Χαρούκι Μουρακάμι (Haruki Murakami): "Νορβηγικό δάσος"



Τίτλος: Νορβηγικό δάσος
Πρωτότυπος τίτλος: Norwegian wood
Συγγραφέας: Χαρούκι Μουρακάμι (Haruki Murakami)
Μετάφραση: Αργυρώ Μαντόγλου
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Έτος έκδοσης: 2012
ISBN: 9604966537



Ο Βατανάμπε είναι ένας κύριος.


Το μυθιστόρημα έχει σαν κεντρικό ήρωα τον Βατανάμπε, έναν έφηβο (τον γνωρίζουμε από τα 17 του χρόνια) του οποίου παρακολουθούμε τη ζωή σε συνάρτηση με τους δύο καλύτερούς του φίλους, τον Κιζούκι και την Ναόκο. Οι δύο τελευταίοι είναι ζευγάρι και ο Βατανάμπε ο συνδετικός τους κρίκος με τον υπόλοιπο κόσμο, μιας και πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση ζευγαριού. Ο Βατανάμπε είναι ερωτευμένος με το κορίτσι του καλύτερού του φίλου, την αγαπά βαθιά και της συμπαραστέκεται σε όλα τα δεινά που εκείνη θα περάσει στη ζωή της.


Σε κάποια φάση της πορείας αυτής, θα κάνει την εμφάνισή της η Μιντούρι. Ένα πλάσμα σαρωτικό, δυναμικό, γεμάτο ζωή και ερωτισμό, αυθόρμητη και «χύμα», όπως θα την χαρακτηρίζαμε στην καθομιλουμένη. Είναι το τελείως αντίθετο από την Ναόκο, η οποία είναι συνήθως υποτονική, ντροπαλή και συνεσταλμένη, με πολλά ψυχολογικά βάρη και εσωτερικούς λαβύρινθους. Η Μιντούρι θα συμπαρασύρει τον Βατανάμπε σε μια διαφορετική θεώρηση της ζωής εν γένει και θα τον βγάλει από το τέλμα που έχει βρεθεί λόγω της ευαισθησίας του και της ωριμότητας που τον διακρίνει. Είναι ο δικός του συνδετικός κρίκος με τον έξω κόσμο, η δική του απόδραση από τα προβλήματά του.


Στο μυθιστόρημα εμπλέκονται άλλα δύο κύρια πρόσωπα, ο Ναγκασάβε, φίλος του Βατανάμπε από την σχολή που σπουδάζει, ένα άτομο ευφυές και άκρως κυνικό, το οποίο ήρθε κοντά του λόγω της κοινής τους αγάπης για το διάβασμα. Θα έχει το δικό του μερτικό στις επιλογές του Βατανάμπε και θα του αφήσει τα δικά του ίχνη στην προσωπικότητά του.


Η Ρέϊκο γίνεται φίλη της Ναόκο. Μια γυναίκα που, τελικά, κουβαλάει μέσα της απίστευτη δύναμη και συγκρατεί τους πάντες γύρω της από το να καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι, παρόλο που τα αρχικά φαινόμενα απατούν.


Ο Μουρακάμι έχει στήσει ένα υπέροχα ανθρώπινο σκηνικό και διαπραγματεύεται τα ζητήματα της ζωής και του θανάτου μέσα από μουσικές επενδύσεις των Beatles, της τζαζ και του Μπαχ. Παντού στο βιβλίο υπάρχουν μουσικές αναφορές και ήταν μια διαφορετική εμπειρία για μένα να διαβάζω ακούγοντας ταυτόχρονα τα κομμάτια με τα οποία έπαιζαν τα κύρια πρόσωπα. Έντονο είναι και το λογοτεχνικό στοιχείο με αναφορές στον αγαπημένο Φιτζέραλντ του Βατανάμπε, στον Τόμας Μαν και άλλους συγγραφείς της αμερικάνικης κουλτούρας.



Το μυθιστόρημα μου άφησε μια γλύκα στο πέρασμά του. Ο Βατανάμπε, παρόλο που θεωρεί τον εαυτό του μια μετριότητα, τίποτε το ιδιαίτερο, είναι ένας νέος με ηθική, αξιοπρέπεια και σεβασμό στον άνθρωπο. Βαθιά ευαίσθητος, μου άγγιξε την ψυχή. Παρότι μετριότητα, είχε κάτι που επηρέαζε τους άλλους, τον εμπιστεύονταν και του δίνονταν.


