"I hate you! I hate you!" - μια ιστορία με ατελές χρονικό παράδοξο

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Έπεσε ένα τεύχος του περιοδικού "Creepy" στα χέρια μου, όπου διάβασα την ιστορία των Bill Warren και Mike Royer με τίτλο "I Hate You! I Hate You!". Μια που το θεωρώ απίθανο να διαβάσει και κάποιος άλλος αυτήν την ιστορία ώστε να τη συζητήσουμε, θα σας τη διηγηθώ με δυο λόγια εδώ πέρα, γιατί πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση χρονικού παραδόξου, που δυστυχώς είναι προβληματική και ατελής.

Από την ιστορία:


Με λίγα λόγια: Ο ήρωας είναι παιδί και μισεί τον πατέρα του, γιατί ο κι ο πατέρας του τον μισεί απ' όταν ήταν μωρό. Ο πατέρας του απορρίπτει ερωτικά τη μητέρα του γιατί "δεν μπορεί να τη δει έτσι", σύμφωνα με δικά του λόγια. Ο πατέρας συχνά χτυπά τον μικρό, και κάποτε προσπαθεί και να τον δολοφονήσει, κάτι που δεν καταφέρνει. Όμως δολοφονεί τη μάνα πάνω σε καυγά. Ο μικρός μεγαλώνει και σκοτώνει τον πατέρα του, βάζοντας εκρηκτικό μηχανισμό μέσα στο αυτοκίνητό του. Όμως δεν είναι ευχαριστημένος, γιατί η ζωή της μητέρας του έχει καταστραφεί απ' τον πατέρα. Έτσι, εφευρίσκει μια χρονομηχανή και επιστρέφει στο παρελθόν ώστε να σκοτώσει τον πατέρα του πριν γνωρίσει τη μητέρα του. Δεν τον ενδιαφέρει που αυτή του η ενέργεια θα σβήσει την ύπαρξή του. Βρίσκει έναν νεαρό με το όνομα του πατέρα του και τον σκοτώνει. Όμως ο ίδιος, παραδόξως, συνεχίζει να υπάρχει. Η χρονομηχανή δεν μπορεί να επιστρέψει στο μέλλον, κι έτσι ο ήρωας μένει στο παρελθόν, γνωρίζει μια κοπέλα που του θυμίζει την αγαπημένη του μητέρα, την παντρεύεται και κάνει μαζί της ένα γιο, στον οποίο δίνει το όνομά του. Όπως μεγαλώνει ο γιος, ο ήρωας συνειδητοποιεί ότι ο άνθρωπος που σκότωσε δεν ήταν ο πατέρας του. Ο μικρός είναι ο εαυτός του σε μικρή ηλικία! Καταλαβαίνει ότι έχει παντρευτεί τη μητέρα του κι έχει φέρει στη ζωή τον... εαυτό του. Όμως αυτό το παιδί κάποια στιγμή θα τον δολοφονήσει! Πότε ακριβώς; Δεν μπορεί να θυμηθεί... η μνήμη του είναι θολή. Συνεπώς μισεί το παιδί, αποφεύγει ερωτικά τη γυναίκα του, χτυπά το παιδί και προσπαθεί να το σκοτώσει. Έπειτα πάνω σε καυγά δολοφονεί τη μάνα. Ως αποτέλεσμα το παιδί τον μισεί με τη σειρά του και μεγαλώνοντας τον σκοτώνει, μετά εφευρίσκει τη χρονομηχανή κλπ κλπ.

Τέλος.

Το ξέρω ότι η ιστορία δεν στέκει με τίποτα. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ο ήρωας δεν κατάλαβε ότι ο πρώτος άνθρωπος που σκότωσε δεν ήταν ο πατέρας του, κι ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δεν αναγνώρισε την ίδια του τη μάνα σε νεανική ηλικία, λογικά πριν την παντρευτεί θα είχε ακούσει το όνομά της. :μαναι: Έπειτα, βιολογικά, δεν θα ήταν δυνατόν να γεννήσει τον ίδιο του τον εαυτό αφού τα μισά του γονίδια θα τα είχε πάρει το παιδί από τη μάνα του, κι έτσι θα προέκυπτε ένας διαφορετικός άνθρωπος. Στην τελική ήταν εύκολο να αποτρέψει τη μελλοντική του δολοφονία, μεγαλώνοντας το παιδί με αγάπη. Γενικά έχει πολλά θέματα η συγκεκριμένη ιστορία, κι αυτά είναι μόνο λίγα απ' αυτά.

