Φραντς Κάφκα (Franz Kafka) : "Ο πύργος"

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης


Τίτλος: Ο Πύργος
Τίτλος Πρωτότυπου: Das Schloß
Συγγραφέας: Φραντς Κάφκα (Franz Kafka)
Μετάφραση: Αλέξανδρος Κοτζιάς
Εκδόσεις: Κέδρος
Έτος Έκδοσης: 1995
Πρώτη Έκδοση: 1926, Γερμανικά
ISBN: 960-04-1042-9


Ένα πραγματικό αριστούργημα, κατά την γνώμη μου, κι η συγκεκριμένη έκδοση από Κέδρο είναι μάλλον η καλύτερη στα Ελληνικά, όχι μόνο από άποψη επιμέλειας αλλά καί επειδή η μετάφραση είναι τού Αλέξανδρου Κοτζιά.

Ο Φραντς Κάφκα είναι ένας πολύ αγαπημένος συγγραφέας. Το έργο του αποτελεί ένα μοναδικό, ξεχωριστό κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία. Ένα κεφάλαιο σκοτεινό, ενοχικό και δαιδαλώδες.

Προσωπικά στον Κάφκα, όπως και γενικότερα στην λογοτεχνία, δεν αναζητώ κρυμμένα νοήματα και αλληγορίες εκτός αν είναι προφανή. Ειδικά για τον Κάφκα, δεν πιστεύω πως είναι αλληγορικός! Παρεμπιπτόντως, ο Μπόρχες κάπου τον αποκαλεί μηδενιστή και με αυτό μπορώ να συμφωνήσω.

Βιβλίο κλειδί για όποιον ενδιαφέρεται να "κατανοήσει" τον Κάφκα είναι το "Γράμμα στον Πατέρα" (όμορφη η έκδοση τού Ινδίκτου), ένα γράμμα που βέβαια ποτέ δεν το έστειλε. Εκεί προκύπτει όλος ο ακραία ενοχικός χαρακτήρας τού Κάφκα, αυτό το ενοχικό συναίσθημα που είναι κυρίαρχο σε όλα του τα έργα.

Γράφει κάπου στα τετράδιά του πολύ χαρακτηριστικά το θαυμαστό: "ένα κλουβί βγήκε να βρει ένα πουλί". Το πουλί είναι ένοχο και μόνο επειδή υπάρχει κι η τιμωρία του βρίσκεται ήδη καθ' οδόν. Κι άλλωστε αυτό είναι και θέμα που πραγματεύεται όλη η αριστουργηματική Δίκη.

Η λογοτεχνία του Κάφκα λοιπόν είναι, κατ' εμέ, απαλλαγμένη από συμβολισμούς και αλληγορίες. Αποτελείται από δύστροπα τοπία, σκηνικά για ενοχικές παραστάσεις, μια αποτύπωση δηλ. τής προσωπικής του ψυχικής οδύνης.

Βέβαια, αν θες να δεις πράγματα, σίγουρα θα δεις. Μπορείς να ταιριάξεις τον Πύργο με την άκαμπτη γραφειοκρατία ή με τα απολυταρχικά καθεστώτα όμως ειλικρινά, δεν νομίζω πως αυτή ήταν η πρόθεση τού Κάφκα. Από εκεί και πέρα βέβαια, κι όπως το έχω πει και αλλού, αν κάποιος βλέπει κάτι, ε, αυτό είναι! Η τέχνη υπάρχει μονάχα την στιγμή που την προσλαμβάνουμε κι είναι μια προσωπική υπόθεση ακόμα κι αν κάποιος την θελήσει περισσότερο εγκεφαλικά και λιγότερο βιωματικά.

Ειδικά για τον θεό, που αναφέρεις, φίλε Αμοντιλιάδο, είμαι αρκετά βέβαιος πως απουσιάζει παντελώς από το καφκικό έργο. Δεν νομίζω πως τον έχει απασχολήσει ιδιαίτερα το θέμα. Για την μικρή και τυπική σχέση του με την θρησκεία υπάρχουν ένα-δυο σημεία στο γράμμα στον πατέρα, αν θυμάμαι καλά.
 