Μέσα στο μυαλό μου, είχα μια εικόνα σχηματισμένη για τους λαούς της Ανατολής. Η συμπεριφορά τους σαν άτομα μου έμοιαζε πάντα ήρεμη, επίπεδη, στατική. Όχι ότι υπολείπονται σε ικανότητα να νιώσουν βαθιά συναισθήματα, αλλά η ιδιοσυγκρασία τους ήταν ίσως τέτοια που δεν επέτρεπε ακραίες συμπεριφορές και συναισθηματικές εκδηλώσεις. Δεν θα δεις κάποιον να ουρλιάζει, να οδύρεται, να βρίζει. Το συνάντησα ξανά σε αυτό το βιβλίο. Υπάρχει μια γραμμή, ένα όριο, λες και δεν το υπερβαίνουν ποτέ. Μέχρι και οι ερωτικές σκηνές, που είναι άφθονες, δεν ξεφεύγουν, δεν γίνονται γραφικές. Και ακριβώς αυτό, τις κάνει άκρως αληθοφανείς και ερεθιστικές, σαν να νομίζεις ότι συμβαίνουν στο κρεβάτι δίπλα σου.


Και ένα προσωπικό πρόβλημα που προέκυψε κατά την ανάγνωση, και δεν ξέρω αν έχει συμβεί και σε άλλους αναγνώστες: όλοι, όταν διαβάζουμε, πλάθουμε στο μυαλό μας τις εικόνες των προσώπων, τους δίνουμε μορφή και χαρακτηριστικά. Εγώ, μην έχοντας εκτεταμένη επαφή με την Ιαπωνική κουλτούρα από τηλεόραση ή κινηματογράφο, δεν μπορούσα να δώσω στους ήρωές μου τα απαραίτητα ανατολίτικα χαρακτηριστικά. Τα σχιστά μάτια, τον τόνο του δέρματος, την φυσιογνωμία που τους ταιριάζει. Επηρεασμένη έντονα από τον δυτικό πολιτισμό που μεγάλωσα και με κατακλύζει, έβλεπα τον Βατανάμπε σαν έναν φοιτητή αμερικανικού κολλεγίου. Όταν προσπαθούσα να τον μεταλλάξω, χαλούσε ο ειρμός της ανάγνωσής μου, ώσπου τελικά αφέθηκα.


Η αφήγηση είναι εύκολη και ρέει απαλά σαν νερό. Θα βρείτε πολλά στοιχεία που θα σας μελαγχολήσουν, ίσως και στεναχωρήσουν, αλλά η ανθρωπιά που κατακλύζει όλο το κείμενο και οι ανατροπές της υπόθεσης θα σας κερδίσουν.

(Θα παρατηρήσω τα αρκετά ορθογραφικά λάθη που συνάντησα και μου χάλασαν την καλή εικόνα του βιβλίου).
 
Last edited by a moderator:
Η παρουσίασή σου Ρεγινόρα είναι μια αφορμή να ξαναπιάσω τη "Σιωπηλή κραυγή" του Κενζαμπούρο Όε, το μοναδικό (!) της βιβλιοθήκης μου απο Ιάπωνες συγγραφείς. Με είχε για κάποιο λόγο απωθήσει με το ξεκίνημά του κιόλας. Δε θυμάμαι καν γιατί, έχουν περάσει πολλά χρόνια.
Θα στραφώ βέβαια και στον Μουρακάμι, καθώς βλέπω ότι γίνεται αρκετός λόγος γενικά στη λέσχη για τα έργα του :)
 
Ρεγινόρα, πολυ ωραια παρουσιαση. :πάνω:

Η παρουσίασή σου Ρεγινόρα είναι μια αφορμή να ξαναπιάσω τη "Σιωπηλή κραυγή" του Κενζαμπούρο Όε, το μοναδικό (!) της βιβλιοθήκης μου απο Ιάπωνες συγγραφείς. Με είχε για κάποιο λόγο απωθήσει με το ξεκίνημά του κιόλας. Δε θυμάμαι καν γιατί, έχουν περάσει πολλά χρόνια.
Ο λογος που δεν το τελειωσες, Λευτερη, ειναι οτι ισως το βιβλιο σου φανηκε αφανταστα βαρετο οπως μου φανηκε εμενα. Αρχες καλοκαιριου νομιζω το ξεκινησα και για να αποφυγω το χαρακιρι καπου στη μεση το παρατησα. :))))
 