Παρ' όλα αυτά μου άρεσε πολύ η ιδέα, και αναρωτιέμαι αν υπάρχει τρόπος να την ξαναφτιάξουμε έτσι ώστε να στέκει λογικά και να δημιουργεί ένα τέλειο χρονικό παράδοξο. Ενδιαφέρεται κανείς;
 
Last edited by a moderator:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Για εμένα ένα "προβληματικό" σημείο είναι αυτό εδώ:

Ο μικρός μεγαλώνει και σκοτώνει τον πατέρα του, βάζοντας εκρηκτικό μηχανισμό μέσα στο αυτοκίνητό του. Όμως δεν είναι ευχαριστημένος, γιατί η ζωή της μητέρας του έχει καταστραφεί απ' τον πατέρα. Έτσι, εφευρίσκει μια χρονομηχανή και επιστρέφει στο παρελθόν ώστε να σκοτώσει τον πατέρα του πριν γνωρίσει τη μητέρα του. Δεν τον ενδιαφέρει που αυτή του η ενέργεια θα σβήσει την ύπαρξή του.
Θα έπρεπε να εξηγήσει γιατί "δεν είναι ευχαριστημένος" σκοτώνοντας τον πατέρα αφού η επόμενη κίνησή του είναι, ουσιαστικά, μια αυτοκτονία. Ήθελε να αποφύγει όλη την οικογενειακή δυστυχία; :χμ:
 

Πιούζυ

Όμορφο Νιάτο
Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να εξηγήσουμε την ιστορία με τη λογική και να διορθώσουμε τις ατέλειές της. Εμένα με πείθει και μου αρέσει ως έχει.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Θα έπρεπε να εξηγήσει γιατί "δεν είναι ευχαριστημένος" σκοτώνοντας τον πατέρα αφού η επόμενη κίνησή του είναι, ουσιαστικά, μια αυτοκτονία. Ήθελε να αποφύγει όλη την οικογενειακή δυστυχία; :χμ:
Για να λειτουργήσει η όλη ιδέα πρέπει α) να σκοτώσει τον πατέρα στο παρόν και β) να σκοτώσει τον πατέρα στο παρελθόν. Αλλιώς δεν υπάρχει ιστορία. Απ' ό,τι καταλαβαίνω το κάνει για να γλιτώσει τη μητέρα του απ' όλη τη δυστυχία. Όμως είναι πράγματι ένα προβληματικό σημείο. Ένα άλλο πρόβλημα είναι το εξής: Αφού την αγαπά τόσο πολύ και, στην ουσία, κάνει τα πάντα για κείνη, γιατί μετά γίνεται βίαιος μαζί της με αποτέλεσμα να τη σκοτώσει; Θεματάκι. Θεματάρα μάλλον.

@Πιούζυ κι εμένα μ' αρέσει πολύ η ιστορία γι' αυτό ασχολούμαι μαζί της. Όμως δεν μπορώ να μην προσέξω ότι έχει πολλά λογικά σφάλματα. Χθες το βράδυ ξενύχτησα σκεπτόμενη τρόπους να τη φτιάξω. :))))

Ένας τρόπος που σκέφτηκα είναι να μην είναι ο ίδιος ο πατέρας του παιδιού, αλλά ο πατριός του. Δηλαδή ο τύπος γυρίζει πίσω στο χρόνο και πράγματι σκοτώνει τον αληθινό του πατέρα ενώ όμως ο ίδιος έχει γεννηθεί ή είναι έγκυος η μάνα του. Μετά παντρεύεται τη μάνα του και στη συνέχεια αναγνωρίζει τον εαυτό του στο πρόσωπο του παιδιού και αρχίζει να το μισεί κ.λπ. Μ' αυτόν τον τρόπο, βέβαια, δεν διορθώνονται τα υπόλοιπα λογικά σφάλματα.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να εξηγήσουμε την ιστορία με τη λογική και να διορθώσουμε τις ατέλειές της. Εμένα με πείθει και μου αρέσει ως έχει.
Ιαν Γκίλαν: Ρε συ Τζον, γαμάει αυτό το "Bombay Calling", εκείνης της μπάντας! Αλλά κάτι λείπει. Θα ήταν καλή φάση να το παίρναμε σαν βάση και να το αλλάζαμε, να το βελτιώναμε, ξέρω 'γώ.
Τζον Λορντ: Λες, ε;
Πιούζυ: Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να το βελτιώσουμε. Εμένα με πείθει και μου αρέσει ως έχει.
Ιαν Γκίλαν: Δεν ξέρω. Είχα αυτήν την έμπνευση. Καλά, δεν βαριέσαι. Τζον, δεν πάμε για καμιά μπίρα;
Ανθρωπότητα: .... :ανέκφραστος:



:ρ
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ένας τρόπος που σκέφτηκα είναι να μην είναι ο ίδιος ο πατέρας του παιδιού, αλλά ο πατριός του. Δηλαδή ο τύπος γυρίζει πίσω στο χρόνο και πράγματι σκοτώνει τον αληθινό του πατέρα ενώ όμως ο ίδιος έχει γεννηθεί ή είναι έγκυος η μάνα του. Μετά παντρεύεται τη μάνα του και στη συνέχεια αναγνωρίζει τον εαυτό του στο πρόσωπο του παιδιού και αρχίζει να το μισεί κ.λπ.
Όμως για να λειτουργήσει αυτό (απαντάω στον εαυτό μου μια που το ξανασκέφτηκα) πρέπει να νομίζει ότι ο πατριός είναι ο πατέρας του, αλλιώς δεν θα ψάχνει να βρει τον πατέρα να σκοτώσει στο παρελθόν, αλλά τον πατριό.

@Πιούζυ δεν έχω σκοπό να "διορθώσω" κανενός το έργο. Όμως μια που το συγκεκριμένο δεν στέκει με τίποτα έτσι όπως είναι, το είδα σαν παιχνίδι να καλύψω τα λογικά κενά και είπα μήπως ενδιαφέρεται και κανένας άλλος.
 
Top