Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen): "Η μικρή γοργόνα"





Τίτλος Η μικρή γοργόνα
Πρωτότυπος τίτλος The Little Mermaid
Συγγραφέας Hans Christian Andersen
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Αριθμός σελίδων 80
isbn 978-960-566-074-1


Περίληψη


Η Άριελ είναι μια μικρή γοργόνα που ζεί στα βάθη της θάλασσας και της αρέσει να ανακαλύπτει καινούρια πράγματα και να μπλέκει σε περιπέτειες. Πάντα έχει μαζί της τους δυο καλούς της φίλους, τον φούσκα, που είναι ενα ψαράκι και τον Σεμπάστιαν που είναι ένας κάβουρας. Όμως ο πατέρας της Άριελ, ο βασιλίας Τρίτων δεν χαίρεται με τις εξορμήσεις της κόρης του και προσπαθεί να την προστατέυει κρατώντας την μέσα στο παλάτι. Μια τυχαία νύχτα η Άριελ είδε ένα ναυάγιο και κατάφερε και έσωσε τον νεαρό πρίγκιπα Έρικ, ο οποίος όταν συνήλθε θυμόταν μόνο την φωνή της κοπέλας που τον έσωσε και την ερωτεύεται. Η Άριελ επίσης δεν μπορεί να ξεχάσει τον πρίγκιπα Έρικ, για αυτό θα μπλέξει σε μια σειρά γεγονότων που θα αλλάξουν την ζωή της.




Άποψη


Η μικρή γοργόνα είναι ένα απο τα αγαπημένα μου παραμύθια. Μου αρέσει η μικρή σκανταλίαρα Άριελ που κάνει ότι θέλει γιατί απλά θέλει να μαθαίνει, να πηγαίνει σε άγνωστα μέρη και να μην περιορίζεται σε αυτά που της λέει ο πατέρας της και ο υπόλοιπος κόσμος.Επίσης είχα μαγευτεί με τον κόσμο των γοργόνων που υπήρχαν στην θάλασσα και φυσικά όταν ήμουν παιδί πίστευα στις γοργόνες. Με εξίταρε και το γεγονός οτι είχε μακριά κόκκινα μαλλία που αν δεν κάνω λάθος ήταν η μόνη τότε ηρωίδα που είχε εμφανισθεί με αυτό το χρώμα.

Και η Άριελ κούκλα!!


 
Last edited by a moderator:

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Και δικο μου αγαπημενο αλλα το αυθεντικο παραμυθι εχει ''άλλο τελος'' και όχι το τοσο ευχαριστω που ξερουμε! ωραια παρουσιαση Τραβ.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Το παραμύθι του Άντερσεν είναι κατά τη γνώμη μου μια απ' τις πιο λυπητερές ιστορίες που έχουν γραφτεί (και πάρα πολύ σκληρή). Το άγαλμα της Μικρής Γοργόνας στην Κοπεγχάγη:

 

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Ιζι ότι καταληγει με άλλη τα λέει όλα και η μικρη γοργόνα χάνεται...:(
 
Last edited by a moderator:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Δεν είναι μόνο το τέλος όπου
αυτοκτόνησε
. Το δηλητήριο που ήπιε την έκανε να νιώσει σαν να τη σφάζει ένα μεγάλο σπαθί, και τα πόδια που κέρδισε στη συνέχεια πονούσαν μόνιμα φρικτά, σαν να πατούσε συνεχώς επάνω σε μαχαίρια. :κλαψ:
 

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Ερικ τον λένε τον καλό της Αριελ, ευτυχως που ο ντισνευ έδωσε καλή εκδοχή:)
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Πιστεύω ότι τα παραμύθια του Άντερσεν έχουν ηθικοπλαστικό/χριστιανικό-διδακτικό χαρακτήρα (όχι ότι συμφωνώ με τα μηνύματά τους). Η μικρή γοργόνα, ας πούμε, εκτός από την αγάπη του πρίγκιπα επιθυμεί να αποκτήσει και μια αθάνατη ψυχή σαν αυτήν που έχουν όλοι οι άνθρωποι, ενώ εκείνη, ως μη ανθρώπινο πλάσμα, δεν έχει.
 