Last edited:
Ρεγινόρα, πολυ ωραια παρουσιαση. :πάνω:

Ο λογος που δεν το τελειωσες, Λευτερη, ειναι οτι ισως το βιβλιο σου φανηκε αφανταστα βαρετο οπως μου φανηκε εμενα. Αρχες καλοκαιριου νομιζω το ξεκινησα και για να αποφυγω το χαρακιρι καπου στη μεση το παρατησα. :))))
Πάνε αρκετά χρόνια...νομπελίστας πάντως ο Όε...ίσως δεν ήμουνα έτοιμος να διαβάσω κάτι δικό του...
 
πολυ ωραια παρουσιαστη Ρεγινορα για ενα πολυ αγαπημενο μου βιβλιο.
σ'αυτο βρισκεται κ ο πιο αγαπημενος μου ''μουρακαμικος'' ηρωας, η Μιντορι. Ο πιο αισιοδοξος κ γοητευτικος χαρακτηρας για μενα απο τους ηρωες του Μουρακαμι.

ερωτας ,θανατος κ εσωτερικη αναζητηση.

Λευτερη μου , καμια σχεση βεβαια ο Οε κ οι λοιποι ''κλασικοι'' Ιαπωνες (τους οποιους γνωριζω τωρα κ με γοητευουν) με τον Μουρακαμι.
Ο Μουρακαμι εχει πολλες δυτικες επιρροες κ δεν ειναι αυτο που θα ελεγα καθαρα ιαπωνικη γραφη. Αξιζει ομως ουτως ή αλλως να κανεις μια γνωριμια με την ιαπωνικη λογοτεχνια.
 
Εξαιρετική παρουσίαση Ρεγινόρα !

Και ένα προσωπικό πρόβλημα που προέκυψε κατά την ανάγνωση, και δεν ξέρω αν έχει συμβεί και σε άλλους αναγνώστες: όλοι, όταν διαβάζουμε, πλάθουμε στο μυαλό μας τις εικόνες των προσώπων, τους δίνουμε μορφή και χαρακτηριστικά. Εγώ, μην έχοντας εκτεταμένη επαφή με την Ιαπωνική κουλτούρα από τηλεόραση ή κινηματογράφο, δεν μπορούσα να δώσω στους ήρωές μου τα απαραίτητα ανατολίτικα χαρακτηριστικά. Τα σχιστά μάτια, τον τόνο του δέρματος, την φυσιογνωμία που τους ταιριάζει. Επηρεασμένη έντονα από τον δυτικό πολιτισμό που μεγάλωσα και με κατακλύζει, έβλεπα τον Βατανάμπε σαν έναν φοιτητή αμερικανικού κολλεγίου. Όταν προσπαθούσα να τον μεταλλάξω, χαλούσε ο ειρμός της ανάγνωσής μου, ώσπου τελικά αφέθηκα.
Επειδή και εγώ διαβάζω Ιαπωνική λογοτεχνία αυτή την στιγμή είχα ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Βλέπεις οι εικόνες μας απο τον Αμερικάνικο κινηματογράφο είναι τόσο έντονες που οτιδήποτε μή Ελληνικό συνήθως το φανταζόμαστε έτσι. Εγώ μάζευα όμως την σκέψη μου όποτε έφευγε και απο την μέση και μετά που είμαι τώρα βλέπω Ιαπωνικά τοπία και ανθρώπους.
 
Από τα αγαπημένα μου βιβλία! Οι ήρωές του κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν είναι ξεχωριστοί, ούτε η ιστορία καθαυτή, ξεχωριστός είναι ο τρόπος του Μουρακάμι να περιγράφει τα συναισθήματα των ηρώων, τα πάθη, τους φόβους, τις αναζητήσεις τους και να εμβαθύνει στον ψυχικό τους κόσμο. Ή τουλάχιστον αυτό τράβηξε εμένα προσωπικά. Με άφησε με μια γλυκιά μελαγχολία και εννοείται με την περιέργεια να διαβάσω και άλλα μυθιστορήματα του ιδίου.
 