Last edited by a moderator:

Γλωσσολάγνος

Όμορφο Νιάτο
Από Κάφκα έχω διαβάσει δυστυχώς λίγα πράγματα: μόνο μερικά μικροσκοπικά διηγήματα (το πιο μικρό είναι μία παράγραφος ολίγων σειρών), και τη Μεταμόρφωση, η οποία είναι ένα εκπληκτικό έργο. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται το συγκεκριμένο να μην είναι και συμβολικό/αλληγορικό, ενώ ταυτόχρονα περιγράφει μια εξωπραγματική κατάσταση μ' έναν πολύ ρεαλιστικό τρόπο. Για μένα, αλληγορία και ρεαλισμός δεν αλληλοσυγκρούονται, αλλά μπορούν να συνδυαστούν και να έχουν καταπληκτικά αποτελέσματα στον αποδέκτη-αναγνώστη.
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Δεν έχεις άδικο. Ειδικά η Μεταμόρφωση μοιάζει να κρύβει κάποιον συμβολισμό. Απλά εγώ προσωπικά δεν πιστεύω πως υπάρχει. Ο Κάφκα, μαζί με τον Μπόρχες, είναι πολύ αγαπημένοι μου συγγραφείς και έχω διαβάσει όλο το έργο του. Τα "Μπλε Τετράδια", τα "Κομμάτια από Τετράδια και Σκόρπια Φύλλα" και τους "Αφορισμούς" δε, τα διαβάζω συνεχώς μέσ' στα χρόνια: αποσπασματικά, απολαυστικά. Όμως καί τα διηγήματα τα διαβάζω ξανά και ξανά. Είναι για μένα βιβλία αναφοράς. Βέβαια αυτό δεν το λέω για να αποδείξω πως δήθεν είμαι αυθεντία. Κάποιος άλλος που έχει διαβάσει λιγότερα γίνεται να έχει καλύτερη άποψη από την δική μου.

Έγραψα πιο πάνω πως η λογοτεχνία του Κάφκα είναι ένα ξεχωριστό μοναδικό κεφάλαιο. Πιστεύω πως ακόμα και αυτό η έλλειψη συμβολισμού εντάσσεται σε αυτήν την μοναδικότητα. Στην "Μεταμόρφωση" ο Γρηγόρης Σάμσα (Gregor Samsa). ξυπνάει κι είναι έντομο, τιμωρείται λοιπόν (και πάλι η ενοχή), και αποτελεί βάρος για την οικογένειά του (αυτοαναφορά, περισσότερο σε σχέση με τον πατέρα). Εάν αυτό είναι συμβολισμός, τότε οκ. Όμως δεν πιστεύω πως πάει πιο πέρα από αυτό. Προσωπική εκτίμηση ασφαλώς.

Ενδέχεται να κωδικοποιούνται νοήματα με έναν τρόπο συμβολικό όχι περισσότερο όμως από αλλού, σε καμιά περίπτωση δηλ. δεν είναι κεντρικά. Αυτό που κάνει ο Κάφκα είναι να κατασκευάζει ενοχές.

Οι άνθρωποι όμως έχουμε μια τάση στο μη ρεαλιστικό να ψάχνουμε πεισματικά για κρυμμένα νοήματα και έτσι τελικά συμβαίνει καμιά φορά να κουραστούμε και να παρατήσουμε ένα καλό βιβλίο στην άκρη ενώ θα μπορούσαμε απλά να αράξουμε και να το απολαύσουμε.

Σκοπεύω να γράψω περισσότερα για τον αγαπημένο Κάφκα αλλά σε άλλο νημάτι μιας κι εδώ ξεκινήσαμε να μιλάμε για τον Πύργο.
 

Γλωσσολάγνος

Όμορφο Νιάτο
Στην "Μεταμόρφωση" ο Γκρέγκορ ξυπνάει κι είναι έντομο, τιμωρείται λοιπόν (και πάλι η ενοχή), και αποτελεί βάρος για την οικογένειά του (αυτοαναφορά, περισσότερο σε σχέση με τον πατέρα). Εάν αυτό είναι συμβολισμός, τότε οκ. Όμως δεν πιστεύω πως πάει πιο πέρα από αυτό. Προσωπική εκτίμηση ασφαλώς.
(δική μου η διόρθωση του ονόματος, από Κ. σε Γκρέγκορ)
[Φάρε... Γρηγορης;;;;;; :θρρρ: Εκτός αν έχεις καμιά μετάφραση του 1930 :)]

Συμφωνούμε απόλυτα. Κι αυτή ακριβώς η ρεαλιστική περιγραφή μιας κατάστασης που είναι κάθε άλλο παρά ρεαλιστική, όπου ένας άνθρωπος είναι πλέον έντομο, είναι μία ιδιαιτερότητα που λάτρεψα σ' αυτό το βιβλίο. Π.χ. η περιγραφή των νέων σωματικών χαρακτηριστικών του μεταμορφωμένου Γκρέγκορ, ή οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην κίνηση εξαιτίας των φτερών ή των πίσω ποδιών, και άλλα παρόμοια. Κατά τα άλλα, πράγματι πιστεύω ότι δεν είναι αυτό το κεντρικό νόημα του βιβλίου, αλλά οι ενοχές και η τιμωρία. Απλώς εγώ βλέπω ένα συμβολικό στοιχείο μέσα σ' ένα ρεαλιστικό πλαίσιο.