Δρακος

Όμορφο Νιάτο
Πιστεύω ότι τα παραμύθια του Άντερσεν έχουν ηθικοπλαστικό/χριστιανικό-διδακτικό χαρακτήρα (όχι ότι συμφωνώ με τα μηνύματά τους). Η μικρή γοργόνα, ας πούμε, εκτός από την αγάπη του πρίγκιπα επιθυμεί να αποκτήσει και μια αθάνατη ψυχή σαν αυτήν που έχουν όλοι οι άνθρωποι, ενώ εκείνη, ως μη ανθρώπινο πλάσμα, δεν έχει.
Ακριβώς αυτό! Ο Άντερσεν προωθεί τον Χριστιανισμό και εμένα με βρίσκει απολύτως σύμφωνο σε αυτή του την προσπάθεια. Σχεδόν σε κάθε παραμύθι του προωθεί τις Χριστιανικές αξίες. Σίγουρα πάντως, ο Δανός συγγραφέας δεν απευθύνεται σε ακριβώς παιδική ηλικία, αλλά σε μεγαλύτερες ηλικιακές κλίμακες. Αναφορικά με την Άριελ του Ντίσνει τι να πω. Εντάξει, αγάπη μου τα περιοδικά του και τα κόμιξ του, τουλάχιστον στην εφηβική μου ηλικία, όμως δεν νομίζω πως οι ταινίες του πλησιάζουν το επίπεδο των έργων του Άντερσεν ή άλλων κλασικών ιστοριών. Ίσως πάλι, αυτό να ήθελε και ο Ντίσνει να μην πραγματοποιήσει μια ακριβή μεταφορά της εκάστοτε ιστορίες στη μεγάλη οθόνη, μα να παρουσιάσει αυτές τις ιστορίες με το δικό του τρόπο και με τους δικούς του χαρακτήρες.

Επίσης, παιδιά η Μικρή Γοργόνα του Άντερσεν δεν έχει ακριβώς τραγικό τέλος, μάλλον μελαγχολικό. Γιατί και η ίδια αφού θυσιάζει την ψυχή της για τη ζωή του πρίγκηπα, μεταμορφώνεται σε αεράκι νομίζω ή σε λουλούδι ή σε νεράιδα, κάτι που σύμφωνα με τον δημιουργού του, είναι σπάνιο να συμβεί στον όποιο και όποιο και συμβαίνει μόνο σε εκείνους που επιδεικνύουν αγνή ψυχή, αλλά δεν είναι σε θέση να μεταβούν στον Παράδεισο.
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Εγω βρισκω πολυ μελαγχολικα/καταθλιπτικα/μιζερα/μισανθρωπα τα παραμυθια του Αντερσεν, παρ' ολη την καλη του διαθεση.

Τι εννοω: στο σχολικο μαθημα της Δραματικης Ποιησης μαθαμε οτι η τραγωδια εχει συγκεκριμενη δομη: Ύβρις - Νέμεσις - Κάθαρσις. Η καθαρση περαινεται με τον ελεο και τον φοβο, και ειναι ο τελικος σκοπος που λυτρωνει το χαρακτηρα αλλα, συμφωνα με το μαθημα, και το θεατη. Χωρις την καθαρση, η τραγωδια θα ηταν ημιτελης και ο θεατης ανικανοποιητος.

Τις ιδιες απαιτησεις εχει και ενα παιδι απο ενα παραμυθι. Οι εννοιες ειναι διαφορετικες αλλα οι απαιτησεις ιδιες. Η καθαρση εδω ειναι να θριαμβεσει το καλο (να σκοτωθει ο δρακος, ο ηρωας να παντρευτει την πριγκηποπουλα, η κακια μητρια να τιμωρηθει κλπ).

Τα παραμυθια αυτα ομως, οπως του Αντερσεν, μπορει να εχουν ολη την καλη διαθεση για παραινεση, ηθοπλασια, και να δειξουν οτι το καλο νικαει με την αυτοθυσια και οχι σκοτωνοντας δρακους, και δεν ξεχναμε φυσικα οτι ηταν γραμμενα σε αλλη εποχη, οπου η ανθρωπινη ζωη δεν ειχε τοση αξια. Αλλα οσον αφορα την καθαρση που ηθελα ως παιδι του 20ου αιωνα, με αφηνουν ξεκρεμαστο και μου προκαλουν οικτο. Δε θα σταθω στο οτι η γοργονα εδειξε ανωτεροτητα και εγινε αερακι κλπ, αλλα οτι ο συγγραφεας τη βασανισε σε ολη την ιστορια και τελικα την αποτελειωσε. Αυτο το κατι παραπανω που ηθελε να μου δειξει δεν το καταλαβα γιατι δεν ηταν ο σωστος τροπος.

ΥΓ. μια απαντηση στον Αντερσεν :))))
 
Last edited:
Top