Το διάβασα και εγώ, καταρχήν ο Μουρακάμι μου θύμισε έντονα Λουντέμη με τις καταπληκτικές εικόνες. Μια γραφή που δεν κουράζει, σου περιγράφει τα πράγματα με ακριβώς όση λεπτομέρεια χρειάζεται. Παρόλο που το θέμα του βιβλίου δεν είναι το "στυλ" μου, το διάβασα παραπάνω και από ευχάριστα!
Όσο για το προβληματισμό σου Ρεγινόρα θα συμφωνήσω και νομίζω ότι αυτό οφείλετε στο ότι ο Μουρακάμι αποφεύγει (;) να περιγράψει αμιγώς Ιαπωνικά πράγματα και χαρακτηριστικά. Μιλάει κυρίως για κολέγιο, σεξ και ουίσκι. Πως να φανταστείς Ιαπωνία;
 
Το Νορβηγικό Δάσος ήταν από τα πιο όμορφα βιβλία που διάβασα μέσα στο 2012 και η αφορμή να ασχοληθώ με την γιαπωνέζικη λογοτεχνία. Ο Βατανάμπε και η Ναόκο μου φάνηκαν σαν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, πάλεψαν όμως με διαφορετικό τρόπο τους δαίμονές τους. Η Μιντούρι είναι ο πιο γλυκός και γεμάτος ζωντάνια χαρακτήρας του βιβλίου, ο Ναγκασάβε ο πιο κυνικός και ευφυής.
Ο Μουρακάμι είναι τεχνίτης του λόγου, παρουσιάζει με βάθος ακόμα και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες και η εικόνες του είναι πάντα ζωντανές -είτε είναι φωτεινές είτε σκοτεινές. Το επόμενο έργο του που θέλω να διαβάσω είναι το Κουρδιστό Πουλί.
 
Δε ξέρω κατά πόσα τα λεπτά συναισθήματα που περιγράφονται μπορούν να υιοθετηθούν σε μια ταινία! Μπορεί να υπάρχει δράση στο βιβλίο, όμως ο εσωτερικός μονόλογος καταλαμβάνει μεγάλο μέρος και είναι δύσκολο να οπτικοποιηθεί.
 
Σωστός ο Μήτις, όπου υπάρχει πολύς εσωτερικός μονόλογος η ταινία αλλοιώνει το βιβλίο.
 
Αν και δεν έχω τελειώσει ακόμα το βιβλίο (το οποίο έως τώρα, ομολογώ, μού αρέσει πολύ) ένα σχολιάκι ήθελα να το κάνω :)
Νιώθω κι εγώ πως διαβάζω κάτι από ευρωπαίο ή αμερικάνο συγγραφέα. Μού φάνηκε περίεργο να διαβάζω για τους ήρωες να πίνουν ουίσκι, εσπρέσο και γάλα και να τρώνε ψωμί, όταν περίμενα να δω αναφορές κυρίως σε τσάι και σούσι! Επίσης με εξέπληξε η συνεχής αναφορά σε συγγραφείς όπως ο Φιτζέραλντ και ο Ντοστογιέφσκι (και φυσικά ο Ευρυπίδης!).
Σε σχέση με αυτό που αναφέρατε με την εμφάνιση, ούτε εγώ έχω καταφέρει να πλάσω στο μυαλό μου μια καθαρά ασιάτικη φυσιογνωμία. Τουλάχιστον έχω καταφέρει και φαντάζομαι τους ήρωες μα μαύρα μαλλιά :))))
 
Το βιβλίο το διάβασα τον Ιανουάριο και μου άρεσε πολύ. Ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Μουρακάμι και ήμουν κάπως επιφυλακτικός γιατί περίμενα κάτι βαρύ και δυσνόητο γι'αυτό προτίμησα να το δανειστώ από τη δημοτική βιβλιοθήκη αντί να το αγοράσω. Τελικά με ενθουσίασε, το βρήκα πολύ ευκολοδιάβαστο και ηδη έχω διαβάσει άλλο ένα μυθιστόρημα του Μουρακάμι ενώ θεωρώ σχεδόν σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν αρκετά ακόμα
 
Το Νορβηγικό Δάσος το διάβασα πέρισυ και το λάτρεψα. Οι εικόνες του αποτυπώνονταν στη φαντασία μου με κρυστάλλινη διαύγεια, το ίδιο και οι πολύ ζωντανοί και ρεαλιστικοί χαρακτήρες του και δεν είχα κανένα πρόβλημα να τους πλάσω μέσα στο μυαλό μου ως Ιάπωνες. Για να απεικονιστεί στο πανί με επιτυχία, ωστόσο, θεωρώ πως θα χρειαστεί όλοι οι βασικοί του συντελεστές να είναι εξαιρετικά δεξιοτέχνες...πράγμα όχι ακατόρθωτο, θέλω να ελπίζω.

