νομίζω σε όλα τα πράγματα και όλους τους τομείς υπάρχει το καλό και το κακό... Οπότε γιατί η τέχνη να εξαιρείται;;;

Τα όρια της τέχνης είναι αρκετά ελαστικά λόγω της υποκειμενικότητας...
Παρόλα αυτά, πιστεύω πως με συζήτηση και επιχειρήματα μπορούν να ορισθούν οι έννοιες η καλή και η κακή τέχνη!!!

Θα έλεγα πως ένα κριτήριο είναι η αντοχή στον χρόνο, αλλά δεν θα το πως (:)))) ) διότι ο Φάρος θα μου φέρει το παράδειγμα με το χρυσό και το μπρούτζινο άγαλμα!!!!!!!!

Για την σύγχρονη τέχνη θα πω την προσωπική μου άποψη...
Στην κλασική κιθάρα υπάρχουν σύγχρονη δημιουργεί οι οποίοι έχουν γράψει αριστουργήματα! Με αριστοτεχνικό τρόπο έχουν συνδιάσει κλάσικές και μοντέρνες φόρμες και το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο...

Για παράδειγμα το παρακάτω κομμάτι

Libra Sonatina - Roland Dyens

Ο Ντίενς μπλέκει σύγχρονες μουσικές φόρμες με τις κλασικές σονάτες... Τα σπάει!!!:) Μετά από 200 χρόνια θα θεωρείται σίγουρα κλασικό...

Στον αντίποδα βέβαια υπάρχουν και σύγχρονοι συνθέτες των οποίων τα κομμάτια είναι ένα συνονθύλευμα θορύβων και ασυναρτησιών... Ατονάλ και χωρίς δομή...

Πχ

Metastasis - Iannis Xenakis

Ο Ξενάκης βέβαια σε κάποιους κύκλους θεωρείται σπουδαίος δημιουργός... ΟΚ δεκτό... Μπορεί οι ιδέες του να μετατρέψει γεωμετρικούς τόπους σε μουσικά κομμάτια να ήταν πρωτοποριακές, αυτό όμως δεν σημαίνει πως και το αποτέλεσμα είναι εύηχο...
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Μενει τωρα να ορισουμε το "καλη" και "κακη" :ρ
και κάπου εδω, βγαινει ο πασατέμπος, το ποπ κορν και τα κασκολ.

Μπορώ να δεχτώ οποιαδήποτε (δογματική, αφοριστική, κολλημένη, πορωμένη, χλιαρή) θέση περι τέχνης, καλής, κακής, στερητικού αλφα, με την προϋπόθεση ότι αυτός που την εκφράζει, αντιλαμβάνεται πως μιλάει για τον εαυτό του, για τη δική του ιστορία, για το μικροσύμπαν του και φυσικά δεν έχει πρόθεση να με πείσει, ασχέτως αν υπάρχει η διάθεση να "πειστώ".
 
Last edited:

Άτροπος

Όμορφο Νιάτο
Καλη τεχνη ειναι η τεχνη που ειναι καλη, ακομα και αν σε καποιους δεν αρεσει. Κακη τεχνη ειναι η τεχνη που ειναι κακη, ακομα και αν σε καποιους αρεσει.

Μενει τωρα να ορισουμε το "καλη" και "κακη" :ρ
Τι όμορφος κύκλος! :ντροπή:

Θα ήθελα να προσθέσω στην σκέψη του Νικόλα, πως η αντοχή δε χρειάζεται αναγκαία να λογίζεται με την φυσική έννοια της αφθαρσίας, αλλά μου φαίνεται πιο δεικτικό, ίσως, η αντοχή στη συλλογική μνήμη ως κάτι αισθητικά ( ; ) άξιο! :))
π.χ. υπάρχουν πολλά μνημεία που λόγω φθοράς δεν βρίσκονται στην αρχική τους κατάσταση, αλλά παρ' όλα αυτά θεωρούνται αριστουργήματα

Κάθε φορά που συμμετέχω σε μία συζήτηση τέτοιας θεματολογίας καταλήγουμε στο αδιέξοδο "Η τέχνη για την Τέχνη" ή "Η τέχνη για τον άνθρωπο", οπότε καθένας κρατά αυτό που του ταιριάζει καλύτερα!
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Αντέρωτα, καταρχήν εάν κάποιος είναι ιδιοφυΐα της τέχνης (που κι αυτό θα τα βρει σκούρα σε έναν ορθολογιστικό έλεγχο) δεν σημαίνει πως αυτό που έκανε είναι "καλή τέχνη".

Επίσης, Αντέρωτα, το ότι δεν σου άρεσε αλλά το θεωρείς σπουδαίο δεν διαφοροποιεί σε κάτι το ένα και το αυτό πρόβλημα: είναι απλά τί φαίνεται σε εσένα (ή στην α ομάδα ανθρώπων ή στην τάδε εποχή κτλ.). Και μάλιστα αυτός ο ισχυρισμός "είναι κακό αλλά εμένα μου άρεσε" δεν κάνει στην ουσία τίποτα άλλο από το να δημιουργεί ένα άλλοθι ή μια ψευδαίσθηση πως τελικά υπάρχει καλή και κακή τέχνη ενώ πατά στην ίδια "σαθρή" βάση, σε μια υποκειμνική εκτίμηση.