Δυστυχώς δεν έχω διαβάσει το Γράμμα προς τον πατέρα, αλλά ευτυχώς έχω καλές εκδόσεις της Μεταμόρφωσης και των διηγημάτων, όπου ο επιμελητής, στον πρόλογο του βιβλίου, κάνει εκτενή αναφορά στη δύσκολη αυτή σχέση του Κάφκα με τον πατέρα του.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Ο ρεαλισμος στη Μεταμορφωση (απο οσο εχω διαβασει) ειναι περιορισμενος

Πχ μολις ξυπναει, δεν αναρωτιεται τι το μεταφυσικο εγινε και μεταμορφωθηκε σε εντομο, ουτε ανησυχει, αλλα σκεφτεται για την απαισια δουλεια του και τον ασχημο καιρο.

Επισης οι συγγενεις του αντι να νιωσουν παραξενεμα, η κατανοηση, φρονται απαισια.

Αυτες οι μη-ρεαλιστικες αντιδρασεις, στο μη-ρεαλιστικο γεγονος, αλλα σε ενα ρεαλιστικο πλαισιο, το κανουν ψευδο-ρεαλιστικο φρικιαστικο και κλειστοφοβικο. :)
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
[Φάρε... Γρηγορης;;;;;; :θρρρ: Εκτός αν έχεις καμιά μετάφραση του 1930 :)]
Πολύ θα ήθελα να είχα καμιά έκδοση τού '30. Δεν ξέρω καν πότε πρωτομεταφράστηκε η Μεταμόρφωση στα Ελληνικά. Γράφτηκε το 1915. Την έχω από Γράμματα και Ίνδικτο (μέσ' στους "Γιους") όπου βέβαια μιλάμε για Γκρέγκορ καί στα δύο. :))))

Ωστόσο, το βιβλίο αυτό είναι το μοναδικό, από όσο θυμάμαι, που δεν έχω καταφέρει να τελειώσω ποτέ!!Και το εντυωσιακό είναι ότι ξέρω πάρα πολλούς που είναι στην ίδια θέση, ή για να το πω πιο ευθέως, δεν ξέρω κανέναν που να το έχει τελειώσει!
Παρεμπιπτόντως, κι εγώ δεν ξέρω κανέναν που να έχει τελειώσει τον Πύργο καθώς είναι έργο... ημιτελές! :)))) Πράγμα που του πάει πολύ άλλωστε.

Ας παραθέσω εδώ μια αγαπημένη στιγμή από την αρχή, εκεί που ο Κ. αποκαλύπτει την μυστηριώδη του ειδικότητα:

"Το παρατραβήξατε, νεαρέ, κι αύριο κάτι θ' αναγκαστώ να πω για τη συμπεριφορά σας. Ο ξενοδόχος από δω και οι άλλοι κύριοι εν ανάγκη θα το επιβεβαιώσουν. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι είμαι ο Χωρομέτρης που περιμένει ο κύριος Κόμης. [...]"
"Χωρομέτρης;" άκουσε τη διστακτική ερώτηση πίσω από την πλάτη του, κι έπειτα ακολούθησε γενική σιωπή.
Βέβαια ποτέ δεν θα τον δούμε να χωρομετρά σ' ολόκληρο το μυθιστόρημα! Ακαθόριστος κι αυτός στο γενικότερα ακαθόριστο τοπίο.
 

Δεινομάχη

Όμορφο Νιάτο
"Ο Πύργος" του Κάφκα για μένα πάει πακέτο με "Το παλάτι των ονείρων" του Ισμαήλ Καντερέ (έχω ξαναγράψει για το δεύτερο και έχω την εντύπωση και για το πρώτο).

Ο Πύργος όπως λέει και ο Φάρος παραπάνω, εξελίσσεται σε ένα ακαθόριστο τοπίο το οποίο για κάποιο λόγο μοιάζει να κινείται σε μια απόλυτη γεωμετρία. Οι χαρακτήρες επίσης μοιάζει να μην έχουν βαθμούς ελευθερίας και να κινούνται και αυτοί σε ότι τους επιτρέπεται ή σε ότι είναι προκαθορισμένο να κινηθούν.