Ενθουσιασμένη από την εμπειρία μου, λοιπόν, προχώρησα στο Κουρδιστό Πουλί...και φρέναρα απότομα. Δεν ξέρω σε τι ψυχική διάθεση βρισκόταν ο συγγραφέας όταν το έγραφε, μάλλον παραληρηματική, κατά την άποψή μου. Το βρήκα τόσο χαοτικό και κουραστικό, σπου το γύρισα στη δανειστική βιβλιοθήκη χωρίς να το τελειώσω - πράγμα που έχω κάνει απαιροελαχιστες φορές στη ζωή μου.
 
Το τελείωσα σήμερα τελικά! Μού άρεσε πάρα πολύ. Υπέροχη η γραφή του Μουρακάμι, πραγματικά.
 
Ο Χαρούκι Μουρακάμι ανήκει σε μία "χαμένη γενιά" της ιαπωνικής κοινωνίας. Ύστερα από αιώνες ακινησίας, οι νέοι που μεγάλωσαν στη δεκαετία του 60 είχαν χάσει όλες τους τις "σταθερές" και τις βεβαιότητες που χαρακτήριζαν τους παλαιότερους. Σειρά κοσμοιστορικών αλλαγών : η ήττα στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κι η συνακόλουθη Αμερικανική Κατοχή, η ατομική βόμβα, ο Αυτοκράτορας που δεν ήταν πια θεός προκάλεσαν τεράστιο κλονισμό των ψυχών. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να βρουν τις θέσεις τους στον κόσμο αλλά ένα απόλυτο κενό κάλυπτε την καρδιά τους. Η αποξένωση κι η κατάθλιψη "σάρωνε" τους εφήβους. Κάποιοι δοκίμαζαν το νόημα της ύπαρξης τους στην πολιτική και στις μαρξιστικές ιδέες - μάλλον από αντίδραση στο συντηρητισμό του εθνικού συστήματος - αλλά ούτε αυτό αρκούσε. Η έλλειψη ιδανικών οδηγούσε στην εγκατάλειψη, στις νευρώσεις και πολλές φορές στην αυτοκτονία.

Όσον αφορά τον ήρωα μας - δηλαδή το συγγραφέα - έχει μεγάλη αδυναμία να εκφράσει τα συναισθήματα του και ψάχνει την Αγάπη - και το Σεξ βεβαίως - που ίσως είναι η Σωτηρία αλλά σ'ένα περιβάλλον παρατημένων ψυχών δεν βρίσκεις εύκολα επικοινωνία κι ανταπόκριση.

" Ο θάνατος υπάρχει, ωστόσο δεν είναι το αντίθετο της ζωής αλλά μέρος της "

Πρόκειται για το βασικό δίδαγμα του έργου : για να προχωρήσεις μπροστά, να νοιώσεις έντονα και να ζήσεις πραγματικά πρέπει να συμφιλιωθείς με την Απώλεια και να την αποδεχθείς. Τότε θα εκτιμήσεις καλύτερα αυτό που μπορείς να προσφέρεις στους γύρω σου.

ΥΓ. Μεγάλο ατού του βιβλίου :είναι γεμάτο αναφορές λογοτεχνικών έργων και μουσικών κομματιών......

[video=youtube;79uBB4anxbE]https://www.youtube.com/watch?v=79uBB4anxbE[/video]

Τελικά η μουσική ενώνει τους ανθρώπους.....
 
Το διαβάζω τώρα περιμένοντας την μεγάλη αποκάλυψη που δεν μπορεί ,θάρθει σε κάποια από τις επόμενες σελίδες. Γιατί ως τώρα αυτό που διαβάζω είναι κοινότυπο και φλάτ..Σαν να διαβάζω εφηβικό μυθιστόρημα αγάπης (και καθόλου πρωτότυπο κιόλας).
 
Από τα βιβλία που έχω αγαπήσει! (Εξ ου και το παρωνύμιό μου!!)
Απλή η γραφή του αλλά αρκετά περιγραφικό ώστε να σου δώσει χίλιες εικόνες!
Πολύ εύκολο στην ανάγνωσή του ,που κι αν δεν είσαι φίλος του βιβλίου, γίνεσαι!!
 
Top