Φανταστικά Διώνυμα

Ιωάννα Μος

Κοινωνός
Όπως μας έμαθε η Χρυσηίδα, τα Φανταστικά Διώνυμα είναι ένα παιχνιδάκι που επινόησε ο Τζιάνι Ροντάρι, ένας Ιταλός δάσκαλος και συγγραφέας, για να μυήσει τους μαθητές του στον μαγικό κόσμο της γραφής και για να δώσει ερέθισμα στη φαντασία τους. Τους έδινε δυο λέξεις και τους ζητούσε να φτιάξουν μ' αυτές μια ιστοριούλα. Ας δούμε ένα παράδειγμα. Με το ζεύγος "σκυλί - ντουλάπα" ένας μαθητής του έγραψε:

"Ένα σκυλί περνάει το δρόμο με μια ντουλάπα στην πλάτη. Είναι η φωλιά του, τι θέλετε να κάνουμε; Την κουβαλάει πάντα μαζί του, όπως κάνει το σαλιγκάρι με το κέλυφός του. Η συνέχεια όπως επιθυμείτε"

Το παιχνίδι αυτό το παίζουν τα μέλη της λέσχης του βιβλίου από το 2012. Το νήμα που το φιλοξενούσε έφτασε αισίως τις 162 σελίδες και τις 1615 αναρτήσεις. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να "μετακομίσουμε" τα Φανταστικά Διώνυμα!

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι εξής:
1) όποιο μέλος θέλει να παίξει, πρέπει να γράψει ένα κείμενο στο οποίο να αναφέρονται οι δύο λέξεις που θα έχει ορίσει ο νικητής του προηγούμενου γύρου.
2) τα κείμενα μας δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 100 λέξεις (αυστηρά).
3) όλοι έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν, είτε έχουν γράψει κείμενο, είτε όχι.
4) ψηφίζουμε τα τρία κείμενα που μας άρεσαν περισσότερο, δίνοντας 1, 2 και 3 βαθμούς.
5) ο νικητής του προηγούμενου γύρου κάνει την καταμέτρηση των ψήφων και ανακοινώνει τον καινούριο νικητή, αυτόν δηλαδή που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, ο καινούριος νικητής θα ορίσει το καινούριο διώνυμο.
6) ο χρόνος υποβολής συμμετοχών και ο χρόνος ψηφοφορίας αποφασίζεται σε κάθε γύρο.

Η Βου Παπ, που είναι η νικήτρια του προηγούμενου γύρου, θα μας πει το διώνυμο που επέλεξε!

Σημ.: Με την ευκαιρία της "μετακόμισης" θα ήθελα να πω ευχαριστώ στην Χρυσηίδα που μας έβαλε σ' αυτό το παιχνίδι.
:ευχαριστώ:
 

Βου Παπ

Όμορφο Νιάτο
Παιδιά, συγγνώμη για την καθυστέρηση, είχα επισκέψεις από τη δεύτερη πατρίδα τις τελευταίες μέρες, οπότε δεν είχα πολλή επαφή με το διαδίκτυο...
Διώνυμο λοιπόν...

λεμονιά, αστέρια


;)
 

Ναπολέοντας

Όμορφο Νιάτο
Τα αστέρια λάμπουν σαν διαμάντια στον πεντακάθαρο νυχτερινό ουρανό. Είναι πολλά, άπειρα, και πανέμορφα. Φαίνονται πεντακάθαρα πάνω στο Βουνό.

Κάτω απο μία λεμονιά τα κοιτώ και συλλογίζομαι πόσο απέραντο το σύμπαν είναι και πόσο ασήμαντοι είναι οι άνθρωποι. Ήμαστε σαν σκουλίκια σε μία γιγαντιαία πεδιάδα, ένα τίποτα μπροστά στου γαλαξία την απεραντοσύνη.

Απο την άλλη, όμως, συλλογίζομαι τους νόμους, την φιλοσοφία, το θέατρο, τα μαθηματικά, την φυσική, την τέχνη του πολέμου. Άραγε, υπάρχουν πολλά μικρά σκουλίκια που έχουν πετύχει τόσο σημαντικά επιτεύγματα σε αυτή την πεδιάδα που ονομάζεται σύμπαν;
 

Αμαδρυάδα

Όμορφο Νιάτο
Η μικρή Λεμονιά ,πια λεμόνια δεν βγάζει , δεν της παίρνεις μιλιά μα τ΄ αστέρια κοιτάζει
Έχει έναν καημό για πικρό πορτοκάλι ζει κοντά στον γκρεμό με γερμένο κεφάλι
Μα της στέλνει πουλιά τον κορμό της ταράζει ,της ζητάει αγκαλιά και του κάνει, όλο νάζι
Άμα σμίξουν ξανά , ευωδιάς θα ΄ν΄ Νεράντζι!
 