Και ναι, έχεις δίκιο: για εμένα το θέμα καταλήγει πάντα στην προσωπική πρόσληψη διότι πολύ απλά, και παρότι έχω προσπαθήσει, πριν φτάσω εκεί δεν μπόρεσα να σκαλώσω σε κάποιο αντικειμενικό μέτρο. Η εκτίμηση της τέχνης είναι πάντα αισθητική, διαισθητική, μεταφυσική κτλ. Είναι αυτό στο οποίο καταλήγεις στην ανάρτησή σου: άντε να πούμε τί είναι "καλή" και "κακή" τέχνη. Μέχρι να καταλήξουμε, όμως, το θέμα συνοψίζεται απλά στο αυτονόητο και προφανές: στην προσωπική πρόσληψη (δηλ. στο εάν μου αρέσει ή στο πώς λειτουργεί σε μένα).

Νικόλα, το θέμα είναι πως και στους άλλους τομείς το "καλό" και το "κακό" μάλλον είναι προς κάποια αντίληψη, ακριβώς όπως και στην τέχνη. Είναι αυτό που αναφέρω λίγο στην αρχική ανάρτηση σχετικά με τα ήθη. Έτσι που φυσικά κι υπάρχει το "καλό" και το "κακό". Δίχως όμως να μπορούν να είναι πανανθρώπινες, παντοντινές, πανσυμπαντικές σταθερές.

:)
 

Αετός

Όμορφο Νιάτο
Η κακή τέχνη μπορεί να είναι η αφετηρία, αλλά ποτέ το τέρμα (αυτό εαν κανείς το ψάχνει λίγο, αλλιώς μένει στάσιμος...). Η καλή τέχνη μπορεί να είναι η αφετηρία αλλά είναι σίγουρα το τέρμα.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Αετέ, παρότι μου αρέσει σαν αφορισμός, το θέμα είναι εάν υπάρχει καλή και τέχνη και πώς αυτή ορίζεται.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Στην γενικότερη αντίληψη σίγουρα ναι. Ακόμα κι από ανθρώπους που δεν έχουν καν ακούσει την 9η. ;)
 
Πολύ θα ήθελα να γνωρίσω κάποιον που θεωρεί τα Παρατράγουδα καλή τέχνη...

Βγαίνουν και συμπεράσματα για τον τρόπο που σκέφτεται....:)

Αν δεν την έχουν ακούσει μάλλον δεν έχουν και μέτρο σύγκρισης..
 

Γιωργία

Όμορφο Νιάτο
Διαβάζοντας το ερώτημα μου ήρθε στο μυαλό, δεν ξέρω γιατί, ένα από τα θέματα που κάναμε στην έκθεση στο Λύκειο που ήταν το ερώτημα η τέχνη για την τέχνη ή η τέχνη για τον άνθρωπο; απλάτο παραθέτω. Δεν θα το αναλύσω. Ίσως είναι αφορμή για άλλη συζήτηση.
Καταρχάς ως τέχνη θεωρώ το συναίσθημα που σου δημιουργεί ένα βιβλίο, ή ένα τραγούδι ή ένας πίνακα κλπ. Δεν έχεις μόνο θετικά συναισθήματα άρα δεν μπορούν όλα τα έργα να σου αρέσουν. Κάποια δεν σου αρέσουν, κάποια σε κάνουν να θυμώνεις αλλά να σου είναι αδιάφορα κλπ. Άρα το θέμα καλή ή κακή τέχνη είναι υποκειμενικό.
Από την άλλη μεριά η τέχνη προηγούμενων δεκαετιών έχει γίνει και αντικειμενική. Έχει αξιολογηθεί. Είναι γνωστή παντού η αξία του Μότσαρτ ή της Jane Austen (τα παραδείγματα είναι τυχαία) άσχετο εάν σου αρέσουν ή όχι. Βέβαια κάποιοι θεωρούν ότι το αίσθημα της καλής τέχνης είναι επικτητο και μπορεί να διδαχθεί.
Τι γίνεται όμως με την σύγχρονη τέχνη; Μπορούμε να την διαχωρίσουμε σε καλή και κακή από την στιγμή που το βιώνουμε αυτήν την στιγμή; Μπορούμε να προβλέψουμε τι είναι παροδικό, μόδα και τι όχι; Μπορούμε να διακρίνουμε τις καινούργιες μορφές τέχνης και έκφρασης; π.χ. το γκράφιτι αποτελεί τέχνη;
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Πολύ θα ήθελα να γνωρίσω κάποιον που θεωρεί τα Παρατράγουδα καλή τέχνη...
Μην πας μακριά, εγώ. Μια τέχνη κιτς, ντεκαντάνς και με το σκληρό και πολιτικά λάθος χιούμορ να γελοιοποιείς τον παλιάτσο εμένα, κάποια κομμάτια της, έφτασαν να μου αρέσουν.