Το έχω διαβάσει χρόνια πριν, το έχω ξαναξεφυλλίσει σχετικά πρόσφατα και η αίσθηση είναι ίδια. Ακαθόριστη μα με μια έντονη παγωμάρα, σε ένα τοπίο κρύο με ασημί φως! Ασημί - γκρί η ημέρα, ασημί - μαύρη η νύχτα. Ένας φόβος έχει ποτίσει τα πάντα. Έτσι το έχω καταχωρήσει μέσα μου αυτό το βιβλίο.

Μου έχει δημιουργήσει τόσο έντονες και συγκεκριμμένες εικόνες που θα ήθελα να ήμουν σκιτσογράφος ή σκηνοθέτης για να τις αναπαραστήσω.

Μόντι (κάπου το είδα αυτό το υποκοριστικό και μου άρεσε!), αν δεν έχεις διαβάσει "Το παλάτι των ονείρων", σου προτείνω να το βάλεις στο πρόγραμμα! Να κάνω και μια ερώτηση, αν θυμάται ή γνωρίζει κάποιος: υπάρχει ταινία που να έχει θέμα "τον πύργο" ή "το παλάτι", ή να έχει πάρει ιδέες από αυτά τα έργα; Ρωτάω γιατί, έχω πολύ έντονες εικόνες σαν από σχεδόν ασπρόμαυρη ταινία, μα δεν θυμάμαι κάτι άλλο αυτή τη στιγμή. :χμ:
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Βιβλίο κλειδί για όποιον ενδιαφέρεται να "κατανοήσει" τον Κάφκα είναι το "Γράμμα στον Πατέρα" (όμορφη η έκδοση τού Ίνδικτου), ένα γράμμα που βέβαια ποτέ δεν το έστειλε. Εκεί προκύπτει όλος ο ακραία ενοχικός χαρακτήρας τού Κάφκα, αυτό το ενοχικό συναίσθημα που είναι κυρίαρχο σε όλα του τα έργα.

Αυτό είναι το μόνο βιβλίο του Κάφκα που έχω διαβάσεις ως τώρα. 'Εχω τη συγκεκριμένη όμορφη έκδοση της Ινδίκτου, Φάρε, μόνο που ο ακριβής τίτλος του βιβλίου είναι Επιστολή προς τον Πατέρα.

Πάντως, αυτό που έβγαλε σε μένα το βιβλίο είναι μια υπέρμετρη ευαισθησία, μια βαθειά ανάγκη να μιλήσει και να βγάλει από μέσα του όλο αυτό το συσσωρευμένο παράπονο, για τον τρόπο που τον μεγάλωσε ο πατέρας του.

Όσο για το ενοχικός, σίγουρα κι αυτό, αλλά δεν είναι αυτό που κράτησα. Όχι σαν πρώτο, τουλάχιστον.

Έχω πάρα πολλές σημειώσεις σ' αυτό το βιβλίο. Δύο απ' αυτές :

Τόσο μεγάλη δεν είναι η δυσπιστία η δική σου ένατι των άλλων, όσο η δυσπιστία η δική μου έναντι του εαυτού μου, στην οποία με διαπαιδαγώγησες εσύ. (απευθύνεται στον πατέρα του).

Και κάτι από τα Ημερολόγιά του, που παρατίθενται αποσπασματικά στην έκδοση :

Οι γονείς που περιμένουν ευγνωμοσύνη από τα παιδιά τους (υπάρχουν μάλιστα και γονείς που την απαιτούν) είναι σαν τους τοκογλύφους, διακινδυνεύουν ευχαρίστως το κεφάλαιο φτάνει να πάρουν πίσω τους τόκους.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Να κάνω και μια ερώτηση, αν θυμάται ή γνωρίζει κάποιος: υπάρχει ταινία που να έχει θέμα "τον πύργο" ή "το παλάτι", ή να έχει πάρει ιδέες από αυτά τα έργα; Ρωτάω γιατί, έχω πολύ έντονες εικόνες σαν από σχεδόν ασπρόμαυρη ταινία, μα δεν θυμάμαι κάτι άλλο αυτή τη στιγμή. :χμ:
Νομίζω πως η ταινία που είναι περισσότερο βασισμένη στον Πύργο είναι το Kafka τού 1991. Η Δίκη έχει γυριστεί το 1991 με τον Άντωνη Χόπκινς και εκείνον τον τύπου που παίζει στις ταινίες τού Λιντς, όμως πιο καθιερωμένη είναι η αριστοτεχνικά στενάχωρη εκδοχή τού 1962 με τον Άντωνη Πέρκινς.