Last edited:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
στης λεμονιάς τους κρινόλευκους ανθούς ξαπόστασες
Μελισσώ

μια φωλιά θε' να χτίσω για σε μικρή μου
Μελισσώ

στ’ αστέρια θα βρω των τοίχων τ' ασήμι
στις θάλασσας τα βάθη χαλιά από σεντέφι
για να πατούν τα ακριβά σου πατουσάκια

η πριγκηπέσσα στα λαμπερά δωμάτια του έρωτά μου θα είσαι
Μελισσώ
 

Πωλίνα

Κοινωνός
Νύχτα ήρθε δροσερή μαζί με φωτεινά αστέρια
Κι όσο τα έβλεπε να λάμπουν δυνατά
δώστου κι έπινε, έβριζε και καταριόταν.

"-Προδότρα. Άκαρδη.
Μου χαμογέλαγες συνέχεια. Γιατί;
Τα μάτια σου ζεστά.
Φωτιά μ' άναψες. Φωτιά και καίγουμαι ολόκληρος.

-Τα χείλια σου πετιμέζι θύμιζαν.
Φαρμάκι στάζουν τώρα. Βρώμα.
Με τ'αρωμά σου ξύπναγα μωρή.
Σαν τη λεμονιά μύριζαν τα μαλλιά σου. "

Σηκώθηκε γεμάτος με χώματα. Το βήμα του βαρύ.
Το κεφάλι του γύριζε. Όλα γύριζαν.
Σκοτάδι γέμισε την ψυχή του.
Μπήκε στο χωριό.

Το πρωί ακούστηκε η φωνή του Νικολή του καφετζή.
''Ξυπνάτε. Φονικό.
Ο Γιώργης έσφαξε το Ρηνιώ''
 

Βου Παπ

Όμορφο Νιάτο
Με το τσιγάρο στο χέρι, κάθομαι στο μπαλκόνι και μιλάω στη λεμονιά μου για σένα. Ιστορίες πραγματικές και όνειρα δικά μου, στιγμές απολυτης χαράς και άλλες όπου όλα φαινονται μάταια, τέτοια της λέω για σένα. Και με το που βραδιάσει, της δείχνω και τα τρία αστέρια σου, αυτά που μου είχες δείξει πριν καιρό, αυτά που δεν είχα προσέξει. Μόνο αυτή ξέρει, κι έτσι, κάθε βράδυ, μαζί της κάθομαι και κοιτάω τον ουρανό...
 

Ιωάννα Μος

Κοινωνός
Εκείνος δεν είχε ξαναβγεί ποτέ του στην αυλή. Η μάνα του είχε είκοσι χρόνια να βγει. Σπίτι τους ήταν το υπόγειο.
Ένιωσε στο πρόσωπό του τον άνεμο, στα πόδια του το χώμα. Κοίταξε τον ουρανό και τον ορίζοντα, κοίταξε τα δέντρα, τη μεγάλη λεμονιά. Στον κορμό της καφάσια με λεμόνια. Ήταν κίτρινα και στρογγυλά. Και το φως τους ήλιου χτυπούσε πάνω τους και σκόρπιζε παντού. Ένα κίτρινο φως.
Θυμήθηκε τα λόγια της μητέρας του: "Είναι κίτρινα και στρογγυλά και λάμπουν!"
Έσφιξε το χέρι της.
"Μάνα! Τ' αστέρια, μάνα!"
 

Άγγελος Κ

Όμορφο Νιάτο
Μια νύχτα χειμωνιάτικη, που δεν είχε αστέρια
δυο νέοι λυγερόκορμοι, πιαστήκανε στα χέρια.

Μαχαίρι κράταγε απ’τη μια, ο ένας ο Βαγγέλης
βγάζει κι ο Μάνος το σουγιά, ο άνδρας της Νεφέλης.

Ως να‘ρθει τ’άλλο το πρωί, μια μάνα θα‘ν στα μαύρα
ή κάποια άλλη πι' όμορφη, θα μείνει δίχως άνδρα.

Κατάρα μαύρη έπεσε, σε τούτα εδώ τα μέρη
πότε θα πάψει το κακό, κανένας τους δεν ξέρει.

Λίπασμα γίνανε κορμιά κι οι λεμονιές θεριεύουν
μα οι ψυχές που χάθηκαν, ποτέ τους δε μερεύουν.

Κανένας απ τους χωρικούς, εδώ και δέκα χρόνια
δεν άπλωσε το χέρι του, να κόψει δυο λεμόνια.
 
