Χάρπερ Λι (Harper Lee): Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια (To kill a mocking bird)


Εμένα πάλι με ενοχλεί η προπαγάνδα καθε είδους και εδώ γιατί χάνει τον ρεαλισμό για να μας επιστήσει την προσοχή στο σπουδαίο μήνυμα της. Για μένα χάνει την σπουδαιότητα του γιατί καταλήγει σε ευκολίες :)
Έχω διαβάσει το βιβλίο και έχω δει την ταινία (δύο φορές :Ρ). Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά εμένα μου άρεσε το βιβλίο ακριβώς γι' αυτό τον λόγο, πιστεύω πως δεν υπάρχουν απόλυτα κακοί και καλοί στο βιβλίο. [Δεν θέλω να παρερμηνευτεί το σχόλιό μου ότι σπεύδω να «φάω» μια αντίθετη άποψη].

Απλά έχω καταλήξει ότι μου αρέσουν αρκετά οι «φωτεινές» πατρικές φιγούρες στην λογοτεχνία, αλλά άλλο φωτεινές και άλλο σούπερ καλές. Θα ήθελα να συγκρίνω τον Αττίκους με τον Νταμπλντορ (Χάρι Πότερ) και τον αδερφό Γουίλιαμ (Όνομα του Ρόδου). Αυτό γιατί σε όλα αυτά τα έργα αυτοί που προανέφερα είναι οι σοφοί-μεγάλοι μεν, περιγράφονται όμως από άλλους χαρακτήρες των βιβλίων δε. Πιστεύω όλοι τους είναι χαρακτήρες οι οποίοι κάνουν το «καλό» επειδή απλά μπορούν να το κάνουν και επειδή πιστεύουν ότι είναι σωστό. Δεν το κάνουν στο όνομα κάποιου καθήκοντος, το αντίθετο μάλιστα η κοινωνία τους κατακρίνει για τις αποφάσεις τους. Όλοι αυτοί όμως περιγράφονται από τα μάτια άλλων, τόσο στο Χάρι Πότερ, όσο και στο Όνομα του Ρόδου υπάρχει η στιγμή απογοήτευσης όπου (ο Χάρι και ο Άντσο, αντίστοιχα), αμφισβητούν τις φιγούρες αυτές. Έπειτα καθίσταται προφανές ότι το λάθος ήταν δικό τους που του είχαν θεωρήσει ήρωες εξ αρχής, καθώς όπως είπα ήταν άνθρωποι που απλά έκαναν αυτό που πίστευαν όπως όλοι. Γι' αυτό ίσως φαίνεται ο Αττίκους σούπερ καλός μέσα από την περιγραφή της Σκοτ (της πιο μικρής από τους παραπάνω). Κάθε παιδί βλέπει τους γονείς του σαν ήρωες.

Εν τούτοις ο Αττίκους δεν πέφτει ποτέ σε υπερβολές, αντιμετωπίζει πάντα με ψυχραιμία την κατάσταση και την απογοήτευση και ήττα. Δεν βοηθάει τον Ρόμπινσον επειδή έτσι πρέπει, αλλά για να ανταποκρίνεται η εικόνα που έχει για τον εαυτό του, στις πράξεις του. Άλλωστε στην κοινωνία εκείνης της κωμόπολης φαίνεται ότι πολλοί είχαν παρόμοιες απόψεις με εκείνον απλά δεν τόλμησαν να τις εκφράσουν, δείχνοντας έτσι ότι το κακό δεν είναι το «κακό» αλλά η τεμπελιά του κόσμου. Απλώς αυτό μου φαίνεται πως ο Αττίκους ζει για το παρόν και όχι για κάποιο «όραμα» καλύτερου κόσμου, όπως συνήθως παρουσιάζονται οι καλοί. Το όραμα αυτό άλλωστε πολλοί από την πόλη το είχαν, αλλά κανείς δεν θέλησε να κάνει κάτι γι' αυτό, ίσως ακριβώς επειδή σε αυτούς ήταν ένα όραμα, ενώ στον Αττίκους μια πραγματικότητα.
 
Έχει περάσει καιρός απ'οταν διάβασα το βιβλίο αλλα το έργο στο σύνολο του μου έμοιαζε βεβιασμένο. Τι εννοώ ?? Οτι όλες οι πράξεις των ηρώων οδηγούσαν ή έπρεπε να οδηγούν στο μήνυμα της συγγραφέως χωρίς ιδιαίτερο ρεαλισμό. Πλέον οι πεποιθήσεις μου είναι παγιωμένες ως προς το θέμα του βιβλίου, οπότε το βιβλίο δεν με συγκίνησε στο ελάχιστο. Αντίθετα το βρήκα βαρετό. Αλλα ναι οι παρατηρήσεις σου είναι σωστές και έχουν ενδιαφέρον.
 
Top