Υπάρχουν και άλλες ταινίες που βασίζοντα σε διάφορα έργα τού Κάφκα. Αν ρίξεις μια ματιά στην αγγλική βικιπαίδεια θα βρεις πολλές πληροφορίες. Επίσης υπάρχουν πολλά κόμιξ πάνω σε ιστορίες τού Κάφκα και θα επανέλθω σ' αυτό το θέμα.
 
Στην "Μεταμόρφωση" ο Κ. ξυπνάει κι είναι έντομο, τιμωρείται λοιπόν (και πάλι η ενοχή), και αποτελεί βάρος για την οικογένειά του (αυτοαναφορά, περισσότερο σε σχέση με τον πατέρα). Εάν αυτό είναι συμβολισμός, τότε οκ. Όμως δεν πιστεύω πως πάει πιο πέρα από αυτό. Προσωπική εκτίμηση ασφαλώς.
Μα,Φάρε,αυτό για μένα είναι ο ορισμός του συμβολισμού!!Εκπλήσσομαι που το βλέπεις έτσι,τη στιγμή που το εκφράζεις με αυτόν τον τρόπο!Για μένα, Ο Κάφκα είναι εκούσια συμβολικός και αλληγορικός, αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να διακρίνουμε τέτοιες πτυχές στο έργο του. Ο λόγος είναι ότι τα γραφόμενά του μπορεί υποσυνείδητα να ωθούνται από τέτοιες καταστάσεις, οι οποίες ενεργοποιούν την ψυχολογία του με τρόπο που οδηγεί στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Συμφωνώ απόλυτα στο ότι πολύ συχνά οι άνθρωποι βλέπουμε νοήματα εκεί που δεν υπάρχουν.Εκνευρίζομαι όταν προσπαθεί κάποιος να βγάλει από τη μύγα ξύγκι, χωρίς να υπάρχει τίποτα από κάτω!Ο Τζόυς είχε πει " a hat is a hat" και ο ίδιος ο Μπέκετ για το Περιμένοντας τον Γκοντό είχε αναφέρει "Μην προσπαθείτε να μπλέξετε θεούς και τα σχετικά. Είναι απλά για τις σχέσεις..."

Δεν το έχω διαβάσει το γράμμα,αλλά έχω ακούσει ότι από ψυχολογικής άποψης είναι σπουδαίο!Τα μικροσποπικά διηγήματα που ανέφερε και ο Λάγνος,μου άφησαν ανάμεικτα συναισθήματα...Α!Ένα άλλο που δεν κατάφερα να τελειώσω είναι το διήγημα Το Κτίσμα,όπου περιγράφεται με πρωτοφανή,εξαντλητική, εξωφρενική λεπτομέρεια,μια...φωλιά!:ωιμέ:

Ο ρεαλισμος στη Μεταμορφωση (απο οσο εχω διαβασει) ειναι περιορισμενος

Πχ μολις ξυπναει, δεν αναρωτιεται τι το μεταφυσικο εγινε και μεταμορφωθηκε σε εντομο, ουτε ανησυχει, αλλα σκεφτεται για την απαισια δουλεια του και τον ασχημο καιρο.

Επισης οι συγγενεις του αντι να νιωσουν παραξενεμα, η κατανοηση, φρονται απαισια.

Αυτες οι μη-ρεαλιστικες αντιδρασεις, στο μη-ρεαλιστικο γεγονος, αλλα σε ενα ρεαλιστικο πλαισιο, το κανουν ψευδο-ρεαλιστικο φρικιαστικο και κλειστοφοβικο. :)
Αυτό το είδος λέγεται μαγικός ρεαλισμός και είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεις:υπερφυσικά και παράλογα γεγονότα που διαδραματίζονται σε ρεαλιστικό περιβάλλον και γίνονται αποδεκτά από την κοινή γνώμη.Δεν το έχω πολυψάξει,αλλά το λατρεύω σαν σύλληψη και το χρησιμοποιώ κι εγώ στα γραπτά μου.