Last edited:

Παρωνύμιος

Όμορφο Νιάτο
O νεαρός Γασκώνος πιάστηκε από το κλαδί μιας λεμονιάς και με τα μάτια υγρά στράφηκε στον σιωπηλό σύντροφό του που τον κοίταζε με βλέμμα απλανές.

— Άραμι, ψιθύρισε, πιστεύεις αλήθεια στα αστέρια κι ότι αυτά μπορούν να ορίσουν το πεπρωμένο μας;

— Φίλε μου, του απάντησε, πιστεύω στο ξίφος μου και κυρίως στο πόσο καλά ακονισμένο είναι.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Άνοιξε τα μάτια και είδε τη λεμονιά, τους κατακίτρινους, γυαλιστερούς καρπούς της. Απέστρεψε το βλέμμα γιατί το χρώμα παραήταν έντονο, κι η γυαλάδα τού τρυπούσε το μυαλό. Το μεσημέρι ήταν καυτό, μα ο ιδρώτας του έμοιαζε να ‘χει εξαντληθεί. Μετά ήρθαν τα ρίγη, ισχυρά σαν του υψηλού πυρετού. Ένα πουλί, νοσηρά λευκό, έκρωξε εκκωφαντικά και πέταξε βολίδα στα αθέατα αστέρια. Τα αυτιά του άρχισαν να βουίζουν. Ένιωθε το στόμα, τη μύτη και τα μάτια του στεγνά, το δέρμα αφυδατωμένο. «Καλωσόρισες στον κήπο της Εδέμ», άκουσε πίσω του μια φωνή. Γύρισε και είδε τον πυρωμένο δαίμονα.
 

Αυτονόη

Όμορφο Νιάτο
(ας τολμήσω αν και νιάτο)

Στα μάτια του μετριόντουσαν τ’αστέρια, καθώς τρεμόσβηναν στο χάραμα. ‘Ωρες τώρα, ξαπλωμένος στο χώμα ανασαίνει την καλοκαιρινή βροχή, χάσκει τον ουρανό. Εκεί ψηλά ονειρεύεται, πορεύεται, αλλάζει, λυγίζει για να μη σπάσει. Εδώ κάτω, λένε, απ’το πείσμα και την περηφάνεια του έχασε πολλά κι έμεινε μόνος. Ούτε τον έρωτα για κείνη δεν παραδέχτηκε ποτέ. Μια φλέβα μόνο, κοντά στο λαιμό, τον πρόδινε όταν της μιλούσε κι εκείνο το –άλλοτε- λουλούδι λεμονιάς που ήθελε να της δώσει. Απ’το ‘να ρούχο στ’άλλο, το’χει ακόμα, φυλαχτό, πάνω στην καρδιά του.
 

Βου Παπ

Όμορφο Νιάτο
Πολύ χαίρομαι που αυξήθηκαν κάπως οι συμμετοχές στο παιχνιδάκι μας! πόσο λέτε να το αφήσουμε ακόμα; να πάει και την άλλη εβδομάδα; ή να το λήξουμε Κυριακή;
 

Βου Παπ

Όμορφο Νιάτο
Έλεγξα όλες τις συμμετοχές και είναι όλες έγκυρες! Ξεκινάω λοιπόν, την ψηφοφορία. Εδώ να σημειωθεί πως μπορεί να ψηφίσει όποιος θέλει, ακόμα κι αν δεν έχει συμμετάσχει στον τρέχοντα γύρο.

3 βαθμούς στην Ιωάννα Μος. Μου βγαλε κάτι γλυκόπικρο, σαν από άλλο κόσμο.
2 βαθμούς στην Πωλίνα για την τραγωδία της.
1 βαθμό στην Ίζι γιατί ανατρίχιασα με την τελευταία πρόταση.
 

Αυτονόη

Όμορφο Νιάτο
Μου άρεσε πολύ το κείμενο της Ιωάννας Μος:3
Μου άρεσαν επίσης Βου Παπ: 2 Ναπολέων:1
 

Άγγελος Κ

Όμορφο Νιάτο
Ναπολέων - 3 (Ο Ναπολέων είναι από τις πιο σταθερές και διακριτικές παρουσίες στα παιχνίδια του φόρουμ. Τα κείμενά του έχουν πάντα επίπεδο και το γεγονός πως δεν έχει κερδίσει ακόμα κάποιο παιχνίδι είναι καθαρά θέμα συγκυριών)
Πωλίνα - 2
Παρωνύμιος - 1
 

Ναπολέοντας

Όμορφο Νιάτο
Άγγελος Κ: 3
Ιωάννα Μος: 2
Αμαδρυάδα: 1

Όλα τα κείμενα ήταν καταπληκτικά. Δυσκολεύτηκα στο ψήφισμα.
 
Top