Άντε κι αφιερωμένο για πρωινά γούστα! :))))

[video=youtube;v_MCNluI-UM]https://www.youtube.com/watch?v=v_MCNluI-UM[/video]
 

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Θεωρώ πως η Τέχνη είναι αντικειμενική, όμως βιώνεται από τους ανθρώπους υποκειμενικά, κατά τις αντιλήψεις του καθενός και της εποχής του. Αυτό σημαίνει πως έχουμε Καλή και Κακή Τέχνη, αλλά δεν ξέρουμε ποτέ σίγουρα ποια είναι η Μία και η Άλλη, πάντα πιστεύουμε πως η δική μας άποψη είναι η σωστή...

Δεν μπορεί να συγκριθεί με την κλοπή και την παιδεραστία, ανεξαρτήτως ιδεολογίας της κάθε μικροκοινωνίας. Σ' αυτές τις περιπτώσεις έχουμε παραβίαση της ανθρώπινης προσωπικότητας, δεν υπάρχει σχετικότητα κατά τη γνώμη μου. Αυτές οι πρακτικές είναι απολύτως καταδικαστέες, δε χωράει συζήτηση για το Καλό και το Κακό...
 
Τα παραδείγματα βοηθάν στην δημιουργία του κανόνα... :)

Φάρε συγνώμη κιόλας, αλλά στην συγκεκριμένη εκπομπή η Πάνια ξεφτίλιζε άτομα με ειδικές ανάγκες...:ωιμέ:
 
Last edited:

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Νικόλα, αυτός που "γουστάρει" Παρατράγουδα δε σκέφτεται την Τέχνη, δεν αναρωτιέται για τις επιλογές του, απλώς τις βιώνει και δεν τον ενδιαφέρει ποσώς αν συμφωνούμε εμείς ή όχι. Να μη σου πω πως θα παραξενευτεί πολύ αν του πούμε πως δε μας αρέσει η Πάνια...
 
Παρόλα αυτά η Πάνια γελοιοποιούσε και εκμεταλλεύονταν άτομα με ειδικές ανάγκες...:)

Επίσης είναι γνωστό πως οι προτιμήσεις μας μας χαρακτηρίζουν σαν άτομα!!! (καλώς ή κακώς)
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μα η προσωπικη προσληψη ειναι αυτονοητη. Το ιδιο το ερωτημα περι καλης και κακης τεχνης, αν υπαρχει, τιθεται λιγο παραπερα (και λιγο παραπανω, θα τολμουσα να πω) απο το προσωπικο επιπεδο.

Για να εξηγησω τι εννοω: οταν βλεπω τον Μποτρινι στην τηλεοραση να βαζει βαθμους στην αρχη αναρρωτιομουν, οκ, αυτος τρωει τα παντα; Σιγουρα οχι, αλλα αμα δεν του αρεσει πχ. το σκορδο, δε σημαινει οτι θα θαβει οσες συνταγες εχουν σκορδο. Κατι τετοιο θα ηταν αδικο. Οποτε αξιολογει με κριτιρια που κυμαινονται σε ενα παραπανω επιπεδο, ενα "τσικ" λιγοτερο υποκειμενικες και περισσοτερο ορθολογικες.

Εμενα δεν μου αρεσει το λασπωμενο ριζι, και οταν κανω ριζοτο, το κανω πιο σπυρωτο απο το "σωστο" ριζοτο. Αλλα αν μαγειρευα για ενα διαγωνισμο μαγειρικης, θα το εκανα λασπωμενο, οπως "πρεπει". Αν ημουν κριτης διαγωνισμου μαγειρικης, θα ηθελα το ριζοτο να ειναι λασπωμενο (παροτι δεν μου αρεσει) και αν ηταν σπυρωτο, θα του εβαζα μειον (παροτι θα ηταν πιο κοντα στην προτιμηση μου :)))))

Ουτε αυτα ομως τα κριτηρια δεν ειναι αδιαμφισβητητα, αφου θυμαμαι στο Master Chef οτι διαφωνουσαν οι κριτες μεταξυ τους.

Οποτε, μεταξυ της προσωπικης προσληψης, και της πανσυμπαντικης αληθειας, υπαρχουν καποιες λιγο-πολυ αντικειμενικες συμβασεις, οι οποιες βεβαια δεν ειναι αιωνιες και εξαρτωνται απο τον τοπο κα το χρονο.
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Η αμηχανη στιγμη οπου γραφεις απαντηση στο Φαροφυλακα, και μεχρι να πατησεις "Αναρτηση", εχει γραφτει ηδη μια σελιδα απο τους υπολοιπους :ρ
 
Top