Μόντι (κάπου το είδα αυτό το υποκοριστικό και μου άρεσε!), αν δεν έχεις διαβάσει "Το παλάτι των ονείρων", σου προτείνω να το βάλεις στο πρόγραμμα! Να κάνω και μια ερώτηση, αν θυμάται ή γνωρίζει κάποιος: υπάρχει ταινία που να έχει θέμα "τον πύργο" ή "το παλάτι", ή να έχει πάρει ιδέες από αυτά τα έργα; Ρωτάω γιατί, έχω πολύ έντονες εικόνες σαν από σχεδόν ασπρόμαυρη ταινία, μα δεν θυμάμαι κάτι άλλο αυτή τη στιγμή. :χμ:
Χμ,δεν έχω ιδέα από Καντερέ,του οποίου το όνομα μου θυμίζει εκείνον που λέει τον καιρό στον ΑΝΤ1!!!:χαχαχα:
Αλλά ακούγεται ενδιαφέρον,θα το έχω στο υπόψιν!( Μόλις τελειώσω τον Ηλίθιο,σε κάνα δυο βδομάδες δλδ!!:ουχ:)

Νομίζω πως η ταινία που είναι περισσότερο βασισμένη στον Πύργο είναι το Kafka τού 1991. Η Δίκη έχει γυριστεί το 1991 με τον Άντωνη Χόπκινς και εκείνον τον τύπου που παίζει στις ταινίες τού Λιντς, όμως πιο καθιερωμένη είναι η αριστοτεχνικά στενάχωρη εκδοχή τού 1962 με τον Άντωνη Πέρκινς.

Υπάρχουν και άλλες ταινίες που βασίζοντα σε διάφορα έργα τού Κάφκα. Αν ρίξεις μια ματιά στην αγγλική βικιπαίδεια θα βρεις πολλές πληροφορίες. Επίσης υπάρχουν πολλά κόμιξ πάνω σε ιστορίες τού Κάφκα και θα επανέλθω σ' αυτό το θέμα.
Αφού το κάνεις που το κάνεις,γιατί δεν τον λες Αντώνη να τελειώνουμε;!:μουάχαχα:
Η μεταφορά που αναφέρεις,η δεύτερη εννοώ,είναι σε σκηνοθεσία Γουελς,οπότε καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό...

Να υπενθυμίσω ότι υπάρχει και ένα πολυβραβευμένο βιβλίο του σπουδαίο σύγχρονου συγγραφέα(από όσα λένε...) Χαρούκι Μουρακάμι,το Kafka on the Shore,το οποίο παρά τις εξαιρετικές κριτικές του,δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά!!!
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Α!Ένα άλλο που δεν κατάφερα να τελειώσω είναι το διήγημα Το Κτίσμα,όπου περιγράφεται με πρωτοφανή,εξαντλητική, εξωφρενική λεπτομέρεια,μια...φωλιά!:ωιμέ:
:χαχα:

Κι αυτό αγαπημένο!

Σε αυτό το διήγημα βλέπουμε ένα ανασφαλές πλάσμα που νοιώθει πως ο κόσμος όλος είναι μια απειλή και την αγωνία του να προφυλαχτεί μέσα σε ένα σύνθετο καταφύγιο που έχει φτιάξει. ( άκου.. μια φωλιά! :ρ )

Έγραφα πιο πάνω πως ο Κάφκα ήταν ενοχικός. Πιστεύω επίσης πως ήταν ανασφαλής και πως είχε χαμηλή αυτοεκτίμηση. Τρία πολύ συγγενικά ψυχικά χαρακτηριστικά, άλλωστε. Πιστεύω πως όλη οδύνη τού Κάφκα ξεκινά από την γονική αδεξιότητα τού πατέρα του.

Κι όπως ήταν Εβραίος, μου φέρνει στον νου τον πατέρα τού Ντέιβιντ Χέλφγκοτ, έτσι όπως μας παρουσιάζεται στην ταινία "ο Σολίστας" (Shine). Που δήθεν για να κάνει τον γυιο του σκληρό, τον είχε σε μια μόνιμη σύγκριση με τον ίδιο ("δες πόσο δυνατός είμ' εγώ!") πράγμα που είχε μοναδικό αποτέλεσμα να τον μειώνει και να μην τον αφήνει να αποκτήσει αυτοπεποίθηση.

Πιστεύω επίσης πως άνθρωποι που δέχονται μια τέτοια δράση από έναν γονιό που τους εμποδίζει να ευδοκιμήσουν, καταφεύγουν σε έναν παράπλευρο κόσμο όπου εκεί η δράση δεν τους φτάνει, έναν κόσμο που συχνά είναι η τέχνη όπως το πιάνο για τον Χέλφγκοτ, το κόμιξ για τον Αρτ Σπίγκελμαν, η λογοτεχνία για τον Κάφκα*. Ο Αρτ Σπίγκελμαν το ομολογεί στο "Maus" το ίδιο κι ο Κάφκα στο "Γράμμα στον Πατέρα".

* κατά μια σύμπτωση καί οι τρεις που μου ήρθαν στο μυαλό είναι Εβραίοι.
 

Δεινομάχη

Όμορφο Νιάτο
Σημειώστε λάθος! Κανταρέ ο συγγραφέας! Και αν δεν έλεγες για τον μετεωρολόγο ούτε που θα το πρόσεχα! ( η μαμά μου κυκλοφορούσε για καναδυό χρόνια με ανάλογο λάθος στην ταυτότητά της που από την συνήθεια δεν το βλέπαμε!! :)))) )

Ευχαριστώ και για την ταινία, θυμήθηκα και το "Brazil"! Δεν ξέρω πόσο σχετική είναι, έχω ξεκινήσει να την βλέπω και ακόμη δεν την έχω τελειώσει!

Για τον Κάφκα να συμπληρώσω κάποιες σκέψεις που έκανα στο μεταξύ. Δηλαδή ότι είναι απόλυτα απομονωτικός και κλειστοφοβικός! Φτιάχνει τέτοιους ήρωες που δεν μπορεί ο αναγνώστης να ταυτιστεί. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ. Ίσως λίγο να πλησιάζει κάποιες ανησυχίες, κάποια αδιέξοδα της εφηβικής μας ηλικίας και δεν ξέρω αν και αυτό έχει παίξει ρόλο στο έργο του. Μεγεθύνει και τραβάει στο απόλυτο τα αδιέξοδα αυτά, κατά μια σκέψη μου σα να θέλει να τα βιώσει και να τα ξορκίσει και κατά μια άλλη σκέψη μου σαν να θέλει να τα πάει ως εκεί που δεν πάει άλλο και να χαθεί σε αυτά.

Ο Πύργος μου θυμίζει, και κάνω λίστα, τα παρακάτω τραγούδια:
Joy Division: Colony, Astrocity Exhbition
Birthday Party: Release the bats, She is hit
Nick Cave: Saint Huck κ.ά.
Καλή ακρόαση! :χαχα:
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Εγω μαλλον ταυτιζομαι παντως, αν και ειναι σχετικο αυτο
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Βρήκα τον Πύργο καταθλιπτικό. Η ανάγνωσή του δεν ήταν και από τις ευκολότερες, ήταν μονότονη και βασανιστική. Αλλά μάλλον αυτό είναι το αίσθημα που θέλει να μεταδώσει ο Κάφκα στον αναγνώστη του, οπότε μόνο επιτυχημένο θα μπορούσα να αποκαλέσω το μυθιστόρημα.

Με τον ήρωα ταυτίστηκα πολλές φορές, και με τον Κ. και με την Φρίντα.

Απ' την άλλη, η όλη φιλοσοφία του Κάφκα μου είναι εχθρική και ξένη. Δεν μπορώ να δω έτσι τη ζωή, οπότε δεν μπορώ να τοποθετήσω το βιβλίο στα αγαπημένα μου. Αυτό το αδιέξοδο μέσα στο οποίο τοποθετεί τον άνθρωπο ο Κάφκα, είναι πολύ τραβηγμένο. Η άποψη της Δεινομάχης, παραπάνω, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη (σε όλα εκτός από την ταύτιση).

Διάβασα και έναν αφορισμό του Κάφκα από το ομώνυμο βιβλίο του : "Μόνο στα όνειρα μπορώ να θριαμβεύω".

Ας μου επιτρέψει να μη συμφωνήσω. Και να ατενίζω τη ζωή χαμογελώντας με τους μικρούς καθημερινούς θριάμβους και τις ήττες, που με κάνουν να νιώθω ευτυχής που είμαι εδώ :)
 
Χαίρομαι που σου άρεσε, εσένα που διαφωνείς με την φιλοσοφία του,γιατί πολύ απλά αυτό σημαίνει ότι εγώ θα το λατρέψω!:)))
 
Τέλειωσα, λοιπόν, το βιβλίο, και μου άρεσε πάρα πολύ, ωστόσο θέλω να συζητήσουμε κυρίως 2 θέματα:

Α) Το τέλος: το βιβλίο φυσικά δεν ολοκληρώθηκε και τελειώνει κάπως απότομα. Ο ίδιος ο συγγραφέας σκόπευε να παρουσιάσει τον Κ. να πεθαίνει στο νεκροκρέβατό του και απεσταλμένοι του Πύργου να τον πληροφορούν ότι η διαδικασία αποδοχής και πρόσληψής του προχωράει συνεχώς. Προσωπικά, αυτό το φινάλε μου φαίνεται απολύτως ταιριαστό και ανατριχιαστικό, αλλά δεν είναι ότι μου έλειψε κάποια λύση στο δράμα ή κάποια κατάληξη. Θα ήθελα απλώς ένα ομαλό κλείσιμο, κι ας έμεναν όλα μετέωρα. Φυσικά, για αυτό δεν ευθύνεται ο συγγραφέας, που πέθανε χωρίς να το έχει ολοκληρώσει, αλλά είναι μια αντικειμενικότητα που σίγουρα επηρεάζει το βιβλίο.

Β)Σε τι είδος ανήκει ο Πύργος; Ο Κάφκα είναι είδος από μόνος του, φυσικά, αλλά πιστεύω ότι δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τον σουρεαλιστικό χαρακτήρα του βιβλίου. Διαβάζοντάς το, είχα στο μυαλό μου κάτι σαν εξπρεσσιονιστικό ανιμέισον, με τα κτήρια, τους ανθρώπους, τις κινήσεις του και όλα τα σχετικά να υπάρχουν σε ένα κάπως ονειρικό πλαίσιο. Π.χ όταν παρουσίαζε τους βοηθούς να τρέχουν, αυτή η εικόνα είχε μια παράξενη γοητεία...:ωιμέ: Όπως του κάθεται το καθενός, βέβαια.
 
Last edited:

Γαία

Όμορφο Νιάτο
Ο Πύργος είναι από τα ΠΟΛΥ αγαπημένα μου βιβλία και ο Κάφκα αγαπημένος συγγραφέας γενικότερα. Προσωπικά με γοητεύει ο δυστοπικός κόσμος του, αλλά και οι απόκληροι, ενοχικοί χαρακτήρες του. Αυτή η υπερβολή, αυτός ο παραλογισμός δημιουργούν από τα κλίματα που θες να χάνεσαι διαβάζοντάς τα. Το τέλος που είχε προτείνει ο Κάφκα μου άρεσε, του ταίριαζε και ήρθε και κόλλησε με την πραγματικότητα. Δεν πρέπει να έχει τελεία η τελευταία λέξη του βιβλίου και ο Κάφκα πέθανε, σα να συνέχισε να βασανίζεται, όπως ο Κ., με τις ενοχές του και τον κόσμο που δεν τον καταλαβαίνει.
Θα ήθελα να πω, επίσης, πως για κάποιο λόγο νιώθω σα να "προδίδω" τον Κάφκα διαβάζοντας ημερολόγιά του ή οτιδήποτε δικό του που δεν ήθελε να εκδόσει κι αφόρισε προς το τέλος.

Να κάνω και μια ερώτηση, αν θυμάται ή γνωρίζει κάποιος: υπάρχει ταινία που να έχει θέμα "τον πύργο" ή "το παλάτι", ή να έχει πάρει ιδέες από αυτά τα έργα; Ρωτάω γιατί, έχω πολύ έντονες εικόνες σαν από σχεδόν ασπρόμαυρη ταινία, μα δεν θυμάμαι κάτι άλλο αυτή τη στιγμή. :χμ:
Όπως είπαν και τα παιδιά, από γνωστά είναι το Κάφκα με τον Jeremy Irons, η Δίκη με τον Hopkins και η Δίκη του Orson Welles. Να προσθέσω τον Πύργο του Χάνεκε, το οποίο ήταν ΣΧΕΔΟΝ όπως το είχα φανταστεί πράγμα που μ' εκνεύρισε και το έκλεισα στα μισά :p
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Προσωπικά μού αρέσει πολύ το ατελές τού Πύργου. Μου φαίνεται πολύ ταιριαστό σε όλο το καφκικό ύφος. Βέβαια, και κρίνοντας από την κατάληξη τής Δίκης, και τον Πύργο μια χαρά θα τον έκλεινε αν προλάβαινε.

Μεγάλος λάτρης τού Κάφκα, κι εγώ, βρίσκομαι απόλυτα συντονισμένος με την Γαία αλλά καί με τον Αμοντιλιάδο.
:ναι:
 

Γαία

Όμορφο Νιάτο
Το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ έχει τον Πύργο του Χάνεκε για όποιον ενδιαφέρεται. Δε νομίζω να το έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα κάποια εταιρεία, πρέπει να είναι η πρώτη φορά.
 

Γαία

Όμορφο Νιάτο
Μπορεί η Αμερική να τελειώνει απότομα, αλλά διαφέρει από άλλα έργα του. Είναι πιο απλό κι εύκολο. Καφκικό μεν, αλλά όχι στο ύφος που ξέρουμε. Ό,τι πρέπει για μια πρώτη γνωριμία!
 
Top